สวัสดีครับเพื่อน ๆ วันนี้มีเรื่องเล่าถึงการพบคุยกันในหมู่เพื่อนที่นานมากจะมาเจอกันที่เบ้าหลอมพวกเราอย่างไม่นึกว่าจะเจอกันความมันในอารมณ์ที่เจอกันการคุยกันหัวเราะจนน้ำตาไหลชนิดที่ปล่อยเต็มสูบคำพูดเหย้าหยอกหลอกกันให้งงพอนึกได้ก็ขำฮาลั่นทุ่งลืมเรื่องงานการต่าง ๆ หยุดโลกสับสนวุ่นวายไปได้หลายชั่วโมงเลยละ...อิ อิ อิ
ตัวอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น...ช่วงพักจากการประชุมออกมานั่งคุยกันกับเพื่อน ๆ ต่างชาติมีชาวลาว ( อีสาน )และชาวศรีลังกาหลายคนคุยกันแบบเรื่องหนัก ๆ ทางวิชาการทุกคนตั้งใจฟังแล้วก็หันไปหาเพื่อนส่งเสียงว่า...แม่นบ่...เท่านั้นละวงแตกฮาลั่นในความเป็นนานาชาติ ขณะชาวลังกาก็ขำไปด้วย...
พอหันมาแนะนำครูบาอาจารย์ที่เคยสอนมาตั้งนานนม...ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งอาจารย์เคยเรียกขึ้นรถขับไปส่งลูกศิษย์คนนี้ถึงที่เลยละ...ไอ้บ้าเอ๊ย...( อาจารย์ว่า )แล้วขำก๊าก ๆ อาจารย์ขับรถไปส่งมันจำได้...ที่คุยเรื่องนี้อยากถามอาจารย์ว่า...รถคันนั้นยังอยู่ไหม...เพราะประมาณ 30 ปีมาแล้ว...ยังอยู่ ๆ เว้ย...ฮา ๆ ได้หลายฮาเลยละครับ
ตอนนี้อาจารย์ก็อายุปาเข้าไป 78 ปีแล้วละยังมีอารมณ์ขำ ๆ ได้ดีมาก...ทั้งที่อาจารย์ก็อายุโกบิ๊กแล้วละ เรื่องไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ได้ยินผ่านหูเช่นเล่าว่ามีโยมผู้หญิงไปคุยกับพระเพื่อหาฤกษ์หายาม...
พระถามว่า...จะเอาได้ฤกษ์บนหรือฤกษ์ล่าง...โยมผู้หญิงว่า...เอาได้ทั้ง 2 เลิกคะ...อิ อิ อิ...อายูโกบิ๊ก...Are you go big.?
สวัสดีค่ะอาจารย์ umi
ขำๆ คำพ้องเสียงใช่มั้ยคะเนี่ย
สวัสดีครับ คุณชาดา ~natadee
เป็นความจำนำมาเล่าต่อนะครับ...
อย่างนั้น ๆ เป็นเสียงพ้องคำ...อิ อิ อิ