ในที่สุดก็มาคิดเองว่า จะเร่ง ๆ ๆ ๆ แค่ไหน ... ก็ต้องทำทีละอย่าง ทีละงาน เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ นั่นแหละ...

 

 

บทเรียนที่ได้เรียนรู้ 

หากต้องการสร้างพลังแห่งชีวิต...

เพื่อชีวิตที่เป็นอิสรเสรี...

 

"จงอย่ารีบ หัดช้า ๆ ลงบ้าง

จงทำน้อยอย่าง แต่ตั้งใจทำให้ดีที่สุด

ความปิติ...แม้เพียงครั้งจะช่วยเสริมพลังชีวิต"

 

 

        เมื่อหลายวันก่อนคุยกับเพื่อน ที่ไม่ได้พบปะกันมานาน คุยกันหลายเรื่องราว เพื่อนพูดประโยคหนึ่งที่น่าคิด...

 

“...โลกเต็มไปด้วยผู้คนที่เสพติดความสำเร็จ ...”

 

       ก็...ด้วยโลกทัศน์สมัยใหม่ ที่ผู้คนพากันเรียกร้องและมุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จ จะทำอย่างไรตามใจ วิธีการไม่สำคัญเท่ากับผลสำเร็จที่ออกมาให้เหนือกว่าคนอื่น ๆ ก็พอแล้ว

       คราวนี้เลยทำให้จังหวะชีวิตของแต่ละคนกลายเป็น “จังหวะเร่ง” อยู่ตลอดเวลา ใครชักช้าไม่ทันการ จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง กลายเป็น "คนขี้แพ้" ...

       เราคงปฏิเสธไม่ได้ เมื่ออยู่ในกระแสแห่งความเร่งรีบ จะมัวนั่งนอนใจเย็นคงเป็นเรื่องที่ทำได้ยากเต็มที ต้องกระตือรือร้น ทำงานให้สำเร็จในมากที่สุด เร็วที่สุด มีประสิทธิภาพ ประสิทธิผลสูงสุด ดีที่สุด ... ที่สุด...

 

       ...เราถูกเร่งรัดไปตามกระแสโลกและการเสพติดความสำเร็จ...

 

       แต่พอเร่ง ๆ รีบร้อนทำสิ่งใดก็ตาม มันก็ได้ผลบ้าง พลาดบ้าง...ธรรมดาของความรีบเร่ง

       จุดสมดุลที่จะทำงานได้สำเร็จและมีความสุขไปด้วยพร้อม ๆ กันจึงเป็นประเด็นน่าคิด น่าค้นหา น่าใคร่ครวญ ไตร่ตรอง...

 

       ในที่สุดก็มาคิดเองว่า จะเร่ง ๆ ๆ ๆ แค่ไหน ... ก็ต้องทำทีละอย่าง ทีละงาน เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ นั่นแหละ...

 

วันนี้จึงมาคิดว่า เอาล่ะนะ เราจะ

...รีบอย่างช้า ๆ

(ตามวาทะของจูเลียส ซีซาร์) ดีกว่า...

(^___^)

 

 ชวนมาผ่อนพัก มองฟ้าใส ๆ กับเพลงสบาย ๆ กันดีกว่าค่ะ... ^_^ ...

ไทยสากล - เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม