ถ้าบอกฉันจะลืม ถ้าทำให้ดู ฉันจะจำได้ ถ้าให้ฉันลงมือทำ ฉันจะเข้าใจ

 

 

 

 

 

 

 

           How  people  learn

I  cannot  teach you anything   

เราไม่สามารถสอนทุกๆอย่างให้ท่านได้

I can only help you to teach     

แต่สามารถช่วยให้ท่านได้เรียนรู้

Tell  me  and  I  forget                   

ถ้าบอก ฉันจะลืม

Show me  and  I  remember       

ถ้าทำให้ดู  ฉันจะจำได้

Involve me and I  understand  

ถ้าให้ฉันลงมือทำ  ฉันจะเข้าใจ

 

คือ  "หัวใจ"  ของการจัดค่าย

 

 

นิทานของเดือน

       ชายหนุ่มคนหนึ่งตั้งแต่เติบโตมา สิ่งที่เขาต้องการคือความร่ำรวย เขารู้มาว่าที่ปราสาทแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยสมบัติพัสถาน เพชรนิลจินดา เขาจึงมุ่งไปที่ปราสาทแห่งนั้น แม้หนทางจะอยู่แสนไกล  เขาเดิน เดิน เดินทั้งกลางวันและกลางคืน  ย่างเข้าคืนที่สามแล้ว  เสบียงของเขาเหลือเพียงแอปเปิลครี่งลูกและน้ำครึ่งขวด  เขาก็ยังไม่เห็นปราสาท  เขาเริ่มท้อแท้และรู้สึกเหน็ดเหนื่อย จึงนั่งพัก พลันมีชายแก่คนหนึ่งเดินทางมาด้วยท่าทางอ่อนระโหยโรยแรงเช่นกัน  ชายแก่ร้องขออาหารและน้ำจากชายหนุ่ม ด้วยความเห็นใจและรู้สึกสงสาร ชายหนุ่มจึงมอบเสบียงที่เหลืออยู่ให้แก่ชายแก่  ด้วยผลแห่งการทำดี   ชายแก่จึงบอกแก่ชายหนุ่มว่า จะให้พร ๑ ข้อ

 

           ท่านผู้อ่านอยากทราบไหมคะว่าชายหนุ่มจะขออะไร......         

         "ผมอยากพบปราสาท..อยากได้แก้วแหวนเงินทอง ที่อยู่ในปราสาท"  ชายหนุ่มตอบ 

 

        "ฮ่าๆๆๆๆ...ได้ๆ  เมื่อเจ้าอยากพบ เจ้าก็จะได้พบปราสาท"  "แต่ลุงว่านะ..แก้วแหวนเงินทองเพชรนิลจินดาที่เจ้าอยากได้ ไม่ต้องไปถึงปราสาทหรอก  อยู่เต็มสองข้างทางนี่แหละ..เจ้าหนุ่มเอ๋ย..."

 

          ชายหนุ่มรีบออกเดินทางต่อ แล้วเขาก็ได้พบปราสาทสมใจนึก  แต่อนิจจา..เมื่อเขาเปิดประตูปราสาทเข้าไป เขาพบแต่ความว่างเปล่า  ไม่มีเพชรนิลจินดาใดๆเลย เขาเปิดประตูห้องแล้วห้องเล่า  สิ่งที่พบก็คือความว่างเปล่าตามเดิม   เขาจึงเดินกลับออกมาด้วยความผิดหวัง

 

          ในที่สุดเขาก็เดินทางกลับ เขาพบสองข้างทางเต็มไปด้วยก้อนหิน  เขาคิดถึงคำพูดของชายแก่ ที่บอกว่า "เพชรนิลจินดาอยู่เต็มสองข้างทาง" เขาจึงก้มลงเก็บก้อนหินไปสองสามก้อน พร้อมคิด "เชอะ..ไม่ใช่เพชรนิลจินดาสักหน่อย"  แต่ท้ายที่สุดเมื่อกลับถึงบ้าน ความมหัศจรรย์ก็พลันบังเกิดขึ้น

 

          ท่านผู้อ่านคิดว่า ความมหัศจรรย์คืออะไรคะ......

         

 

เดือน..พูดทิ้งท้ายไว้ให้พวกเราได้คิด

 

พร้อมหยิบแก้วใบสวยที่เต็มไปด้วยเพชรนิลจินดามามอบให้พวกเรา..

 

เพชรเม็ดแรก..เดือนให้พวกพี่ๆค่ะ

พี่ๆได้รับเพชรเม็ดแรก..

พี่ๆเป็นนางงามที่เข้ารอบผ่านการคัดเลือกแล้ว (อิอิ..น้องเดือนยิ้มสวยๆด้วย)  จากทั้งหมด ๑๗๒ คนทั่วประเทศ จากทุกเขตพื้นที่  เราคัดไว้ ๒๔ เม็ด (หมายถึงศึกษานิเทศก์ เขตพื้นที่)

 

เพชรเม็ดต่อไป..พี่ๆต้องหาเอง จาก  ๙ วันต่อไปนี้

ใน "ค่ายสร้างสรรค์"

  

 

 

..บนเส้นทางการเรียนรู้ ..อยากรู้อะไร อยากได้อะไรต้องหาเองในทุกก้าวเดิน

 

พบกับเพชรเม็ดที่สอง..ของผู้เขียนในบทต่อไปนะคะ

 

สวัสดีค่ะ

 

 

 

 

บันทึกหัวข้อนี้ตั้งใจอยากบอกเล่าประสบการณ์การเรียนรู้

จากค่าย : วิทยากรแกนนำผู้จัดการค่ายสร้างสรรค์

ที่จัดโดย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

ระหว่างวันที่ ๒๕ มกราคม - ๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓

เพื่อเป็นแนวทางสำหรับเพื่อนๆที่สนใจจัดค่าย

รวมทั้งคุณครูที่รักทุกท่านที่มีโอกาสมาเยือน

อาจเล่าไม่ได้ใจความเท่าที่ควร เพราะร้างไปนาน

ด้วยความระลึกถึงทุกท่านเสมอค่ะ..

ศน.อ้วน