สวัสดีครับอาจารย์ปริมปราง
- อ่านเรื่องเล่าของอาจารย์ ก็อดน้ำตาซึมไม่ได้
- ลูกศิษย์ของอาจารย์เขาต้องซาบซึ้งในบุญคุณของอาจารย์จริง ๆ
- เด็ก ๆส่วนใหญ่ที่เกเร และมักจะเรียนอ่อนในบ้านเรา ผมเข้าใจว่าเด็ก ๆเหล่านั้นเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นอย่างนั้น แต่เกิดจากการกระทำของผู้ใหญ่ที่อยู่รอบข้างเขา นับตั้งแต่พ่อแม่ปู่ย่าตายาย ครู และคนอื่น ๆ
- โดยที่คนเหล่านั้น ต่างก็หวังดีกับเขาทั้งนั้น แต่วิธีปฏิบัติที่ปฏิบัติต่อเขาอาจไม่เหมาะสม ไม่เหมาะกับนนิสัย ไม่เหมาะกับพัฒนาการ ไม่เหมาะกับอารมณ์ความรู้สึก ไม่เหมาะประสบการณ์ ฯลฯ ของเขา ก่อความคับข้องใจให้แก่เขา
- เด็กส่วนใหญ่มักปรับตัวไปในลักษณะที่เรามักเรียกรวม ๆว่าเกเร ดีกรีของความเกเรก็ต่างกันไป ตามแต่ความหนักเบาของการถูกกระทำ และลักษณะบุคลิกภาพของเขา
- โดยหน้าที่การงานของผมมีโอกาสได้พบเด็กแบบนี้เยอะ และรู้สึกเสียดายที่ผู้ใหญ่อย่างเรา ๆได้ทำบาปบริสุทธิ์ไว้กับพวกเขา
- เด็ก ๆที่ผมพบโดยส่วนใหญ่มีดีกรีของความเกเรไม่รุนแรงนัก แต่น่าเสียดายศักยภาพของเขา ซึ่งผมมองว่าเขาน่าจะมีคุณภาพมากกว่าที่เขาเป็นอยู่
- "ความเป็นคนเอาจริงเอาจัง สอนเด็กแล้วติดตามผลงานเด็กแบบกัดไม่ปล่อย" ของอาจารย์ แม้อาจจะทำให้เด็ก ๆ"กลัว"แต่เด็ก ๆเขายัง "ยังนึกถึง"อาจารย์อยู่ ย่อมแสดงว่าเด็ก ๆเขาอ่านใจอาจารย์ออก
- วัฒนธรรมบ้านเราใช้อำนาจกับเด็ก ๆมากไป หลายครั้งผมพบว่าเด็ก ๆตีความหมายความหวังดีที่ครู "เอาจริงเอาจัง...ติดตาม...แบบกัดไม่ปล่อย"ของครูว่า "ครูดุ ครูด่า ครูตำหนิ"
- เด็ก ๆที่เคยถูกกระทำมาแรง ๆจะรับท่าทีของครูในลักษณะนี้ไม่ได้ เด็ก ๆส่วนหนึ่งเข้าใจและมองเห็นว่าครูทุ่มเทและเอาใจใส่เขา "เขาจะรัก เขาจะนึกถึง"
- ปราบปลื้มใจไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นในการเป็นครูของอาจารย์ปริมปราง ขอจงเป็นคุณครูที่อยู่ใน "หัวใจ"เด็ก ๆยิ่ง ๆขึ้นนะครับ
- สวัสดีครับ
paoobtong
14/02/53
11:41