จดหมายถึงครู ι ๗ มกราคม ๒๕๕๓

หนูจะเริ่มยังไงดีนะ อืม เรื่องมันมีอยู่ว่า ปกติ ตั้งแต่หนูย้ายมาอยูเมืองนนท์ ครูท่านแนะนำให้หนูเขียน mail ถอดบทเรียนส่งท่านเป็นการบ้านทุกวันค่ะ ส่งก่อนสามทุ่ม ซึ่งหนูก็พยายามเขียน เล่าสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้ท่านฟัง สภาวะต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นใจ เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาในชีวิต แล้วเทียบศีลที่มีในตนเอง บางทีหนูก็เกเร หลับไปก่อน ส่งช้า หรือ บางทีก็ งอแง ก็มี แต่โดยส่วนใหญ่ก็ส่งไปหาท่านเป็นปกติ อืมทำมาติดต่อกันก็ประมาณ 8 เดือนแล้วค่ะโดยใช้หัวเรื่องส่งหาท่านว่า "สภาวะและศีล........." และตามด้วยวันที่ เมื่อเช้านี้ท่าน mail มาบอกหนูว่า

สั่งงานเพิ่ม

ลองนำจดหมายที่เขียนถึงพี่ ตีพิมพ์ใน G2K ด้วย

แต่ให้เปลี่ยนสรรพนามใหม่ ไม่ระบุชื่อ

และก่อนตีพิมพ์ให้อ่านทบทวนคำถูกคำผิดด้วย

ไม่ต้องเปิด blog ใหม่ แต่ให้จ่อหัวเรื่องว่า "จดหมายถึงครู" ก็ได้

หรือติ๋วจะตั้งชื่อใหม่... แทนที่จะเขียนส่งมาทางเมล์ แต่ให้เขียนส่งผ่าน G2K

ประมาณเที่ยง ๆ วันนี้หนูเปิด mail อ่าน รู้สึกอึ้งเล็กน้อย บ่าย ๆ พอมีช่วงเวลาว่าง ๆ หนูจึงรีบมาดำเนินการตามที่ท่านชี้แนะค่ะ

สภาวะและศีล 7 มกราคม 53

ตื่นประมาณตีสาม นั่งลงทำสมาธิ ทำวัตรเช้า พยายามเก็บห้องให้เรียบร้อย ไปวิ่งออกกำลังกายในกระทรวง ซักผ้า แต่ก็รู้สึกหวั่น ๆ เพราะช่วงนี้ฝนตกตลอดเกรงว่าจะไม่แห้ง อาบน้ำแล้วก็ไปทำงาน

วันนี้หนูตั้งใจกับตนเองว่า ตั้งใจทำงาน อะไรบ้าง พอถึงที่ทำงาน ขอโอกาสให้พี่ ๆ สอนงาน และขอรายละเอียดเพิ่มเติม พอได้เวลาเริ่มลุยก็ลงไปเก็บต้นไม้ อืมกิ่งมันไม่มากนักแต่ได้รับคำแนะนะว่าต้องเลือกกิ่งที่สมบูรณ์ที่สุด กะเอามาทำ Herbarium และลอกผิวใบ ถ้ามีเวลาอาจจะทำตัดขวางด้วย

พอเริ่มลอกผิวใบบน ตอนแรกใจหนูก็รู้สึกสบาย ๆ ลอกแป๊บเดียวก็ได้เลย ในใจมีกระหยิ่ม

พอเริ่มทำอันที่สองคือผิวใบล่าง ลอกอยู่นานทำยังไงก็ไม่ได้ จึงวางลงแล้วหายใจใหม่ เพราะรู้สึกว่าตนเองคาดหวังและเผลอหงุดหงิด จากนั้นหนูจึงลองวิธีใหม่โดยฉีกเอา ดู ๆ แล้วได้ผล จึงฉีกแล้วค่อยตัด ไปส่งดูอืมถือว่าใช้การได้

