ศิโรราบรักแล้วยิ่งหลงไหล

                    

                      ตัวพี่ต่ำอยู่ใต้หญ้าเธอเหยียบ

                สูงกว่าหนอนด้วงเปรียบไส้เดือนฝอย

               ได้แต่แหงนมองฟ้าอย่างตาลอย

               โลกมืดมิดมุดคอยด้อยความงาม

                        ได้แต่แอบอบอุ่นอรุณเช้า

                ทุกวันเฝ้าหวังใฝ่กลัวภัยหนาม

                จึงพรวนดินสร้างสวนสงวนนาม

                เป็นเวรยามย่อยสลายให้กายเธอ

                        เป็นไส้เดือนปรุงดินให้เธอสวย

                เป็นพ่อครัวหมั่นช่วยปรุงเสมอ

                สร้างอากาศโปร่งใสใจละเมอ

                เป็นช่องดินรากเจอได้หายใจ 

                       เป็นไส้เดือนกลัวงามหนามกุหลาบ

               ศิโรราบรักแล้วยิ่งหลงไหล

               หมายเธอมองเห็นดีที่ภายใน

               น้อมดอกให้หอมชื่นรื่นรสชม

                                          สันติสุข  ตุลา

                                            8  ก.พ.52