ครั้งที่แล้วแม่มดน้อยรายงานทุกคนว่า...เข้ารัฐสภาและจะเดินทางไปลาว..เวียตนาม วันนี้แม่มดน้อยกลับมาถึงบ้าน...โดยสวัดิภาพ...เพิ่งรู้ว่าไม่มีที่ไหนดีกว่าเมืองไทยของเรา คนไทยของเรา และภาษาของเราอีกแล้ว...เริ่มการเดินทางแม่มดน้อยคนนี้ก็มีท่าว่างานนี้แย่แน่...เพราะว่าหนูเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ หมอให้ดื่มน้ำมากๆ เข้าห้องน้ำบ่อยๆ คิดดูซิว่า คาราวานรถ 30 คัน คณะเดินทางอีก 150 ชีวิต ต้องนั่งรถจากรัฐสภาไปถึงนครพนม...ก่อนออกเดินทางหนูก็ไป rest room (ฟังเพราะกว่าห้องน้ำเน๊อะ) 3 เที่ยว ....คิดในใจว่าแม่มดน้อยเอ๋ย..เจ้าตายแน่...แต่..ฟ้าเข้าข้างคนสวยเสมอ 555 มีน้องคนนึงเป็นแฟนของคณะกรรมมาธิการเค้าเป็นเหมือนหนูเลย เค้าแบ่งยาให้หนูทาน ค่อยยังชั่ว...หนูไม่เป็นภาระให้ใครแล้ว ไชโย...เพราะเวลาน้องเค้าลง...หนูก็ทำมึนวิ่งตามเค้าไป ใครก็ว่าหนูไม่ได้....เจ้าเล่ห์มั๊ยเนี่ย...ตลอดทางหนูไม่กล้าดื่มน้ำ..ได้แต่จิบทีละนิด ทีละนิด...จนถึงที่หมายหนูดื่มน้ำซะ 4 แก้วเลย...หนูต้องตื่นเหมือนตอนไปเรียน สจว.เลย มีแต่ตัวเลข 5-6-7 ล้อหมุน...ใครก็ได้ช่วยที..หนูง่วงนอน หนูเหนื่อย หนูขี้เกียจตื่น....งานนี้ฟ้าไม่เป็นใจ หนูข้ามฟากจากนครพนมไปประเทศลาว เพื่อนบ้าน แค่ข้ามฟากบรรยากาศก็หดหู่แล้ว....ที่เหลือก็นั่งอยู่บนรถตลอดเวลา...นอนก็แล้ว ตื่นก็แล้ว ได้แต่มองวิวภูเขา....ดูธรรมชาติที่สวยงาม แม่มดน้อยมีเรื่องจะบอก..แต่ว่าห้ามอมยิ้มหรือว่าขำนะ....อะไรที่ไม่เคยเจอก็ได้เจอหล่ะทีนี้..ก็ลาวไม่มีปั๊มน้ำมันนะซิเวลาจะเข้าห้องน้ำก็ต้องข้างทาง..พวกผู้ชายแสนสุขสบาย แรกๆสาวๆก็อดทนแต่มันทนไม่ไหว ขอหนูเข้าบ้าง เสียงดังระงมไปหมด....เลยต้องเดินเข้าป่าข้างทางเป็นทิวแถว...ท่ามกลางสายตาหนุ่มและแก่ทั้งหลาย อายก็อาย เวลาไปก็ร้องส่งเสียงกันให้ลั่น อย่ามาทางนี้นะ อย่าหันมานะ เอาเสื้อหนาวมานั่งปิดกัน โอ๊ยจะบ้าตาย...แต่เมื่อมันผ่านไปประมาณ 3 เที่ยว หนนี้สบายมาก....เดินหาทำเลกันอย่างสนุกสนาน หัวเราะกันคิกคัก...ก้อไม่รู้จะทำไงแล้วนี่.....
จนมาถึงโรงเรียนที่เราเอาหนังสือไปบริจาค เค้าไม่ให้พวกเราเอารถเข้าไป กลัวถนนพัง...เด็กตัวเล็กๆมอมแมมแต่ก็น่ารัก ไร้เดียงสา วิ่งกรูกันมาเต็มถนนไปหมด ท่าน สส.อุบลฯท่านก็พูดอิสานกับเด็กๆ มีการแจกหนังสือ ให้เงินเด็กๆเป็นทุนการศึกษา...แต่ละชั้นปี....เป็นภาพที่เห็นแล้วรู้เลยว่าเด็กน้อยเหล่านี้มีชีวิตที่ลำบากมาก...เลยหายเหนื่อย อย่างน้อยเราคนไทยก็ได้เข้ามามอบความสุขให้...เติมสิ่งขาดให้กับพวกเค้า เห็นรอยยิ้มแล้วสุขใจบอกไม่ถูก...
