เรื่องเล่า

สิ่งที่เราเลือกเอง…............หรือสิ่งที่คนอื่นไม่มีใครอยากเลือก

 

 

ก่อนอื่นเราขอย้อนอดีต ที่เราเริ่มได้รู้จักกัน เมื่อปี 2547 เราเริ่มมาทำงานเราได้ให้บริการผู้ติดเชื้อเอชไอวี case แรกที่เราสะดุดตาและสะดุดใจ

 

 

 

 

 

ครั้งแรกที่เริ่มรู้จัก เธอเป็นผู้พิการขาลีบข้างหนึ่ง กระเต็งลูกตัวน้อยๆมาด้วย ลูกตัวเล็กกำลังน่ารัก เธอมีวัณโรคปอดแทรกซ้อนแล้วล่ะ เธอผอมแห้งและดูโทรมๆ เหนื่อยๆ เราก็เป็นที่สงสัยเหมือนกันแหล่ะว่า เอ...เธอติดเชื้อแล้วลูกล่ะ เป็นยังไง ปรากฏว่าลูกเธอเป็นผู้ติดเชื้อด้วย เธอมาหาเรา ที่แผนก เธอมาถามว่ามีงานให้ทำไหม เธอไม่มีเงินเราก็ช่วยเท่าที่เราพอช่วยได้ให้เงินบ้างเล็กๆน้อยๆ ตอนนั้นเราก็ได้แต่เป็นที่ปรึกษา ยังไม่มีความรู้มากพอแนะนำเธอไปขอความช่วยเหลือที่วัดพระบาทน้ำพุ เพราะเราก็นึกไม่ออก ว่าจะทำอย่างไร หลังจากนั้นเราก็พบกันบ่อยขึ้นเธอมารักษา ต่อเนื่อง ช่วงนั้นยาต้านไวรัสเข้ามาใหม่ๆ ทีโรงพยาบาลบ้านหมี่ แนะนำการเจาะดู CD4 ได้ 47 เซลส์ เธอกังวลว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน จะอยู่กับลูกได้นานแค่ไหน เราให้กำลังแนะนำการรักษาด้วยยาต้านไวรัส สร้างเสริมแรงจูงใจให้เธอมุ่งมั่นว่าถ้าเธอได้ดูแลรักษาตัวเอง เธอมีโอกาสได้มีชีวิตอยู่กับลูกน้อยได้นานแน่นอน ทุกครั้งที่มารักษาเธอมักจะมาพูดคุยขอคำปรึกษาการดูแลตัวเอง อาหารการกินต้องกินอย่าง พอมีตุ่มจากยุงแมลงกัด ต้องอย่าเกานะจะมีแผลเป็น ต้องต้มน้ำใบมะขามหรือใบส้มป่อยอาบนะ คนอื่นๆก็มาเล่าแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันบางครั้งเข้ากลุ่มปรึกษากันเราในฐานะพยาบาลให้ความรู้คำแนะนำสร้างกำลังใจ  ระหว่างรอการตรวจรักษาจากแพทย์ คนที่เครียดเมื่อทราบผลเลือดบอกใครไม่ได้ทำอย่างไร ช่วยกันอย่างไร เพื่อนช่วยเพื่อนอย่างไร ระหว่างที่เรากลับไปบ้านเราจะอยู่อย่างไรให้มีความสุข รับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น กับตัวเราเอง สร้างความเข้มแข็ง ตระหนักในตัวเองของทุกๆ คน เธอ...แม่มดเอกซ์ เก็บเกี่ยวความรู้ประสบการณ์ จากพยาบาลผู้ดูแลที่ให้ความเป็นกันเอง เป็นตัวแบบที่ดี 5 ปีผ่านไปย่างเข้าปีที่ 6 แม่มดเอกซ์ยังมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานที่คลีนิคตั้งแต่ที่เราเริ่มรู้จักกันปัจจุบัน CD4 ทั้งแม่มดเอกซ์และมดเอกซ์ พันกว่าทั้งคู่ ปัจจุบันเธอเป็นแกนนำ เป็นประธานกลุ่มผู้ติดเชื้อของโรงพยาบาล เธอกลายเป็นเพื่อนช่วยเพื่อนถ้าสิ่งไหนที่สุดความสามารถเธอส่งต่อเราในฐานะพยาบาลที่ดูแลในคลีนิค

