ความในใจ สรรพสิ่งล้วนแปรเปลี่ยน

บท..๑..ในใจ


บ้านคุณยายในบาง 

พุธ/๑๐/ก.พ./๕๓

          ความในใจบทแรกก็เป็นเรื่องทั่วๆไป เรื่องราวในตอนเด็กๆของผู้เขียน

บ้านคุณยายของผู้เขียนอยู่ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี...ในคลองสายเล็กๆที่แยกไป

จากแม่น้ำตาปีซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญที่สุดในภาคใต้เลยก็ว่าได้  ในสมัยที่ผู้

เขียนยังเล็กๆคุณพ่อย้ายไปทำงานอยู่ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ปิดเทอมครั้ง

หนึ่ง เราก็จะได้นั่งรถไฟจากนคร-สุราษฏร์ สนุกมาก เป็นรถไฟที่ใช้ไม้เป็นเชื้อ

เพลิง  เวลารถไฟวิ่งไปบนรางก็จะมีเศษประกายไฟ เถ้าถ่านจากการเผาไหม้

ลอย  ปลิวลมมาทางหน้าต่างที่เรานั่งโชคดีหน่อยก็จะมาโดนเสื้อผ้าขาดเป็นรูโบ๋ 

เมื่อถึงตัวเมืองท่าข้าม ก็ต้องนั่งรถยนต์ไปลงที่ท่าเรือบ้านดอน  จากนั้นเราก็ลง

เรือหางยาวรับจ้างไป เพื่อข้ามแม่น้ำตาปีสู่คลองเล็กๆ

    บ้านคุณยายผู้เขียนเป็นบ้านไม้หลังใหญ่ ๒ ชั้น มีลานกว้างไม้กระดานปูพื้นก็

ใหญ่มาก  คุณแม่ผู้เขียนเล่าว่าคุณตาเป็นช่างไม้  ตกแต่งและสร้างบ้านเอง

มิน่าละขนาดช่องลมยังเป็นลายฉลุสวยงาม  และทาสีหลากหลายสีมากชมพู

ก็มี  ฟ้าก็มีเขียวอ่อนก็มี  ในครัวบ้านคุณยายมีไม้กระดานแผ่นเล็กๆสลับกับ

ร่องกระดานขนาดเท่าๆกันพวกเราเด็กหลานๆจะมารวมตัวกันในทุกๆปิดเทอม 

สนุกมาก    และที่สำคัญมีบ่อน้ำฝนอยู่ในบ้านด้วยนะ  เก็บไว้ใช้ยามหน้าแล้งบาง

ครั้งน้ำทะเลหนุนน้ำคลองก็จะมีรสกร่อย บางครั้งก็เค็มเลย... ก็เคยชิมไงละ

   ที่บ้านคุณยายมีอาชีพทำนาทำไร่  ก็ปลูกข้าวนั่นแหละ  เวลาเกี่ยวข้าวแล้ว

ว่างๆคุณยายก็จะเย็บใบจากขาย  ใบจากที่ใช้ทำหลังคา นำมาเย็บติดกันเป็นตับ

จากผู้เขียนชอบนั่งดูเวลาคุณยายทำเร็วมาก  ขายก็ถูกมาก  ก็ต้นจากริมคลอง

มีเยอะทั้งสองฝั่งคลอง ผู้เขียนเคยหัดว่ายนำ้ำโดยใช้โคนต้นจาก ตัดมาขนาด

เหมาะมือมันจะเบาและลอยน้ำได้  จนบัดนี้ผู้เขียนก็ยังว่ายไม่ได้อยู่ดี  เนื่องจาก

ว่ายทีไรจมลงไปทุกที  ก็เลยไม่ว่าย  ใช้วิธีอาบแถวท่าน้ำที่มีบันไดยืนในน้ำได้ 

ก็เลยว่ายไม่ได้..อิอิ

 ของกินอย่างแรกก็ลูกจาก  ตัดมาทั้งทลาย กินกันสดๆ คล้ายลูกชิด แต่ใหญ่

กว่า       ตอนกลางคืนในสมัยนั้นยังไม่มีไฟฟ้าใช้  ยังใช้ตะเกียงจากน้ำมันก๊าซ

รูจมูกดำปิ๊ดปี๋ทุกคน  ริมคลองจะมีต้นลำพูและของแถมคือเจ้าหิ่งห้อยน่ารัก

  มากมายหลายสีแสงไฟหิ่งห้อยเป็นพันๆตัว  ชอบอยู่บนต้นเดียวกันซะด้วย 

งดงามมากมาย คิดถึงจังอากาศก็ดี  มากๆ

     ตอนกลางวันพวกเราเด็กๆ  ก็จะพากันลงเรือลำเล็กๆ พายไปในคลอง 