แล้วเราก็ได้เห็นว่าธรรมชาติสามารถสร้างความแตกต่างได้อย่างไม่น่าเชื่อ ลาวที่นั่งแดดร้อนมาตลอด พอถึงเส้นแบ่งเขตแดนเวียตนาม...ลมหนาวที่แสนจะหนาวเหน็บก็กรูกันมากระทบกับตัวเรา...ก็เราเล่นอยากมีรูปกะเค้านี่ ลมพัดแทบปลิว สดชื่นที่สุด หนาวได้ใจจริงๆ โชคดีที่แม่มดน้อยเป็นคุณหนูขนเสื้อผ้าเสื้อหนาวมากระเป๋านึงเลยสบายไป....ส่วนคนอื่นคิดว่าไม่น่าจะหนาวก็เลยมีแต่แจ็คเก็ตทีมที่แจกคนละตัว หนาวใครหนาวมันล่ะทีนี้...แต่แม่มดน้อยรอด... เราผ่านด่านเสร็จอย่างรวดเร็วเนื่องจากทีมคณะทำงานประสานไว้ล่วงหน้าแล้วเลยสบายไปเริ่มเดินทางต่อจนถึงดานัง เว้ ฮอยอัน กลับมาเว้ อีกหน บอกได้คำเดียวว่า อาหารเวียตนามจริงๆไม่เหมือนบ้านเราหรอกนะคะ...จืดสนิทแล้วก็มีแต่อาหารแบบเดิมทุกมื้อ ไม่ต้องบอกว่ามื้อต่อไปจะกินอะไร ก็นึกบรรยากาศออกแล้ว...โชคดีที่อย่างน้อยก็มีไข่เจียว กับผัดผักบุ้งเกือบทุกมื้อ หนูเลยรอดตาย แต่ว่าข้าวเค้าไม่อร่อยเลย เหนียวๆ แหย่ะๆ กินเพื่ออยู่ก็ต้องงานนี้แหล่ะ ของช้อปปิ้งที่น่าสนใจก็มีกาแฟ เหล้าจักรพรรดิ์ น้ำปลา อ้อ ยูคาลิปตัส งานฝีมือก็สวยและถูก ขอย้ำว่าถูกมากๆ ไปครั้งนี้แม่มดน้อยไม่ค่อยได้อะไรเท่าไหร่แต่ก็มีเพิ่มอีกประมาณ 2 กระเป๋า 2 ลัง รวมที่เอาไปอีก 3 คิดแล้วกันว่า...มันจะเกิดอะไรขึ้น......ดีที่ของไม่ล้มมาทับหัวคนที่นั่งใกล้คอหักตายซะก่อน ไม่งั้นหนูคงบาปที่สุด...เป็นการสำนึกผิดหลังจากที่ลืมตัวไปชั่วขณะนึง....
