สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ครูทำเพื่อศิษย์ แต่อาจจะเป็นความทรงจำที่ดีของศิษย์ตลอดไป

เมื่อคืน  (13  กุมภาพันธ์ 2553) ดิฉันได้ไปร่วมงานบวชของชาวบ้านในชุมชน   ขณะที่เข้าไปในงานนั้นก็ได้รับการทักทายจากเจ้าของงานและญาติ   สักพักหนึ่งขณะที่นั่งรับประทานอาหารอยู่นั้น   ปรากฏว่ามีนักเรียนปัจจุบันของโรงเรียนหลายคนได้เข้ามาทักทาย   ดิฉันก็ดีใจเพราะมีความรู้สึกว่าอย่างไรเสียนักเรียนก็ยังนึกถึง (สาเหตุที่คิดอย่างนี้เพราะดิฉันเป็นครูคณิตศาสตร์มายาวนานตลอดชีวิต  ดิฉันค่อนข้างจะเป็นคนเอาจริงเอาจัง   สอนเด็กแล้วติดตามผลงานเด็กแบบกัดไม่ปล่อยตลอดมา   ภาพลักษณ์บางครั้งจึงเป็นที่น่ากลัวสำหรับเด็กอ่อนหรือเด็กที่ไม่เอาใจใส่ต่อการเรียน)  ขณะที่กำลังทานอาหารเพลิน ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่ง  อายุประมาณ  30 ปีกว่า ๆ แต่งตัวน่ากลัว  ไว้ผมยาว   ได้มานั่งที่พื้นดินข้างๆ เก้าอี้ที่ดิฉันนั่งอยู่ (ดิฉันสะดุ้ง)  ชายคนนั้นก้มลงกราบดิฉัน พร้อมกับพูดว่า "สวัสดีครับคุณครู   คุณครูจำผมได้ไหม  ครูครับ   ผมจำครูไม่ลืมเลย"  ดิฉันรีบตอบอย่างมีไหวพริบว่า...จำได้...ครูจำหน้าเธอได้  แต่ครูจำชื่อเธอไม่ได้...ขณะที่ตอบดิฉันก็เสียวสันหลังวาบๆ  ว่าเด็กคนนี้ไม่รู้ได้ตีเขาไปเท่าไหร่แล้ว...แหะ...แหะ...ดิฉันก็ถามเรื่องราวส่วนตัวของเขาทุกอย่าง   เมื่อเขาไปแล้วทุกคนที่นั่งทานอาหารร่วมกันได้ถามเรื่องราวของเด็กคนนี้...ดิฉันพยายามนึกทบทวนถึงเด็กคนนี้ก็จำเรื่องราวของเขาได้คร่าวๆ ว่า  เขาค่อนข้างจะเกเร  ถูกไล่ออกจากที่โรงเรียนอื่นมาเข้าเรียนที่โรงเรียนนี้   ในสมัยนั้นดิฉันทำหน้าที่นายทะเบียนและวัดผลของโรงเรียน  เขาทำท่าว่าจะเรียนไม่จบอีกครั้ง   ดิฉันได้เชิญผู้ปกครองและเขามาพบ  พร้อมแนะนำวิธีแก้ปัญหาต่างๆ   บางครั้งได้ติดตามไปที่บ้านเขาหลายครั้ง  จนเขาสามารถจบการศึกษาชั้น ม.3 ได้แต่ก็ช้ากว่าคนอื่นๆ อยู่ 1 ปีการศึกษา  วันนี้เขาทำงานก่อสร้าง  มีครอบครัวแล้ว   มีลูก 2  คน  กำลังคิดว่าจะส่งลูกมาเรียนในโรงเรียนของครูอีกครั้ง ...วันนี้เมื่อกลับมาบ้านความประทับใจที่เขาพูดยังก้องอยู่ในหู   ครูครับ...ผมจำครูไม่ลืมเลย  รู้สึกภูมิใจในตัวเองเล็กๆว่า..เออ...เด็กยังนึกถึงเราอยู่นะ..