แด่เธอผู้ยิ่งใหญ่
แด่เธอผู้ยิ่งใหญ่
ไม่ได้เข้ามาเขียนบล้อกนานมากแล้วค่ะ วันนี้ได้มีโอกาสมาเขียนบันทึกนี้ถึงเพื่อนๆ ที่ได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนเพื่อเรียนรู้และรับรู้ความดีความงามที่เพื่อนๆ ในหลายโรงพยาบาลทำให้กับผู้ป่วย กับชุมชน กับชาวบ้านที่เพื่อนเรานั้นดูแลอยู่ เรามารู้จักเพื่อนๆผู้เสียสละที่ยิ่งใหญ่ของเรากันดีกว่าค่ะ
16-17 ก.ค. 2552 : กับครูที่เชียงคำ
ที่นี่เพื่อนเราทำงานด้วยความทุ่มเท ด้วยความเสียสละอย่างที่สุดจริงๆ เข้าใจสภาพปัญหาข้อจำกัดของบริบททั้งภายในโรงพยาบาลและพื้นที่ขอบเขตหน้าที่ที่ รพ.รับผิดชอบ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคุณหมอที่น่ารักคนหนึ่งที่เป็นแกนนำและเป็นศูนย์รวมใจของคนในโรงพยาบาลสามารถขับเคลื่อนองค์กรขนาดใหญ่ ให้เกิดการพัฒนาคุณภาพในโรงพยาบาลอย่างมีทิศทาง เกิดประโยชน์กับเครือข่าย รพช.และสอ. อย่างมากมาย ผลดีจึงเกิดแก่ประชาชนในพื้นที่ ผู้คนในโรงพยาบาลล้วนแต่มีสีหน้าของความปิติยินดีด้วยความสุขที่ได้ทำ ได้รักษาคุณภาพบริการเพื่อประชาชนของพวกเค้าจริงๆ
29-30 ก.ย. 2552 : กับครูที่บางมูลนาก
ครูสอนให้เราใช้ใจสัมผัส ความรู้สึกและจิตใจของคนทำงานในโรงพยาบาล ใช้การพูดคุยแบบไม่เป็นทางการกับผู้คนที่เราพบ จะทำให้เราสัมผัสคุณค่าและความงามที่เพื่อนเราที่นี่ได้ทำมาตลอด ผู้นำสูงสุดของที่ รพ.แห่งนี้ ช่วยให้เรารู้ว่าการนำที่ทรงพลังเป็นยังไง ท่านเป็นผู้นำที่มองไกลให้โอกาสคนทำงานของท่านได้แสดงความสามารถ นี่กระมังการเสริมพลัง ที่ก่อให้เกิดผู้นำใหม่ๆช่วยให้ทีมมีความแข็งแรง สุดท้ายผลดีก็ก่อเกิดกับผู้มารับบริการ ชุมชน และพนักงานในโรงพยาบาลจริงๆ
27-28 ต.ค. 2552 : ลงเรือไปเกาะพะงัน
แด่เธอผู้เสียสละ ที่นี่สมาชิกในโรงพยาบาลแม้เพียงน้อยก็ก่อเกิดคุณค่าที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน อยู่ด้วยใจด้วยความรักในกันและกันจริงๆ ช่วยให้ประชาชนบนเกาะไดรับประโยชน์อย่างมากมาย ขอบคุณคุณหมอ คุณพยาบาล และเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลทุกท่านจริงๆ ถ้าไม่มีเพื่อนเราเหล่านี้ที่เสียสละ คนบนเกาะนี้คงลำบากเรื่องเจ็บไข้ได้ป่วยไม่รู้จะพึ่งพิงใครได้ หัวใจของพวกเค้าช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน...ขอขอบคุณ
12-13 พ.ย. 2552 : รพ.สงฆ์
แด่ผู้นำที่ตั้งใจ แด่ความเป็นทีมแบบพี่น้องของที่นี่ สอนให้เรียนรู้คุณค่าของจิตใจคนทำงาน ที่มุ่งทำความดีด้วยการทำบุญกับการดูแลรักษาความเจ็บป่วยแก่พระสงฆ์ เป็นอีกแห่งหนึ่งที่เห็นความตั้งใจ ความพยายามช่วยเหลือกันและกันของทีมสุขภาพ ก่อให้เกิดความดีความงามอีกแบบหนึ่งที่เป็นแบบเฉพาะของโรงพยาบาลที่ดูแลพระสงฆ์
17-18 ธ.ค. 2552 : PAI in my mind
ความอ่อนโยน ความเข้าใจ การให้ที่ทรงพลังคงหาได้จากทุกแห่งที่มีใจบริการด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ พื้นที่ทุรกันดารห่างไกล บริบท 1800 กว่าโค้ง ทำให้คนโฮงยาปายต้องเข้มแข็ง อดทน และตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา สามารถรับสถานการณ์ฉุกเฉิน ช่วยเหลือผู้เดือดร้อนได้ตลอดเวลา ทั้งจากอุบัติเหตุ รถตกเขา จากปัญหายาเสพติด ปัญหาด้านความเชื่อและวัฒนธรรมที่แตกต่าง ทั้งชนพื้นบ้าน และผู้คนที่มาจากต่างแดนเพราะเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่โด่งดังด้วยธรรมชาติที่สวยงาม จะเป็นอย่างไรถ้าคนที่นี่ท้อแท้ อ่อนแอยอมแพ้กับสิ่งคุกคามเหล่านี้ แต่เพื่อนเราที่นี่กลับเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวไม่หนีหาย กล้าที่จะยืนเผชิญอุปสรรคด้วยหัวใจที่แข็งแกร่ง และมีแผนรับมือที่แฝงไปด้วยหัวใจของนักพฒนาอย่างเต็มเปี่ยม .... แด่เธอผู้ไม่ยอมแพ้
27 ม.ค. 2553 : F16
อีกรูปแบบของคนทำงาน สไตล์กองทัพอากาศที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวแบบ ทหารหาญ ชื่นชมกับความซื่อตรง สมกับการเป็นผู้กล้าที่เปิดใจเรียนรู้ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นใหม่ๆ ดูแลสุขภาพประชาชนด้วยเข้าใจในภารกิจ และผู้รับบริการกลุ่มเป้าหมาย
4-5 ก.พ. 2553 : ป่าแดด
เป็นความสุขบนรอยยิ้มของโรงพยาบาล ที่มีความตั้งใจในการพัฒนางานอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เพียงเพราะเห็นแก่คุณค่าของงานที่ทำ แต่ยังเพิ่มคุณค่าจากสิ่งที่ค้นพบจากงานสู่การเป็นพี่เลี้ยงให้กับชุมชนที่ตัวเองอยู่อาศัย น้ำใจเพื่อนช่างงดงามเกินจะเอ่ย .... ดีใจกับผู้นำที่ใช้เวลากับการก่อร่างสร้างคนดี บนพื้นฐานการพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่อง....
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
สีเอยสีขาววับวาวพราวระยับ หัวใจเจ้ากลับใสงามวาบวับยิ่ง
ดั่งดวงดาวส่องแสงต้องทุกสิ่ง เจ้าคงยิ้มคู่ฟ้าอยู่คู่เดือน...มิเลือนไกล