เวลาเราทำงานเรามีแนวคิดแบบนี้เสมอ... เปรียบผู้รับบริการเสมือนญาติ เวลาญาติเราทุกข์เราทุกข์ไหม เวลาญาติเราต้องการความเร่งด่วนเขาก็เหมือนกัน เราดูแลพวกเขาประดุจญาติให้ความเป็นกันเอง... สามารถปรึกษาได้ทางโทรศัพท์นอกเวลางาน แต่เมื่อใดที่เขาแข็งแรงเข้มแข็ง ต้องกับไปสู่ ชุมชน ผู้รับบริการบางคนบอกว่า สภาพเขาจะดีขึ้นไหมละ แถวบ้านซุบซิบว่าเราต้องเป็นเอดส์แน่ๆเลย เราบอกว่าอยากให้เขาทายถูกหรือทายผิดล่ะ ถ้าเราก็มาดูแลตัวเอง รักษา กินยาต่อเนื่องสม่ำเสมอ บางครั้งแซวเล่นๆว่า เราน่าจะถ่ายรูป before และ after ไว้ดูเนอะ บางคนบอกว่าจองวัดแล้ว บางคนญาติพามา ปัจจุบันมาเอง “ผมเก่งแล้วครับ กลับไปทำงานได้แล้ว ทุกวันนี้แม่ยังถามถึงพี่เลยครับ” บางคนกลุ้มใจมาก วันศุกร์ที่เจอกัน”ผมจะบอกที่บ้านยังไงดีล่ะครับ” ลองดูสิที่เราเป็นตุ่มอย่างนี้เรามารักษาโรคผิวหนัง เจาะเลือด พบการติดเชื้ออะไร  “ หรือว่าผมจะบอกว่าเป็นไวรัสตับอักเสบดี” “แล้วแต่เราลองดู แล้วกัน” 2 วันผ่านประมาณวันอาทิตย์ เขาโทรมาบอกเราว่า “ผมบอกที่บ้านแล้วครับ ผมโล่งไปเลย ไม่มีใครรังเกียจ เขาบอกให้ผมดูแลสุขภาพ” “พี่หนูท้อง หนูเครียด หนูจะทำยังไงดี “หนูรู้ไหม หนูเครียดแต่คนที่เครียดมากว่าหนูรู้ไหมใคร พี่นี่ไง” เขาร้องไห้โฮ “พี่หนูมาไม่ได้นะ” “ไม่เป็นไร เราดูแลตัวเองดี หมอและพยาบาลทีมของเราให้รางวัล จะรับยาส่งไปให้ หรือถ้ามารับได้วันหลังก็มานะ  รอยานานจังเลยพี่ แพทย์ผู้รักษา เภสัชกร ให้ความสำคัญ เซตระบบการคีย์ยา ได้รับยาเร็วขึ้น “พี่หนูไม่ต้องรอยานานแล้วทันรถกลับบ้าน”  เมื่อทราบผลเลือดลูก 18 เดือน “พี่หนูรอวันนี้มาตั้งแต่รู้ว่าตั้งท้อง หนูโล่งอกและดีใจมากค่ะ” ผู้รับบริการหลายๆคนกลายเป็นแรงบัลดาลใจในการทำงาน ทีมผู้รักษา พยาบาลดูแลองค์รวม แพทย์ดูแลรักษา เภสัชกรปัญหาเรื่องยา พัฒนาระบบคอมพิวเตอร์ ได้รับยาเร็วขึ้น  เทคนิคการแพทย์ ประสานการส่งผลเลือดให้คลินิคติดตามผลเลือดของเรา เราทำงานกันอย่างมีความสุข บางครั้งทุกข์ บางครั้งเหนื่อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม้แต่ในเรือนจำยังต้องเราส่งยาต้านให้ ได้รับการประสานจากพยาบาลในเรือนจำ บางครั้งมารับยาไม่ได้ส่งไปรษณีย์ไปให้ การมีแกนนำเป็นตัวแทนรับเบี้ยยังชีพที่พัฒนาสังคมจังหวัด เบี้ยยังชีพในชุมชน ในส่วนชุมชน เราช่วยอะไรได้บ้างแม่มดเอกซ์ แกนนำ บอกว่า ในชุมชนของเธอมีความชุกสูงเราก็เขียนโครงการขอเงินจากแหล่งที่สนับสนุนเราได้เต็มที่ เข้าไปทำให้ในชุมชน ให้ระดับผู้นำชุมชนก่อนได้เห็น อาสาสมัครที่ไปด้วยกัน เปิดเผยตัวในชุมชน ผู้เข้าร่วมการแลกเปลี่ยนในชุมชนยังแปลกใจ “ใช่ผู้ติดเชื้อจริงๆเหรอ” ทั้งในโรงเรียนเราไปด้วยกัน ให้นักเรียนสนุกสนานเป็นทีมงานของเรา เสริมสร้างพลังความสามารถ ที่มีในตัวตนของพวกเขา แกนนำของเรา แม่มดเอกซ์เริ่มมีเพื่อนที่เป็นเพื่อนช่วยเพื่อนมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การทำงานบางครั้งเหนื่อยบางครั้งท้อ

แต่สิ่งที่เราได้เห็นเป็นความสุขใจที่หาไม่ได้อีกแล้ว

พวกคุณหน้าตาดีขึ้น สุขภาพดีขึ้น กลับไปทำงานได้

แค่มาหาเราสม่ำเสมอเราก็สุขใจแล้ว

เราคิดถูกแล้วที่เลือกดูแลพวกคุณ

ขอบคุณที่พวกคุณเป็นแรงบัลดาลใจในการทำงานของพวกเรา