ขอบอกว่า ฮอยอันสวยมาก ไปกับคนรู้ใจจะโรแมนติกที่สุด สิ่งที่ได้จากการไปก็คือทำให้เราได้รู้ว่าเส้นทางสายนี้พาเราไปสู่ท่าเรือขนส่งทางทะเลได้อีกเส้นทาง คณะคาราวานสนุกสนาน ผสมกับเหนื่อยบ้าง แต่มันคือควราวานไม่ใช่ทัวร์นี่นา....มันต้องแบบนี้ซิ น้อยกว่านี้ได้ไง เราสามารถเดินทางเชื่อมต่อทางรถได้อย่างปลอดภัย เป็นอีกบรรยากาศ อย่างน้อยก็ถือว่าเราประสบความสำเร็จตามวัตถุประสงค์ที่จะส่งเสริมด้านอุตสาหกรรมการลงทุน และการท่องเที่ยวให้เห็นเป็นรูปธรรมอย่างชัดเจน....เห็นชัดว่าคณะทำงานเหนื่อยกันมาก แต่ทุกคนใช้ใจในการทำ...อาจมีผิดพลาดบ้าง..แต่คนไม่ทำงานเท่านั้นแหล่ะที่จะไม่เคยทำผิด...แม่มดน้อยขอชมเชยเต็มหัวใจกับการเสียสละ เหน็ดเหนื่อย เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ และสร้างมิตรภาพที่ยั่งยืนเพื่อคนไทยอีกมากมาย...แม่มดน้อยก็เป็นได้แค่กำลังใจให้พวกพี่ๆเค้ามีแรงที่จะทำดีเพื่อสังคมส่วนรวมต่อไป....เอาใจช่วยพร้อมแม่มดน้อยนะคะ
การเดินทางอันแสนไกลและยาวนาน 7 วัน ของแม่มดน้อยก็จบลง อาจยาวไปแต่ถ้าอ่านเรื่องที่แม่มดน้อยมาตลอดจะรู้ว่า..แม่มดตัวน้อยคนนี้ขี้โม้ที่สุด...นี่คือเรื่องธรรมดา สิ่งที่ผู้อ่านทุกท่านต้องทำก้อคือ...ทำใจเจ้าค่ะ....หมดมุขจะโม้แล้ว ไปนอนก่อนนะคะ....อย่างน้อยขอให้อ่านแล้วสนุก แค่นี้หนูก็สุขใจแล้วค่ะ...บ๊ายบายเจ้า
http://img15.imageshack.us/img15/1155/bday34.jpg
http://img15.imageshack.us/img15/1155/bday34.jpg
สวัสดีแม่มดน้อยก่อนอื่นก็ต้อง "สุขสันต์วันเกิด" เน้อ กึ๊ดอีหยังก็ให้เป็นอย่างหวังทุกประการเน้อ.. นี่ก็เป็นเวลาประมาณปีกว่าๆแล้วที่เฮาได้มาเป็นแฟนคลับแม่มดน้อย วันเวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือขนาดแต่เราก็อย่าปล่อยฮื่อสังขารมันไปตามเวลาเน้อ ต้องกระชากไว้สักหน่อย จิตใจจะได้สดชื่นแจ่มใส ไร้โรคาพยาธิ.. เฮาได้อ่านบันทึกฉบับล่าสุดแล้ว ก็ใ้ห้นึกเป็นห่วงว่าพื้นที่แถบนั้นจะไม่มีกระต่ายให้ดู และดอกไม้ก็ถูกเด็ดไปหมด คงเหลือทิ้งไว้แต่หลักฐานที่แยกไม่ออกว่าเป็นของๆใคร แต่ก็เป็นประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ยากนักที่ใครๆนะได้สัมผัสแบบนี้ ก็นับว่าเป็นบุญไปอย่างนะ.. ส่วนไอ้เรื่องกระเพาะปัสสาวะอักเสบนั้น สาเหตุมันก็มาจากการชอบอั้น ทีหน้าทีหลังก็ต้องจัดการธุระให้เสร็จๆเป็นครั้งๆไป ไม่ใช่มารวบยอดทีเดียว มันก็เลยเป็นอย่างนี้แหละเน้อ..การเดินทางไปต่างที่ต่างทางมันก็ได้รับประสบการณ์ที่แปลกๆก็ถือว่าเป็นของแถมให้ชีวิต แต่การที่มองว่าบ้านเราดีที่สุดมันก็ไม่ใช่ทั้งหมด แต่บ้านเรามันก็คงเหมาะกับเรานั่นแหละเราชินกับแบบนี้อยู่มาแบบนี้ก็เลยชอบแบบนี้ แล้วก็นึกไปว่าของเราดีที่สุด คนอื่นมาบ้านเราก็ชมว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ก็ไม่รู้พูดจริงรึเปล่า บางทีก็พูดเอาใจเรา (ถ้าแน่จริงยูก็อย่ากลับบ้านซิ )ที่แสดงความเห็นมาก็มิได้มีประสงค์จะขัดคอแม่มดน้อยหรอกเน้อ แต่ก็ขอมองอีกด้านหนึ่งก็แล้วกัน เพราะบ้านเราตอนนี้มัน อะไรก็ไม่รู้ พวกเอ็ง พวกข้า อยู่แบบไม่มีความสุข คือใจมันไม่ปลอดโปร่ง แต่ยังไงก็ต้องทนอยู่กันต่อไปเน้อ มาคุยกับแม่มดน้อยดีกว่าเป็นไหนๆ จริงม๊ะ..การเดินทางของแม่มดน้อยและคณะ ไปทำภารกิจเพื่อสังคม เฮาขอชื่นชมในความตั้งใจและเป็นแรงใจให้มีพลังทำต่อไป แม่มดน้อยอยู่ในฐานะที่ช่วยเหลือผู้ที่ขาดโอกาสได้ก็จงใช้โอกาสที่ได้ให้เป็นประโยชน์ต่อไปเน้อ สิ่งที่ทำก็จะเกิดผลที่ดีหลับมาสู่ตัวแม่มดน้อยเองแหละ อย่างน้อยสิ่งแรกที่ได้รับแล้วก็คือสุขใจ.. สำหรับเมลฉบับนี้ก็คงแค่นี้เน้อ เพราะงานก็มาเข้าแถวรอเฮาแล้ว สวัสดี..
