หนูนั่งทำอะไรเรื่อยเปื่อย ณ ช่วงเวลาสบาย ๆ ที่หนูเซตให้ตนเองได้ผ่อนคลายจากกิจวัตรทุกอย่าง หลังวิ่งออกกำลังกาย เพราะไม่ได้วางแผนอะไรวันนี้จึงเปิดอ่าน บทความไปเรื่อย ๆ ไปเจอ การเตือนสติอย่างตื่นรู้ของชาวหมู่บ้านพลัม 10 วิธี "ตื่น" ได้ทุกวัน โดยมีข้อหนึ่งที่เอ่ยว่า “ยิ้มช่วยท่านได้” พอหนูอ่านจบ หนูหันมองรูปของครู ที่หนูรวบรวมจากที่ต่าง ๆ แล้วใส่กรอบไว้ด้วยความตั้งใจ จะมอบให้ท่านเป็นของขวัญปีใหม่ ของชิ้นนี้หนูทำด้วยความรักและบูชาที่มีต่อครู หนูให้ชื่องานชิ้นนี้ว่า “รอยยิ้มของครู” พอมอบให้ท่าน ท่านก็รับไว้เพียง แล้วก็มอบให้หนูแล้วบอกว่า “ของสิ่งนี้ถ้าอยู่กับพี่ อาจจะไม่เป็นประโยชน์เท่ากับอยู่กับติ๋ว เข้าใจไหม” ตอนนั้นหนูรู้สึกอึ้ง ๆ งง ๆ แต่ก็รับจากครูมา “ห้องนี้ยังไม่มีรูปนี้เลยใช้ไหม” “ค่ะ” “งั้นก็เอาไว้นี่แหละ” แล้วหนูก็นึกออกว่า ใช่แล้วการที่หนูมีรูปของครูไว้เตือนสติและบูชาเป็นที่พึ่งที่ระลึกทางใจ เป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับหนู ครูอธิบายต่อสั้น ๆว่า “ลองนึกดู หลวงปู่ หลวงพ่อ ท่านจะเก็บรูปท่านไว้ทำไม ก็มีแต่แจกลูกศิษย์นั้นแหละ” ครานี้หนูแจ่มแจ้งเลยค่ะ
พอมาวันนี้หนูจัดโต๊ะทำงานใหม่ เอารูปที่หนูให้ชื่อว่า “รอยยิ้มของครู” มาตั้งไว้ข้าง ๆ โต๊ะทำงาน เวลาหันไปยิ้มให้รูปของครูใจหนูก็จะเบิกบานพร้อมสำหรับการงาน หรือเมื่อไหร่ที่ใจเผลอเคร่งเครียด ขาดสติ รูปใบหน้าของครูก็จะเข้ามาปรากฏให้หนู “รู้ตัว”
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับครู แต่หนูก็รู้สึกเสมอว่า ครูไม่ได้ไปไหน เพราะว่า ครูอยู่ในใจของหนูเสมอ ระลึกถึงท่านเมื่อไหร่ ใจก็สบายและชุ่มฉ่ำ หนูรักครูนะคะ (^_^)
