ลำพังพูดอย่างเดียว ก็ลำบากแล้ว เพื่อนเอ๋ย!!!

    กำลังนั่งขีดๆเขียนๆ งานอยู่ คิดๆไม่ออก เซ็งจับใจไม่รู้จะทำอะไร ก็ทำให้หวลนึกถึงเพื่อนฝรั่ง ที่โทรมา สวัสดีปีใหม่ เมื่อต้นปี ...อ้าวเธอย้ายไป ม็วกเหล็กแล้ว จริงๆ ทำไมฉันฟังไม่รู้เรื่องนะ  ฉันนึกว่าเขายังไม่ไป ไม่รู้ว่าแปลกันอีท่าไหน ฉันก็ทึกทักกับบทสนทนาว่า เขายังไม่รู้ว่าจะไปเมื่อไร เพราะมีปัญหาเรื่องบ้านเช่า และเรื่องรถยนต์ที่ต้องการจะซื้อคันใหม่ .. เฮ้อไปซะแล้ว ภาษาอังกฤษฉันยังไม่แข็งแรงสักหน่อย..

ก็เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อก่อนวันคริสต์มาส ฉันได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนฝรั่ง เธอโทรมาแค่เรียกชื่อฉัน เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรต่อได้อีก เธอเงียบ ฉันถามเธอว่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือป่าว  เธอพูดพร้อมกับสะอึกสะอื้น ฉันพยายามจับใจความว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร ฉันก็ฟังไม่ออก เพราะลำพังพูดอย่างเดียว ฉันก็จะแย่อยู่แล้ว!! นี่เธอเล่นพูดไปสะอื้นไป แต่ด้วยความที่เธอเป็นเพื่อนของฉัน ฉันสัมผัสได้ว่า เธอกำลังทุกข์ใจ ฉันก็พลอยร้องไห้ไปกับเธอด้วย พร้อมกับปลอบใจเธอ ว่าเธอยังมีฉันอยู่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพื่อนฉันหยุดร้อง พร้อมกับขอบคุณฉัน  ฉันจึงใช้โอกาสที่เธออารมณ์ปกตินี้ถามว่า เธอเป็นอะไร และร้องไห้ทำไม  เพื่อนฉันถามว่า ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร แล้วทำไมร้องไห้ด้วยล่ะ  ฉันบอกว่า ก็เพราะฉันเป็นเพื่อนของเธอ ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเธอเป็นอะไร แต่ฉันสัมผัสได้ว่าเธอต้องการการปลอบใจ  แต่ตอนเนี่ยฉันอยากทราบสาเหตุที่ทำให้เธอเสียใจ

และก็ได้ความว่า เธอจะต้องย้ายไปจริงๆแล้ว.. และที่ร้องไห้ เพราะเธอคิดถึงเพื่อนดีดี อย่างฉัน (ฝรั่งหวาน)   แค่เนี่ยล่ะ...(ดีนะ ที่ฉันอารมณ์ศิลปิน ร้องไปกับเธอ ไม่งั้นนะ เธออุตสาห์ร้องไห้เพราะคิดถึงฉันนี่เอง)...ฉันบอกเธอว่าไม่เป็นไร ถึงอยู่ไกลแต่เราก็โทรคุยกันได้นี่ (แม้ในใจฉันจะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เพราะมันลำบากฉันเอาเรื่องเหมือนกัน)

และเธอก็พูดอีกหลายเรื่องฉันก็พยายามจับประเด็น แต่ฉันสรุปว่า เธอยังไม่ไป เพราะยังมีปัญหาเรื่องบ้านเช่าที่ไม่ให้นำสัตว์เลี้ยงไปด้วย (แมว 2 ตัว)  แต่วันนี้เธอไปแล้วจริงๆ เพื่อนของฉัน ฉันคิดถึงเธอนะ แต่ฉันก็ดีใจที่เธอไปที่ที่เธอตั้งใจจะไปอุทิศตัวเพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ทั้งที่บ้านเด็กกำพร้า และบ้านเอดส์...ฉันยังเป็นเพื่อนของเธอเสมอ ระยะทางถึงจะห่างกันแค่ไหน แต่ใจของเราก็ยังอยู่ใกล้ๆกัน...