ความรู้สึกท้อแท้...หากมันเดินทางมาถึงเราในวันไหน วันนั้นคงเป็นวันที่เลวร้ายอีกวันหนึ่งในชีวิต เราอาจรู้สึกเหมือนอยู่เพียงลำพังคนเดียวในโลก อ่อนล้า อ้างว้างอยู่ท่ามกลางฝูงชน เงียบเหงาได้แม้รอบกายวุ่นวายสับสน
... ความผิดหวัง ความพ่ายแพ้ หากมันเกิดขึ้นในชีวิตของเราบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก และเราคงพอทำใจยอมรับได้ในระดับหนึ่ง แต่หากมันเกิดขึ้นซ้ำซ้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนพายุที่พัดกระหน่ำเข้ามาเหมือนไม่มีวันจบสิ้น จะมีใครสักกี่คนที่จะเข้มแข็งและมีขีดความอดทนที่จะต้านทานได้สูงพอ
บางเวลา...เราก็รู้สึกเหมือนต้องการใครสักคนมานั่งอยู่ใกล้ๆ คอยรับฟังเรื่องราวในใจ เรื่องราวที่เราอยากบอก อยากระบายให้โลกรู้ เป็นใครสักคนที่จะก้าวเข้ามายืนเคียงข้าง...ยื่นมือให้ เอ่ยถ้อยคำปลอบโยนและคอยเป็นกำลังใจ
แต่ในความเป็นจริงขณะที่เราต้องการกลับดูเหมือนว่า...จะไม่มี ไม่มีเลยใครสักคนหนึ่งที่พอจะเข้าใจเราได้ ...
บางที...น้ำตาก็เป็นเพื่อนที่คุ้นเคยที่สุดในวันอันแสนเศร้า และความเหงาก็เหมือนเป็นเงาติดตามตัวเราไปทุกหนแห่ง
จนกระทั่งวันหนึ่ง...หากเราจะได้รู้สึกตัวว่าความท้อแท้ทอดอาลัยในชีวิตนั้น ได้กัดกินความรู้สึกดีๆ และวันเวลาอันแสนสดใสของเราไปจนแทบหมดสิ้น เราจะยังหลงเหลือเรี่ยวแรงพอที่จะต่อต้านและเอาชนะมันได้ไหม
... อนาคตอยู่ในมือของเรา อยู่ที่ใจของเรา หากเรายอมปล่อยให้ความผิดหวังครั้งหนึ่ง ความพ่ายแพ้ครั้งหนึ่งหรือใครก็ได้สักคนหนึ่ง มามีอิทธิพลเหนือชีวิตของเรา หรือมาทำลายความสวยงามในชีวิตที่เราควรจะมีไป
ถามตัวเองสักครั้งสิ...ว่ามันสมควรไหม
... มันจะมีประโยชน์อันใดกับการปล่อยให้บาดแผลเดิมๆ มาซ้ำเติมชีวิตของเราให้ย่อยยับลงไปอีก บาดแผลที่เคยทำให้เราเจ็บ วามพ่ายแพ้พลาดพลั้งที่เคยเกิด ซึ่งความจริงเรื่องราวเหล่านั้นได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว จบลงไปเนิ่นนานมาแล้ว หากแต่เรายังคงนำพามันติดตัวติดหัวใจเรามาโดยตลอด
... ปลดวางมันออกไปจากชีวิตของเราเสียทีดีไหม
...แล้วพรุ่งนี้เราจะได้เริ่มต้นวันใหม่ที่สดใสเสียที
From: http://nunew09.spaces.live.com/
สวัสดีครับ น้องPrincessKitty