ประมาณห้าโมงสี่สิบห้าป้าโทรมาชวนไปกินข้าว หนูบอกว่า วันนี้ยังไม่ได้ลงไปซื้อเลย ท่านบอกว่าวันนี้ห่อมาเผื่อ พอลงไปอาหารดูอุดมทีเดียวค่ะ ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย เพราะวันนี้มีเพื่อนร่วมวง 5 คน

บ่าย ๆ ขึ้นมานั่งค้นข้อมูลเพิ่มเติม แล้วก็ปริ้น ครูโทรมา Confirm นัดหมายและถามถึง อาจารย์ที่ปรึกษา หนูรู้สึกว่างานครูเยอะมาก ๆ จนแทบไม่ค่อยมีเวลาพัก แล้วหนูก็บอกตนเองว่า

เอาน่าแค่เราประคองตนเองดี ๆ ไม่เป็นภาระให้ครูก็ถือว่าช่วยละ

นั่งเขียนงานต่อ รู้สึกไม่ค่อยมีอะไรจะเขียนบันทึกใน G2K นัก แต่ก็พยายามจะเขียน จากสิ่งที่ตนเองได้ทำ แต่ก็รู้สึกว่า ยังไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ค่ะ

เลิกงานรีบเก็บของเพื่อไปรอรับกระเป๋าครู พอไปถึงจึงส่ง SMS ว่ารออยู่ที่ไหน ขณะนั้นเห็นเขาเตรียมงานปีใหม่ จึงนั่งลงหายใจไปเรื่อย ๆ แล้วก็ฟังวิทยุหลวงตา จนครูโทรมาบอกว่าเครื่องดีเลย์

หนูจึงเดินกลับไปหอพักเพื่อเปลี่ยนชุดก่อนมาออกกำลังกายในกระทรวง เดินผ่านกรมอนามัย เห็นว่ามีน้ำบ๊วยที่ครูชอบทานของโครงการหลวง กะว่าครูท่านคงไม่ค่อยมีเวลาซื้ออะไรทาน ได้น้ำบ๊วยดื่มให้สดชื่นสักหน่อยน่าจะดี แล้วหนูก็เลยซื้อน้ำเสาวรสมาเก็บไว้ที่ห้องด้วย เผื่อครูมาจะได้ทานสบาย ๆ

มาถึงห้องเปลี่ยนชุดไปวิ่งออกกำลังกาย หนูถือน้ำบ๊วยไปด้วย กะว่าเอาไปให้ครูประมาณหกโมงครูโทรมา หนูจึงเปลี่ยนเส้นทางวิ่ง ถึงก่อนครูท่านเล็กน้อย แต่ตอนรับกระเป๋ารู้สึกแปลกใจ เพราะหนูเข้าใจว่า ท่านจะฝากกระเป๋าเสื้อผ้าไปเก็บที่หอพักหนูก่อน แต่กลายเป็นกระเป๋าที่ครูถือมาฝากหนู (ซึ่งเป็นใบที่หนูเลือกให้ท่านตอนไปเดินห้างที่ขอนแก่นด้วยกัน) แล้วครูก็รีบไปประชุม

หนูวิ่งออกกำลังกายต่อ กลับมาที่ห้องเปิด G2K เห็นครูเขียนบันทึกถึงอาจารย์ท่านหนึ่ง แล้วหนูตามลิงค์ไปอ่านต่อ อ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากค่ะ ซึ้ง แล้วก็ตามไปอ่านจดหมายฉบับแรก ๆ ของท่าน รู้สึกดีมาก ๆ รู้สึกได้ว่าใจท่านเข็มแข็ง

หนูนั่งลงตามลงหายใจทำสมาธิ รู้สึกว่าในหัวโล่งสบายแล้ว หนูนั่งทำงานอะไรต่อไปเรื่อย ๆ ประมาณสามทุ่มรู้สึกเพลีย ๆ ล้มตัวลงนอนแล้วก็หลับไป