น้ำตกแม่ยะ (ภาพบน)  อยู่ตอนใต้ของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่  เป็นน้ำตกขนาดใหญ่ เกิดจากลำห้วยในผืนป่าสูงของยอดดอยอินทนนท์ ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศไทย ไหลกระทบโขดหินลงมาเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นกันลงมาถึง ๓๐ ชั้น รวมความสูงประมาณ ๒๘๐ เมตร ในช่วงฤดูฝนปริมาณของน้ำตกจะมากและไหลแรง สายน้ำตกจะแผ่กว้างถึง ๑๐๐ เมตร  รอบ ๆ บริเวณน้ำตกเป็นป่าไม้ร่มรื่น  ท่านสามารถเรียนรู้เพิ่มเติมเรื่องราวของ น้ำตกแม่ยะและน้ำตกอื่น ๆ ที่อยู่ในบริเวณอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ได้ที่เว็บไซต์ ดอยอินทนนท์ดอทคอม (doiinthanon.com)

 

      น้ำตกทีลอซู (ภาพล่างซ้าย)  อยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตวป่าอุ้มผาง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก  เป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในเอเซียอาคเนย์ มีความสวยงามติดอันดับ ๑ ใน ๖ ของโลก  และได้ชื่อว่าเป็นน้ำตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย  มีขนาดกว้างของน้ำตก ประมาณ ๕๐๐ เมตร ไหลลดหลั่นลงมาเป็นชั้น ๆ สูงประมาณ ๓๐๐ เมตร  ท่านสามารถเรียนรู้เพิ่มเติมเรื่องราวของ น้ำตกทีลอซูได้จาก วิกิพีเดียไทย(http://th.wikipedia.org/wiki/ทีลอซู)

       น้ำตกนางรอง (ภาพล่างขวา)  อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ตั้งอยู่ที่ ต.หินตั้ง อ.เมือง ห่างจากตัวเมือง จังหวัดนครนายก ประมาณ ๒๐ กิโลเมตร ตามทางหลวง ๓๐๔๙ เป็นน้ำตกที่ลดหลั่นเป็นชั้นๆไม่สูงนัก แต่ละชั้นมีแอ่งให้ลงเล่นน้ำ เป็นน้ำตกขนาดกลาง ที่มีความสวยงานแห่งหนึ่งของจังหวัดนครนายก

      

      ผมเองเคยไปชมความงามมาแล้วเพียงสองในสามแห่งของน้ำตกที่สวยงามนี้ ที่ยังไม่ได้ไปก็คือ น้ำตกทีลอซู ซึ่งค้นพบและเป็นที่รู้จักกันหลังสุดในสามน้ำตกนี้ แต่ก็เป็นเป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในเอเซียอาคเนย์ มีความสวยงามติดอันดับ ๑ ใน ๖ ของโลก  และได้ชื่อว่าเป็นน้ำตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย  จึงตั้งใจว่าสักวันหนึ่งคงจะมีโอกาสไปชื่นชมความสวยงามของน้ำตกนี้  น้ำตกอีกสองแห่งแม้เคยไปมาแล้วแต่ก็นานมากแล้วเช่นกัน เดี๋ยวนี้คงเปลี่ยนจากเดิมไปมาก

      จำได้ว่าตอนที่ ผมไปเที่ยวน้ำตกแม่ยะ นั้น เป็นช่วงที่จบปริญญาตรีและเข้าเป็นอาจารย์ที่ มช. ใหม่ ๆ น้ำตกแม่ยะในช่วงนั้นเพิ่งมีการค้นพบและกล่าวขวัญถึงว่าสวยงามมาก  พวกเราจึงเดินทางกันไปชมความสวยงามของมัน เส้นทางไปยังน้ำตกสมัยนั้นยังไม่มีชัดเจน โดยเฉพาะช่วงสุดท้ายที่ไปสู่ตัวน้ำตก  พวกเราต้องจ้างคนนำทางที่เป็นคนในท้องถิ่นแถวนั้นเป็นผู้นำทางไปสู่น้ำตก และเขาจะทำเครื่องหมายเส้นทางที่เราเดินทางไปด้วยการตัดกิ่งไม้เป็นระยะ ๆ เพื่อว่าถ้าเกิดหลงทางก็จะสามารถย้อนกลับมาสู่จุดเดิมได้ รวมทั้งเป็นเครื่องหมายใช้สำหรับเดินทางกลับ  ที่ผมจำได้แม่นในการเดินทางไปเที่ยวน้ำตกแม่ยะครั้งนั้น ผู้นำทางจะมีสุนัขสีดำตัวหนึ่งมีชื่อว่า เจ้านิล เป็นผู้นำทางอีกด้วย  เมื่อเดินทางไปตามทางเดินเล็ก ๆ ในป่าถึงจุดที่มีทางแยก เขาจะปล่อยให้ เจ้านิล เป็นผู้นำตัดสินใจว่าไปแยกไหน เป็นการเดินทางที่เรียกว่า ใช้หมานำ จริง ๆ  ปัจจุบันเมื่อได้ยิน เพลงที่บรรยายชีวิตของคนตาบอด ที่ร้องว่า ชีวิตนี้มีแต่หมานำ  ครั้งใด ก็ทำให้นึกถึงการเดินทางไปเที่ยวน้ำตกแม่ยะในครั้งนั้น เป็นประสบการณ์การไปเที่ยวน้ำตกที่ประทับใจมากครั้งหนึ่งในชีวิตครับ  การไปน้ำตกแม่ยะครั้งนี้มีอีกเรื่องที่ เจ้านิล เป็นผู้นำ คือการปีนขึ้นไปสู่ชั้นบน ๆ ของน้ำตกแม่ยะ ที่แน่นอนครับในสมัยโน้นไม่มีทางขึ้นที่ชัดเจน ต้องค่อย ๆ หาทางปีนป่ายกันขึ้นไปกันเอง และก็เป็นหน้าที่ของ เจ้านิล อีกครั้งที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำ  จำได้ว่ามีเพียงไม่กี่คนที่สามารถปีนป่ายลัดเลาะขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุด ที่เรียกว่าเป็นตาน้ำ ที่ทำให้เกิดน้ำตกแม่ยะ ช่วงนั้นผมค่อนข้างคล่องตัวมาก เพราะรูปร่างเล็ก (เดี๋ยวนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม....555) และแข็งแรง (เดี๋ยวนี้บ่เหมือนเดิมแล้ว....อิอิ)  จึงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้ปีนขึ้นไปจนถึงชั้นสูงสุดของน้ำตกแม่ยะ เป็นอะไรที่ทำให้ยืดอกและแอบภูมิใจอยู่ลึก ๆ  (บอกให้รู้เฉย ๆ ไม่ได้คุย.....อิอิ)