เมื่อกี้ส่งมาสองเที่ยวแล้ว แต่ไม่มีภาพเพราะลืม เลยส่งมาใหม่เน้อ..
ขอบคุณนิรนามมากนะเจ้า ที่ฮื่อคำอวยพรและรูปภาพสวยๆแก่เจ้า...นิรนามรู้มั๊ย..วันเกิดเจ้า...โดดเดี่ยวเป็นที่สุด.... เจ้าร้องไห้ต้วยเน้อ....บ่มีไผล่มาพาเจ้าไปทำบุญ ทุกคนบ่มีเวลาฮื่อเจ้าเพราะมันเป็นวันยุดต่อเนื่อง เพื่อนเจ้าก็ปิ๊กไปแอ่วกับผู้บ่าว...แต่ยังดีที่วันมาฆบูชา เจ้าได้ไปสวดมนต์เวียนเทียนกับหลวงปู่บุญฤทธิ์ ที่สำนักสงฆ์สวนทิพย์ ปากเกร็ด เจ้าได้ผ้าผืนที่หลวงปู่เปิ้นใช้เช็ดหน้ามาต้วยเน้อ...มีข้าเจ้าได้คนเดียว แบ่งบุญฮื่อเพื่อนคนดีคนนี้ต้วย หลวงปู่ท่านคงฮู้ว่าเจ้าร้องไห้....นิรนามเคยมั๊ย..ที่บางครั้งฮู้สึกตั๊วว่าอ้างว้าง...แต่มันผ่านไปแล้ว อย่างที่ตุ๊เจ้าท่านสอน ทุกสิ่งมีเกิด-ดับ ตลอดเวลา มันผ่านไปก็เป็นอดีตอยู่กับปัจจุบันแล้วทำฮื่อดีที่สุดอนาคตย่อมดีแน่....นิรนามท่าทางจะทำงานหนักเน้อ...ระวังรักษาสุขภาพต้วยนะ..เจ้าเป็นห่วงเพื่อนที่น่าฮักคนนี้นะ....วันนี้เจ้าคุยกะนิรนามเท่านี้ก่อนนะ พรุ่งนี้จะต้องไปอยุธยา....ยังไม่ได้เตรียมตัวเลย บ๊ายบายเจ้า
สวัสดีเจ๊าแม่มดน้อย ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างต้องฮักษาสุขภาพให้ดีๆเน้อ อากาศมันร้อนขนาดแถมสถานการณ์บ้านเมืองมันก็ชวนให้ร้อนขึ้นมาอีก คนเรามันก็เป็นอย่างนี้แหละเอาแต่ตัวเองเป็นหลักไอ้เรามันก็เป็นมดตัวเล็กๆก็ต้องยอมรับสภาพไปตามระเบียบ ส่วนแม่มดน้อยก็บ่ต้องฮ้องไปเน้อ ไม่ว่าจะเป็นวันไหนเราก็ต้องอยู่กับตัวเองนั่นแหละอย่าเอาใจไปผูกไว้กับคนอื่น บางทีการอยู่คนเดียวก็มีความสุขเน้อ อยากไปไหนอยากทำอะไร บ่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เพียงแต่อาจจะเหงาๆหน่อยเท่านั้นแต่มันก็ไม่ทุกข์(ความเหงาอาจจะทำให้เป็นทุกข์ แต่ความทุกข์ไม่ได้เกิดมาจากความเหงาเพียงอย่างเดียว) บางทีคนเรามองคนอื่นในมุมที่มีความสุขเราก็นึกว่าเขาสุขตลอดเวลา แต่จริงๆคงไม่หรอก เพราะไม่มีใครมีความสุขได้ตลอดเวลา แม่มดน้อยก็เป็นผู้ที่มีหน้าที่การงานดี ครอบครัวก็ดี น่าอิจฉาออก แต่อย่างว่าความทุกข์ืของคนเราก็มีตามแต่สถานะของตัวเองนั่นแหละ คนที่มีก็มีความทุกข์ตามแบบคนมี ส่วนคนไม่มีก็ต้องเอาปากท้องเป็นหลักเลยอาจมองข้ามปัญหาบางอย่างไป คนเราก็แค่นี้เน้อ แต่ยังไงฝนที่ตกทางโน้นก็หนาวถึงคนทางนี้เหมือนกัน จริงม๊ะ มีอะไรก็บ่นมาได้เน้อ เฮาอาจจะพอช่วยได้บ้าง ตามอัตภาพ แล้วค่อยคุยกันใหม่เน้อ สวัสดี...
