ผู้เขียนเพิ่งจะได้อ่านหนังสือที่จัดทำขึ้นและมอบให้กับผู้ที่ไปร่วมงานในพิธีเผาศพของ"คุณองค์การณ์ อรัญดร" โดยคณะแพทย์ของเรา อ่านแล้วก็รู้สึกถึงความผูกพันที่บุคลากรทุกระดับมีให้กับคุณองค์การณ์ ไม่ว่าจะเป็นแพทย์ บุคลากรอื่น ๆ  ผู้เขียนต้องใช้เวลาอ่านพอสมควร เนื่องจากรู้สึกเศร้าและสะเทือนใจ  จริง ๆ แล้วผู้เขียนอยากจะเขียนตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เพราะได้ยินใครต่อใครกล่าวสรรเสริญ และชื่นชมกับคุณองค์การณ์ มาก ๆ ที่มีให้กับบุคคลทุกระดับ และทุก ๆคนก็รู้สึกเสียใจ และเสียดายบุคคลดี ๆ ที่มีค่ายิ่งไปอย่างรวดเร็ว

ผู้เขียนไม่ได้รู้จักอะไรท่านมากมายหรอก แต่หากเดินสวนกันก็อาจจะเป็นผู้เขียนหรือไม่ก็คุณองค์การณ์เองจะพยักหน้าเล็ก ๆ ยิ้มนิด ๆ เป็นการทักทาย และรับรู้ว่าเราต่างก็เป็นบุคลากรคณะแพทย์เหมือนกัน  และเราก็จะเจอท่านบ่อย ๆ คอยเดินตรวจตราบริเวณต่าง ๆ หรือไม่ก็ต่อเมื่อมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

และจากการอ่านหนังสือเล่มนี้เอง ทำให้ผู้เขียนคิดได้ว่า ตัวเองควรจะต้องหันมาชื่นชมคนรอบข้างให้มาก  ๆเพื่อให้เขาได้รับรู้ ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่คงจะดีกว่าชื่นชมตอนเมื่อเขาจากไป