เมื่อคนรู้วันตาย
เมื่อวานยายธีหยิบหนังสือขี้ฝุ่นจับขึ้นมานอนอ่าน...เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มมีนามว่าเจย์เป็นนักโทษประหารในอเมริกา...แม้จะอุธรณ์แต่คำสั่งศาลสุดท้ายคือตาย...เจย์โชคดีที่มีพระฝรั่งบวชในไทยเป็นเจ้าอาวาสวัดในอเมริกาได้รับอนุญาติให้เข้าไปแสดงธรรมให้กับเจย์ก่อนวาระสุดท้ายของชีวิต...เจย์ได้ฝึกสมาธิจนช่ำชอง...สีหน้าที่สงบและรอยยิ้มน้อยๆปรากฏอยู่บนใบหน้าผู้ตาย...เจย์ผู้รู้วันตาย..ชีวิตหนึ่งในธรรมชาติกับคำว่าพอ...
รูปภาพสวยมากน่าไปเที่ยวจัง
สมบูรณ์ เลียงวัฒนชัย
สวัสดีค่ะคุณสมบูรณ์ เลียงวัฒนชัย คุณหมายถึงกลางดินใช่ไหม..ที่ว่าสวยและอยากไปชม..คงไม่ใช่ภาพจินตนาการในความรู้สึกของเจย์..นะคะ..เพราะเจย์เคยเขียนอนุทินไว้ว่า อยากเกิดเป็นปลา..เมื่อคนกินปลาเขาจะได้กลับเป็นคนอีกครั้ง ..ทางที่จะไปของเจย์และภาพความงามตามความรู้สึกของเจย์...จึงเป็นทางที่เรียกว่าทางใครทางมัน...ถึงจะสวยอย่างไร...ก็คงจะต้องไปกันเองเลือกที่จะเห็นและไปไม่ได้แน่นอน...นอกจากจะเป็นนักโทษประหารแบบเจย์....แต่ กลางดิน เป็นแดนภาวนา ที่ใครอยากไปก็ไปได้เสมอ...เรามาช่วยกันภาวนาให้กับความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีๆในธรรมชาติ.....ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยือนยายธีค่ะ