บทบาทในองค์กร ก็เหมือนเล่นลิเกครับ

         บทบาทแต่ละคนในองค์กรก็เหมือนการเล่นลิเกครับ    แต่ละคนก็ได้รับไปคนละบทบาท   ใครเล่นบทใหน  เวลาใด   นายโรง เขากำกับไว้หมดแล้ว

 

 

 

 

      ดังนั้น ถ้ายังไม่ถึงเวลาเล่น   ให้ใจเย็นไว้ก่อนครับ   นางเอกจะถูกตัวอิจฉาใส่ร้ายรังแก     ก็ปล่อยให้ถูกรังแกไปครับ   แต่ละบทแต่ละตอน เขาจะเล่นชักช้าร่ำไร  ไม่ทันใจ   กว่าจะมา กว่าจะไป   ไม่เคลื่อนไหวเสียที   ก็ต้องอดใจรอคอยครับ    เพราะเป็นบทของเขา ไม่ใช่บทของเรา

 

    

       ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา   มานึกถึงตัวเองตอนอยู่ในองค์กรครับ    เมื่อก่อน  หรือ ตอนนี้ด้วย  ในบางครั้ง   ผมมักจะเผลอเล่นนอกบทครับ   ประเภทนึกว่าตัวเองเป็น "พยัคฆ์ยี่เก"  นั่นคือ ต้อง พิชิตคนพาล อภิบาลคนดี ประมาณนั้น   เห็นอะไรไม่ถูกไม่ต้อง  ไม่เป็นไปตามหลักการ   เป็นต้องเข้าไปขวาง  เข้าไปเปลี่ยน   ประมาณว่าเป็น  "ผู้นำการเปลี่ยนแปลง"  เพื่อให้สังคมดีขึ้น  ว่าเข้าไปนั่น

 

      ผลที่ออกมา   ก็เปลี่ยนได้ครับ   แต่เลือดโชกกลับมา  เพราะเล่น "ผิดคิว"

 

      ตอนหลัง ชักเริ่มคิดได้ขึ้นมาบ้างครับว่า   เราต้องเล่นตามบทของเรา  บทเรามีแค่ใหนก็เล่นไปแค่นั้น  บทคนอื่น  จะถูกใจ ไม่ถูกใจ ถูกต้องไม่ถูกต้อง ต้องปล่อยให้เขาเล่นไปครับ  เป็นเรื่องของเขา เป็นบทของเขา   

 

     What ever will be  will  be  ครับ   ยังไม่ได้เวลา  ก็คงต้องรอจังหวะ รอเวลาอยู่หลังโรง

 

     ถึงเวลา   ถึงบทเมื่อไร    ค่อยเล่นไปตามบทที่ได้รับ