" ความดีงามทั้งปวงจะถูกรวมไว้ในสามประการนี้คือ
การมอง การสงบเงียบ และการพูด
ดังนั้น การมองทั้งหมด..หากไม่มีบทเรียนอยู่ในนั้น
ถือเป็นความผิดพลาด
การสงบเงียบทั้งหมด...หากไม่มีการคิดใคร่ครวญอยู่ในนั้น
ถือเป็นการหลงลืม
ส่วนการพูด...หากไม่มีการเตือนสติอยู่ในนั้น
ถือเป็นการละเมิดทั้งสิ้น "
ได้เจอกลุ่มคำเหล่านี้เมื่อได้อ่านหนังสือที่มีชื่อเรื่องว่า คมปราชญ์ (รวบรวมโดยอุม มุนซิร) ซึ่งกลุ่มคำเหล่านี้ได้ถูกเอ่ยขึ้นโดย ท่านอาลีบินอบีฏอลิบ...
จึงทำให้คิดไตร่ตรองไปได้ว่า ในชีวิตของเราทุกคนต่างได้กระทำการมอง การสงบเงียบและการพูดกันอยู่ทุกคน (นอกเสียจากว่าเขาจะเป็นคนตาบอด เป็นโรคพาคินสันและเป็นไบ้เท่านั้น ) แต่ก็คงไม่ใช่ทุกคนที่จะมองอย่างมีบทเรียน นิ่งเงียบอย่างคิดใคร่ครวญและพูดอย่างเตือนสติ ..
ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้น แน่นอนว่าก็คงมีเพียงความไร้สาระ ความขาดทุนและความผิดบาปเท่านั้นที่จะเข้ามาแทรกแซงแทน แต่จะมีสักกี่คนล่ะ ที่จะตระหนัก สำรวมตน และสำรวจตนเมื่อได้มอง ได้เงียบและได้พูด
ในโลกยุคสมัยท่านนบี พฤติกรรมที่ดีงามอันแฝงไว้ด้วยคุณธรรม ศีลธรรมและนำพาซึ่งฮีดาัยัตให้แก่ผู้อื่นมีอยู่ในคุณลักษณะของบรรดาศอฮาบัต ซึ่งเราๆท่านๆก็ทำได้เพียงแค่ิจินตนาการภาพแห่งลักษณะของความดีงามเหล่านั้น ผ่านทางตัวหนังสือเท่านั้น ไม่มีทางได้พบเจอตัวจริง แต่ก็ยังดีที่ยังได้เรียนรู้ ได้รู้จัก ได้นำมาเป็นแบบอย่าง แต่ในโลกยุคนี้ น้อยคนเหลือเกินที่จะมีคุณสมบัติเหล่านั้นอยู่ในตัว ในโลกของการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ในโลกของการหลอกลวง การแบ่งพรรคแบ่งพวก การสรวลเสเฮฮาไร้แก่นสาร ยากนักที่จะพบเจอบุคคลเหล่านั้น เราจึงทำได้เพียงแค่อ่าน ค้นคว้าดูแบบอย่างอันดีงามของบรรดาบรรพชนอิสลาม แล้วพยายามนำมาเป็นเป้าหมายในการเสริมสร้างตนสู่พฤติกรรมอันดียิ่ง บางครั้ง มันอาจทำให้เรากลายเป็นคนที่แหวกแนว ดูเหมือนสุดโต่ง ดูไม่เหมือนชาวบ้าน แต่จะสนใจใย ในเมื่อคนที่ความเป็นอิสลามแทรกซึมอยู่ทุกอณูจิตใจ มักถูกมองเป็นคนแปลกหน้าอยู่แล้ว แต่อย่างไรก็ตามเป็นคนแปลกหน้าบนดุนยา ดีกว่าเป็นคนแปลกหน้าในอาคีรัต...
ถึงเวลาแล้วกระมังสำหรับการใช้ความศรัทธาในหัวใจ มองดูทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัว สิ่งไหนที่เราพบเจอแล้วให้บทเรียนกับเราได้บ้าง หวนกลับมาดูพฤติกรรมตนว่า แตกต่างหรือกลมกลืนกับสภาพของสิ่งแวดล้อมที่เน่าเฟะทุกวันนี้มากน้อยแค่ไหน สงบเงียบเพื่อใคร่ครวญกับสิ่งที่ได้ทำลงไป เีีพียงแค่หนึ่งวินาทีที่ผ่าน ย่ิอมกลายเป็นอดีตที่ไม่อาจเรียกคืน สิ่งสุดท้าย จงให้ทุึกคำที่หลุดออกจากปาก เป็นคำพูดที่ย้ำเืตือนสติทั้งผู้ที่ฟังและแก่ตัวเราเอง เพราะแท้จริงแล้ว ศาสนาคือการตักเตือนซึ่งกันและกัน (บุคอรี)
