...บางสิ่งบังสายตาไม่เห็นความจริง...



 


คนบ้านนามุ่งหน้าแสวงหาชีวิตในเมือง

คนในเมืองหลบหนีความหมกหมุ่นสู่ป่า

ภาพเคลื่อนไหวในจอกลายเป็นเพื่อนคลายเหงาคนสุดท้ายของมนุษย์

เสียงดังกรอกหูเพื่อกลบเสียงลมหายใจของตน

สรรพชีวิตเคลื่อนไหวดั่งใบไม้ไร้วิญญาณ

 

 

หมอกยามเช้าถือกำเนิดผ่านปลายห้องเครื่อง

คนหลงทางเจื้อยแจ้วดุจนกแตกรัง

รถไฟสูงเงียบงันแหวกอากาศเย็นชืด

เมืองใหญ่ไม่ใช่ไม่ดีแต่ไม่พอดี

โลกขลับด้วยสีเทาเพราะคนมีเถ้าในตา

 

 

ดอกบ้าแดดสู้แดดไม่วายวาง

ผู้คนไม่เคยหลับใหลเมื่อหมอนช้อนหัว

ซอกตึกหลืบหลังคาพอให้เจ้าได้หลบฝน

แดดยามเช้าเผาใจหลงราตรี

เหลือไว้แค่เศษเสี้ยวความทรงจำ