ความเป็นเพื่อนจะอยู่ในใจตลอดไป

 

 

 

            ฉันอยากเริ่มเรื่องดีๆ ของความรักด้วยข้อความน่ารักที่ส่งต่อมาทางฟอร์เวิร์ดเมล ที่อ่านแล้วหัวใจเต้นเป็นจังหวะอ่อนโยน ชีวิตมีมุมมองที่สวยงามมากขึ้น ข้อความนั้นเริ่มต้นว่า

            กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน  ความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่นๆ รวมทั้งความรักด้วย  

            วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจม ดังนั้น ทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ  ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ  เพราะความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ…  


            ความรวยแล่นเรือผ่านไป ไม่ยอมรับความรักขึ้นเรือไปด้วย เพราะเหตุผลว่า  
            "ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไม่ได้หรอกเพราะเรือฉันน่ะเต็มไปด้วยเงินและทอง  มันไม่มีที่ให้เธอ "  


            ความรักตัดสินใจ ขอความช่วยเหลือความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกัน

            "ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย "  
            "ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอกความรัก เพราะตัวเธอน่ะเปียกปอน เธอจะทำให้เรือฉันเปียกไปด้วย " 

 
            ความเศร้าพายเรือใกล้เข้ามา ความรักก็เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก 
            "ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ"  
            "โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียวขอโทษนะ"  


            ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน  แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังมีความสุข

             ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

            "มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง "  เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครคือคนใจดีคนนั้น

             เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินอย่างปลอดภัย คนแก่จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น ความรักจึงถามความรู้และคนแก่คนอื่น ๆ ….  
            "ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน "

             ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตนเองว่า

             " เวลา "  

             "แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันละ "  ความรักถามต่อ  ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเองแล้วตอบความรักว่า  
             "ก็เพราะว่าเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่า.....ความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน..."  


            แต่ว่า...มีสิ่งหนึ่งที่เราอาจลืมเลือนไป ถ้าหากจะไม่กล่าวถึงเสียเลย ขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยออกจากเกาะ ความรักคงยุ่งอยู่กับการมองหาผู้อื่น.. จนลืมมองมาที่ความเป็นเพื่อน...  ซึ่งเลือกที่จะอยู่เคียงข้างความรักตั้งแต่แรกแล้ว เพราะความเคยชินจึงทำให้ความรักมองไม่เห็นความสำคัญของความเป็นเพื่อน...  

            ในขณะที่ความรักจากไปพร้อมกับเวลา ความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมากที่ความรักปลอดภัย และแม้จะต้องห่างกัน แต่ความเป็นเพื่อนกลับรู้สึกเป็นสุข เพราะความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..  ถึงแม้เกาะนี้จะจมลงไปชั่วนิรันดร์  แต่...ความเป็นเพื่อนจะยังเป็นอมตะในใจของความรักตลอดไป


            แม้จะไม่ยิ่งใหญ่.....แต่จะคงอยู่เคียงข้างความรักเสมอ  
            ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน...ไม่จากไปเหมือนกาลเวลา  
            ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน...ไม่รังเกียจกันเหมือนความเห็นแก่ตัว  
            ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน...ไม่แบ่งชั้นกันเหมือนความรวย  
            ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน...ไม่อ้างว้างเหมือนความเศร้า  
            และความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน...ไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนความสุข  
            ทั้งนี้ก็เพราะ... “ความเป็นเพื่อนจะอยู่ในใจตลอดไป "