ชีวิตข้างทางด่วน

...ทุกๆวัน..ของเวลาที่ไม่มีให้กับคนกรุงเทพ(เมืองเทวดา)..เสียงกระหึ่ม..กระแทกกระทั้น..ดุจซิมโฟนี่วงใหญ่..เล่นผสมปนเป..หาจังหวะใหม่ที่ไม่แจ๊ส...คนกวาดขยะลากไม้กวาด..เสียงแสกๆ..เป็นจังหวะไปพร้อมกับการก้าวเดิน..เธอเป็นคนใหม่ที่เข้ามาทำหน้าที่แทนคนเดิมที่เสียชีวิตไป..ขณะกวาดถนน..ให้เทวดาที่ขับรถผ่านไปมา...เธอทิ้งชีวิตไป..แต่ลูกน้อยสองคนที่คงแลหาผู้เป็นแม่ด้วยความแล้งใจ...ดอกไม้ที่ชื่อชมพูพันธุ์ทิพย์..อากาศที่สบัดร้อนสบัดหนาว...บานสพั่ง..ที่ล่วงหล่นอยู่บนแผ่นคอนกรีต..ก็ถูกกวาดเข้าไปรวมกับเศษขยะที่เห็นจนเคยชิน..ขยะที่บ่งบอกถึงความร่ำรวยของเทวดา..ไปพร้อมกับชีวิตของคนข้างทางด่วน........