เช้าวันที่ ๒๙ ม.ค. ๕๓ คุณสุรีพันธุ์ เสนานุช แห่งสำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ ไปดักพบที่โรงแรมเซนทารา แกรนด์ หน้าห้องประชุม PMAC เพื่อเอาหนังสือ “Visionary Leadership : กรณีศึกษาโรงพยาบาลสงขลานครินทร์” และหนังสือ “กรณีศึกษา Best Practices TQC Winner 2007” ไปให้
ผมขอแสดงความขอบคุณคุณสุรีพันธุ์ด้วยการเขียนบันทึกนี้ ในชื่อเรื่อง Visionary Learnership
ที่จริง visionary leader กรณีของ รพ. สงขลานครินทร์เป็นเรื่องของ “ภาวะผู้นำ” (leadership) มากกว่าตัวผู้นำนะครับ คือจริงๆ แล้ว ตัวผู้นำมีมากมายในเรื่องราวการสร้างวัฒนธรรมองค์กรของ รพ. สงขลานครินทร์ และผมเป็นคนหนึ่งในจำนวนนั้น
สาวน้อยอยู่ว่างๆ จึงเอาหนังสือไปอ่าน แล้วบอกว่ากล่าวถึงผมที่เดียว ซึ่งผมก็ตอบว่า กล่าวถึงที่เดียวนั้นถูกต้องแล้ว เขาต้องการเขียนเรื่องการพัฒนาวัฒนธรรมคุณภาพขององค์กร ไม่ได้ต้องการเขียนเชียร์บุคคล
แต่สำหรับผม คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ คือ “โรงเรียน” ที่ได้ให้โอกาสเรียนรู้ และให้บทเรียนที่มีค่าแก่ชีวิต ที่ยากจะหาได้จากการทำงานที่อื่น ทั้งบทเรียนที่ท้าทาย ตื่นเต้น ภูมิใจ สดชื่น เจ็บปวด และขมขื่น ผมได้หมดครบทุกรส
การทำงานที่นี่ได้หล่อหลอมการเรียนรู้ในหลากหลายด้านให้แก่ผม จนผมได้เอาไปใช้ทำงานอื่นๆ ในโอกาสต่อมา และยังใช้อยู่ในปัจจุบัน
คือผม “ได้” มากกว่า “ให้” เมื่อมองในภาพรวม ระยะยาว
ผมจึงอยากขอบันทึก ลปรร. ไว้ว่า ในการทำงานใดๆ นั้น ผู้ทำงานอย่ามองผลประโยชน์ที่ได้รับเพียงค่าตอบแทน และอำนาจในตำแหน่ง ขอให้มองผลประโยชน์ให้กว้างและรอบด้าน มองให้สูงส่งในระดับคุณค่าให้ได้ คุณค่าของการทำงานเพื่อผู้อื่นและเพื่อส่วนรวมมันตอบแทนเราโดยไม่รู้ตัว คือทำให้สุขภาพจิตดี ซึ่งมีผลต่อร่างกายคือสุขภาพกายดี และอายุยืนยาวด้วย
แต่ผมเองเป็นคนที่ให้คุณค่าของการเรียนรู้สูงมาก การทำงานของผมทุกเรื่องจึงเป็น “แบบฝึกหัด” ของผม สำหรับได้ทดลองทำเรื่องใหม่ๆ คิดหาวิธีการใหม่ๆ เพื่อให้เกิดผลในระดับคุณค่าที่เราเองก็ยากจะเข้าใจ
ในสภาพเช่นนั้น Team Learning เป็นเรื่องที่หนีไม่พ้น เพราะสิ่งที่กำลังทำอยู่เป็นเรื่องใหม่สำหรับทุกคน แต่ละคนจึงต้องเรียนไปทำไป หรือทำไปเรียนไป อย่างที่เราทำกันที่ รพ. สงขลานครินทร์เมื่อกว่า ๒๐ ปีมาแล้ว และยังทำกันอยู่ในปัจจุบัน
เป็นการเรียนรู้ เพื่อให้ทำงานอย่างมีคุณภาพเพิ่มขึ้นอยู่ตลอดเวลา โดยนิยามว่า คุณภาพคือความพึงพอใจของผู้ใช้บริการ
เป้าหมายคุณภาพที่ไม่หยุดนิ่ง เป็นตัวกระตุ้นการเรียนรู้ และการเรียนรู้คือสิ่งตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ในการทำงาน
สำหรับผม learnership สำคัญกว่า leadership
วิจารณ์ พานิช
๓๑ ม.ค. ๕๓
บันทึกเพิ่มเติม ๘ กันยายน ๒๕๖๑
อ่านหนังสือ Visionary Leadership ได้ที่
VISIONARY_LEADERSHIP_PrinceSongkhla_Hospital.pdf
ปกหนังสือ Visionary Leadership
ปกหนังสือ กรณีศึกษา Best Practices TQC Winner 2007
สนับสนุน ครับ เวลาทำงาน ที่ไม่ได้มีอำนาจ ไม่มีผลประโยชน์ แต่เกิดการเรียนรู้ เพื่อเอาความรู้ไปแนะนำ ผู้อิ่นให้เกิดประโยชน์ ทั้งเป็นการเสิรมพลัง เรา และ ผู้อื่น
เป็นเรื่องที่องค์กร เรียนรู้ องค์กรชั้นนำ ทำกัน
หากระบบราชการไทย สามารถ พัฒนาเรื่องทำนองนี้ได้มากขึ้น สังคมเราก็จะเป็นสังคมเรียนรู้ที่มีความสุข และ มีน้ำใจแบ่งปันความรู้ และ ความสุขได้ง่าย ดังในอดีต