เช้าวันเสาร์ที่ ๓๐ มค. ๒๕๕๓ วันแห่งการรอคอยมาถึง อาม่าตื่นเต้นเหมือนกัน องุ่นล้างแล้วเก็บแช่ในตู้เย็นตั้งแต่เมื่อคน เช้ามาจัดการตัดใบเตยหอม -สายน้ำผึ้ง เพื่อต้มน้ำเก็กฮวยสูตรอาม่า แล้วทิ้งไว้ให้เย้นกรองใส่โถพร้อมเสิร์ฟ เตรียมแก้วน้ำ และไม่ลืมที่จะเตรียมกาแฟไว้ด้วย ทุกอย่างพร้อม เหลือเวลาที่รอคอยกำลังจะมาถึง
ก่อนเที่่ยงเล็กน้อยได้รับข้อมูลว่าคณะก่อการดี กำลังแวะไห้วหลวงพ่อโตที่สีคิ้ว คงใช้เวลาพอสมควรตามอัธยาศัย บ่ายสองโมงกว่า ได้รับโทรศัพท์ว่าถึงโรงแรมแล้ว ล้างหน้าตาเสร็จ ล้อหมุ่นทันที่ หลังจากบอกเส้นทางมาบ้านอาม่า กะเวลาได้พอดี เปิดประตูรั้วบ้านออกมายืนคอยรับที่หน้าบ้าน ก็เห็นรถตู้ชลอแถวหน้าหมู่บ้าน ก็เลยโบกมือให้สัญญาณ รถเข้ามาจอดในบ้าน แอดไวซี ชาวจีออ 17 ทะยอยลงมาจากรถ พร้อมเข้าของเต็มมือ พอวางของลงมหกรรมกอดก็เกิดทันที กอดกันด้วยความรักความพูกพันและความคิดถึง วันแห่งการรอคอยของทุกคน ที่รอกันมาถึงสามสิบสองปี มาถึงแล้ว ประทับใจปลื้มใจ ปิติใจเป็นที่สุด ลูกศิษย์จำวันที่กินข้าวที่บ้านอาม่า ในมช.ครั้งสุดท้ายเมื่อ 21 มค.เมื่อสามสิบสองปีที่แล้วและโหยหาวันนั้นมานานมาก อามายังจำไม่ได้เลย ความโหยหาถึงบรรยากาศเก่า บวกกับ ความรัก ความระลึกถึง ส่งผ่านการกอด ผ่านดวงตา ผ่านหัวใจที่ตรงกัน มันไม่สามารถบรรยยายออกมาเป็นคำพูดใดๆได้
คราวนี้มหกรรมของฝากเพี๊ยบ ตกใจมากเห็นขนลงจากรถยังกะจะสร้างครอบครัวใหม่ ถังโฟมกล่องเบ่อเล้อแช่เย็นของฝาก พร้อมเสียงบอกเล่าของเจ้าของ มีปลาหิมะ ปลาแซลมอล มีใส้กรอก มีเนย มีแยม แล้วมองขนมปังฝรั่งเศส ของที่จัดไว้อย่างครบครัน ลืมจนได้ขนมปังฝรั่งเศสที่อร่อยที่สุดจาก…อยากให้อาจารย์ลองชิม พร้อมถุงผลไม้ต่างประเทศอีกถุงเบอเร้อ จากนั้นตะกร้าหวายบุผ้าขลิบลูกไม้ สวยงามดูดีมากๆ บรรจุกล่องคุ๊กกี้สองกล่องสวยงาม ฝีมือที่สุดยอด ทั้งรูปแบบแพคเกจจิ้ง พร้อมแยมโรล ในกล่องที่สวยงามอีกเช่นเคย สองกล่อง จากเป้า จีออรุ่นพี่ฝากมากราบอาจารย์ เป็นอะไรที่เข็มขัดสั้นจริงๆ จากนั้นก็เห็นกล่องของขวัญทะยองเรียงเป็นแถว พูดไม่ออก.....วันนี้ต่างกับเมื่อสามสิบสองปีที่แล้ว ที่ลูกศิษย์จะโดนดุ ....พ่อแม่ส่งมาให้มาเรียนเงินทองต้องรู้จักใช้เพื่อการเรียน และการใช้ชีวิตที่จำเป็น อย่านำค่าใช้จ่ายมาซื้อของให้อาจารย์ เอาไว้ให้หา้เงินได้เองเสียก่อน แล้วอาจราย์จะไม่ว่า...... แต่เอาเข้าจริงๆ อดบ่นไม่ได้ ทำไมมันมากมายขนาดนี้ แล้วทำไมรู้ว่าชอบกินปลาแซลมอลปลาหิมะละ ก็หนูอ่านบล็อกของอาจารย์ แล้วใช้วิชาการสังเกตุ จดจำ ที่อาจารย์เคยสอนค่ะ อึ้งจริงๆ.... ว่าเมล็ดพันธุ์ที่เราบรรจงปลูก ได้เติบใหญ่ให้สวยงามเหลือเกิน ปลื้มสุดๆค่ะ
เอ้าถ่ายรูปเป็นหลักฐานก่อนอาจารย์จะได้เก็บไว้เขียนบล็อก เอาไปโพสในเวปบอร์ดรุ่นของพวกเรา
คุยๆๆๆๆๆๆ กันให้หายคิดถึง จนลืมชวนเข้าบ้าน พอนึกได้ลูกศิษย์พากัน กุลีกุจอนำของกินที่ควรเก็บไว้ในตู้เย็น เข้าไปในครัวทั้งสามสาว นิด แมว พาณี แป๊บเดียวทุกอย่างถูกจัดเก็บ อย่างมือโปร ปลาเก็บช่องฟรีต ใส่กรอกเก็บในลิ้นชักตู้เย็น ....จัดสรรพื้นที่ในตู้เย็นด้วยความชำนาญ นี่หรือเด็กนักศึกษา ที่จากบ้านมาเรียนเสียไกลถึงเชียงใหม่ เมื่อสามสิปสองปีที่แล้ว เดี๋ยวนี้เธอคือ...นางฟ้าของลูก เป็นเทพธิดาของเพื่อน เป็นกัลยาณมิตร เป็นคนดีของสังคมที่อาจารย์ภาคภูมใจมาก นี่แหละคนดีที่ชาติต้องการ
องุ่นที่อาม่าเตรียมไว้ ถูกลืมไปสนิท มัวแต่จะคะยั้นคะยอให้ดื่มน้ำเก็กฮวย แบบช่วยตัวเอง ตามด้วยเสียงเข้าครัวของพวกผู้ชายสี่คน โกเหลา เปี๊ยก เดชา และโต๋ กุลีกุจอหากาน้ำต้มน้ำร้อนชงกาแฟ หมียักษ์ก็ตื่นเต้นจนลืมเสียบปลั๊กกระติกน้ำต้มน้ำร้อน แต่ก็นึกได้ในท่สุด เลยต้มทั้งใช้กาต้มน้ำธรรมดาด้วย คุยกันจนลืมกินองุ่นค่ะ
คราวหน้าถ้าอิงไปขอกอดอุ่นๆ พร้อมองุ่นแช่เย็นๆ แบบนี้ด้วยนะคะ....ชอบองุ่นมาก...รับรองถ้าได้แช่ไว้ไม่ลืมแน่นอนจ้า....^_^
มาบ้านอาม่าจะอิ่มท้องและอิ่มใจค่ะ มาชาร์ตแบเตอรี่แห่งชีวิตค่ะ