...ปราชญ์ที่แท้ ย่อมอ่อนน้อมถ่อมตน...




ไม้ใหญ่สูงตระหง่าน

ให้ร่มเงาคลายร้อน

แต่ก็ไม่ลืมแบ่งปลายยอด กิ่งก้านโน้มสู่ดิน

ให้ฝูงสัตว์ได้แทะกิน

 


 

ความอ่อนน้อมไม่ได้หมายถึง

ผู้ด้อยอาวุโสที่ต้องกราบกรานผู้สูงศักดิ์

ทั้งอายุ  การศึกษา หรือ ฐานะ

แต่ควรหมายถึง เคารพคนที่ควรเคารพ

 

 


แม้เขาจะดูอ่อนด้อยในสายตา

แต่ถ้าสัมผัสได้จะรู้ว่าใจเขายิ่งใหญ่เหลือประมาณ

ปราชญ์แท้ควรทำตัวเยี่ยงนั้น

ไม่ควรค่อนขอดใครโดยลืมเงาตัวเอง