ขอบคุณนะที่แวะมาทักทายเพื่อนคนนี้......กำลังจะเขียนบอกอยู่พอดีเลยจ้ะ....ถ้าว่างลองแวะเข้า website นี้นะ www.kondeekongpor.com ตอนนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วนะ และอีกอย่างนึงต้นเดือนเมษายน แม่มดน้อยจะได้ไปเยือนอเมริกานะจ๊ะ.....จะไปประมาณ 10 วัน ไปเที่ยวกะเพื่อนแล้วก็จะมองหาช่องทางทำเรื่องการส่งออก เพราะว่าแม่มดน้อยคนนี้เป็นคนไฮเปอร์ อยู่เฉยไม่เป็นชอบทำโน่นทำนี่ตลอด....งานการก็เข้าที่ .. คนดีของพ่อ..ก็น่าชื่นใจเป็นที่สุด...ตอนนี้เสื้อคอปกเสร็จแล้ว รอหากล่องที่จะใส่เพราะว่าอาจจะได้ไปวางที่รัฐสภากับที่สุวรรณภูมิด้วย ทำถวายพระองค์ท่านทั้งทีต้องไม่ให้เสียชื่อ....แล้วจะเล่าให้ฟังวันหลังนะจ๊ะ....เพื่อนนิรนามของแม่มดก็ต้องรักษาสุขภาพกะเค้าด้วยนะ เดี๋ยวไม่มีแรงวิ่งหนีเวลาเสื้อสีต่างๆเล่นงาน แม่มดน้อยเบื่อจนถึงคอหอยแล้ว บ้านเมืองไม่ต้องทำอะไรกัน...วันๆก็กัดกันเหมือน....รักตัวเองทั้งนั้นแล้วมาอ้างว่าเพื่อแผ่นดิน...ฟังแล้วสุดเซ็ง....ไปบ้านเมืองอื่นบ้าง เผื่อจะเห็นอะไรที่ดีกว่าทุกวันนี้....วันนี้คุยแค่นี้ก่อนนะ บ๊ายบายจ้ะ
นิรนามเพื่อนที่น่ารักที่สุดของแม่มดน้อย....ขอบคุณที่ยังจำได้ว่าแม่มดน้อยจะไปเที่ยวอีกแล้ว....ใกล้สงกรานต์แล้วเราอาจไม่ได้อวยพรกันเพราะกว่าแม่มดน้อยจะกลับก็คงเลยไปแล้ว นิรนามอย่าลืมไปกราบพ่อแม่นะ(กราบเผื่อแม่มดน้อยด้วยนะจ๊ะ) เดี๋ยวแม่มดน้อยจะเล่าเรื่องการเตรียมตัวก่อนเดินทางให้อ่านนะ...รออ่านแล้วกันแล้วจะรู้ว่าแม่มดน้อยมีมนต์วิเศษจริงๆ ขอบคุณอยู่อย่างนึงที่นิรนามเข้าใจและยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของแม่มดน้อยคนนี้ เพื่อนที่ไร้ตัวตนบางครั้งก็กลายเป็นคนที่เข้าใจเราที่สุด อยากบอกว่ารักเพื่อนไร้ตัวตนคนนี้จังเลยจ้ะ....แม่มดน้อย
บางคราว....ชีวิตเป็นนี้บ้างก็น่าจะดี!