นอนเล่นบ้าง  พี่ๆผู้ชายก็ทำบาปกัน  ทำที่ยกยอปูทะเล( ปูดำ ) ลอยทิ้งกับทุ่นไว้

ขาไป  ขากลับก็จะได้ปูมาทำอาหารบ้างได้มากก็นำไปขาย  เราก็กินนะ  สงสาร

ก็สงสารทำไงได้อโหสินะเจ้าปู.....อร่อยด้วยซิ

     ของเล่นก็คือดอกลำพู....นำมาทำเป็นร่มเล็กๆ....สวยมาก

ของกินเล่นก็มีมะยม...มะขามอ่อนริมบ้าน  มาทำน้ำปลาหวาน....ตอนคุณตาผู้

เขียนยังไม่เสียชีวิตคุณตาทำตังเมจากน้ำผึ้งต้นจากให้เด็กๆ  โดยเคี่ยวจนข้น

มากๆและตักราดบนใบจากคนละอันอร่อยมาก....ผู้เขียนจำภาพคุณตาได้ไม่

มากนักเนื่องจากยังเด็กอยู่มากแต่ตอนเข้าคิวรับตังเม จำได้ดีทีเดียว...สงสัยจะ

ชอบมากจริงๆ

     ของกินอีกอย่างที่เด็กอย่างเราๆ  นั่งคอยชะเง้อแล้วชะเง้ออีกคือ  โอเลี้ยง 

ขนมมีขายทุกวันเวลาบ่ายๆ  โดยเรือลำเล็กของอาแปะที่มาจากเมืองจีน  ไม่

ทราบชื่อเราเรียกแกว่าอาแปะ  อร่อยมาก  แกจะมีแตรบีบปู้นๆๆ  ทำให้ผู้เขียน

ติดใจรสชาติโอเลี้ยงมาจนกระทั่งบัดนี้

                    ที่เล่ามายังไม่หมด  ที่จริงวัยเด็กของผู้เขียนมีเรื่องราวที่เก็บไว้

ในใจ  ในความทรงจำดีๆเยอะมาก  แต่สิ่งที่ได้เห็นในความเปลี่ยนแปลงของยุค

สมัย  ของเวลาของเทคโนโลยีอันล้ำสมัยเช่น  ปัจจุบันมันกลับทำให้คุณค่าของ

  ธรรมชาติ ของความปราณีตในการดำเนินชีวิตตามครรลองของธรรมชาติ 

เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง    

   ภาพปัจจุบันในบางบ้านคุณยาย  ได้มีการถมคลองเป็นถนน  ความเจริญได้ย่างกราย

เข้าไปเพื่อติดตั้งเสาไฟ  เพื่อการจราจรที่สะดวก ตอนนี้เลยไม่มีใครใช้คลองเป็น

เส้นทางสัญจรอีกต่อไป  น้ำในคลองก็แห้งเพราะระบบเสียจากการถมถนน 

เรือก็เลยไม่ได้ใช้   เมื่อระบบนิเวศเสียระบบ  สัตว์น้ำก็น้อยลง  ในนามีการปลูก

ต้นปาล์มมากขึ้น  ตอนนี้หิ่งห้อยยังมีอยู่บ้างหรือเปล่าก็ไม่ทราบ  ผู้เขียนก็ไม่

ค่อยได้กลับไป  นานๆครั้ง

    ตั้งแต่คุณยายผู้เขียนเสียชีวิต  อยากบอกว่าคุณยายผู้เขียนมีอายุ  ๑๐๕ ปี

นับว่าสี่แผ่นดินก็ได้  ว่างๆจะเล่าเรื่องคุณยายให้ฟ้ง......

               ไม่ต้องคิดมากสรรพสิ่งล้วนแปรเปลี่ยนที่เขียนมาคือความทรงจำที่ดีๆ

และถ้าเป็นไปได้ผู้เขียนอยากให้บรรยาศแบบเดิมๆหวนกลับคืนมา  ต้องขึ้นอยู่

กับปัจจัยหลายอย่าง  ถ้ามีใครที่พอหาทางแก้ไข ก็แนะนำหรือลงมือทำไปเลยก็

ได้ค่ะจะขอบคุณมาก

                                              

                                          รักมากมาย

                                        จากใจใสใส

                                   ลูกหลานเมืองคนดี