เมื่อคืนไปร่วมงาน มศว. ๖๐ ปี ได้พบพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ ของสีเทาแดง ซึ่งเป็นสีแห่ง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ บางคนไม่เคยพบกันเลยตั้งแต่จบมางานนี้ยังได้มาเห็นหน้ากันว่าเปลี่ยนไปกันแค่ไหน ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปในทางมีดัชนีความหนาของร่างกายมากขึ้นจนจำรูปร่างเดิมแทบไม่ได้  แต่เรื่องที่ไม่เปลี่ยนคือคำว่าเพื่อน ซึ่งไม่มีตำแหน่งแห่งที่ ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์  มาเป็นอุปสรรค์ให้ความรักความผูกพันนั้นด้อยค่าลง แค่ละคนก็ดำรงชีวิตในวิถีงานกันหลากหลาย บ้างเป็นทนาย บ้างเป็นอาจารย์ บ้างเป็นผอ. หรือเป็นอะไรต่อมิอะไรก็สุดแท้  แต่โอกาสนี้เป็นบรรยากาศที่หวนรำลึกถึงความหลังเมื่อครั้งยังเป็นเมื่อวันวานที่เล่าขานในช่วงเวลาที่ผ่านเป็นนิสิตอันเป็นชีวิตที่ควรค่าแก่การจดจำ

             ยามค่ำผ่านเป็นยามดึก นึกคิดจะกลับอยูธยา ก็จะมาไม่สะดวกด้วยมิได้นำรถไปเพราะไม่ชำนาญทางกรุงเทพฯ นัก จึงได้พักกับเพื่อน และไม่ลืมเลือนที่จะต้องรีบเร่งกลับในตอนเช้า..เรามีนัดหมายจะไปร่วมพิธีเปิด กศน.ตำบลอุทัย และก็ต่อไปที่ กศน.อำเภอเสนา เพราะว่าเป็นวันสุดท้ายของการประเมินภายนอก  แม้ว่าผลยังไม่ออกจากการประเมินในสายตาแล้วผลย่อมออกมาเป็นที่พึงพอใจ ไม่ว่าการไปดูงานในพื้นที่ กศน.ตำบลชายนา กศน.ตำบลสามกอ ต้องขอชมว่าสมศักดิ์ศรีจริง ๆ

                                                                         ๖๐ ปี มศว.

 

                                                                           (เปิด กศน.ตำบลอุทัย

ประเมินคุณภาพภายนอก กศน.อำเภอเสนา