เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2552 อาจารย์ แม่ต้อย และ อาจารย์ น้องพอลล่า ออกติดตามโครงการ SHA ที่โรงพยาบาลของผู้เขียนที่ได้เข้าร่วมโครงการนี้ด้วย

 

หลังจากที่อาจารย์กลับไปแล้วพวกเรา ฝ่ายวิชาการและพัฒนาคุณภาพ ได้ร่วมประชุมสรุปผลประจำเดือน ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งของอำเภอเรา

 

หัวหน้าฝ่ายและผู้ที่ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการคุณภาพให้เราด้วย บอกว่า

 

ตอนที่........ นำเสนอ ผมคาดว่า มากกว่า 80% ไม่รู้เรื่องว่า.......ทำไมต้องนำเสนอเรื่องราวเหล่านี้

แต่หลังจากที่ อาจารย์บรรยาย ทุกคนคงเข้าใจและผมชอบมาก เป็นอะไรที่ผ่อนคลาย สบายๆมากเลย

 

 

ผู้เขียนเห็นด้วยว่า อาจารย์บรรยายได้เข้าใจมากๆ เสียดายที่ไม่ได้ short note เอาไว้ เพราะหาอุปกรณ์ไม่ได้ ก็รอว่าอาจารย์ น้องพอลล่า คงจะส่งไฟล์มาให้

 

การออกเยี่ยมตามหน่วยงาน อาจารย์ยังคงห่วงใยเรื่องของ มาตรฐานที่พวกเราต้องยึดเป็นแนวทาง อาจารย์พึ่งใจที่พวกเรายังคงมีตัว trigger ในเรื่องของ MI มีการตอบสนองความต้องการของลูกค้า เป็นต้นว่า การทำห้องน้ำห้องอาบน้ำที่สะอาดมากๆให้ญาติ แม้ว่าจะไม่มีเรือนพักญาติ นอกจากนั้นยังชื่นชมที่พวกเรามีการเตรียมเจ้าหน้าที่ใหม่ให้ใส่การบริการ การเข้ากลุ่มฝึกการฟัง เหล่านี้เป็นต้น

 

แน่นอนว่า อาจารย์ต้องให้ความชื่นชมพวกเรา   แต่...แม้ว่าเราจะยินดีแต่เราเองก็หาใช่ว่าจะทิ้งมาตรฐานไม่.........น้องคนหนึ่งบอกว่า "อย่าหลงและเหลิงไปกับคำชมมากเกินไป หากอะไรที่ยังไม่ได้มาตรฐานก็ต้องพัฒนา" ผู้เขียนเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

 

น้องหลายคน เสนอความเห็นว่า อยากทำเรื่องจิตอาสาให้มากขึ้น อยากเป็นอาสาสมัคร อยากเช่นโครงการที่จะทำอีกเรื่อง ก็คือ การทำโลงศพให้คนไข้ที่ไร้ญาติและขาดทุนทรัพย์ เพราะการทำเองจะประหยัดได้มากกว่าการไปซื้อที่ร้านมา นี่ก็เป็นอีกความคิดหนึ่งที่คิดเรื่องการความประหยัดแต่ได้ประโยชน์มากมาย

  

ผู้เขียนจึงแซวว่า "อย่ามัวแต่เป็นอาสาคนอื่น จนลืมงานของตัวเอง......ละ"

  

 

ผู้เขียนรู้สึกดีใจที่ทุกคนดูผ่อนคลายและมีความสุขมากที่จะทำอะไรเพื่อต่อยอดการพัฒนาคุณภาพ ซึ่งไม่ได้ตั้งกรอบหรือต้องยึดกรอบอะไรมากนัก แต่ทำเพราะใจอยากทำ มากกว่า เอาเรื่องของมาตรฐานมาวางกรอบอย่างเดียว แล้วเหมือนเป็นการบังคับให้ทำ เหมือนอย่างที่อาจารย์บอกว่า พอพูดถึงเรื่อง HA แล้วทุกคน เกร็ง เครียด จึงคิดโครงการนี้ขึ้นมา เพื่อช่วยลดความเครียดเหล่านั้นและเปลี่ยนทัศนคติเป็นเรื่องบวกมากขึ้น

 

 

การสร้างมิติทางจิตใจเป็นเรื่องที่อยู่ในจิตวิญญานของคนไทยอย่างเราเสียจริงๆ

 

 

ผู้เขียนก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า เจ้าหน้าที่ของเรา โดยเฉพาะระดับผู้บริหารขององค์กรจะพาน้องๆสามารถต่อยอดการพัฒนาเพื่อความหยั่งยืนของการพัฒนาต่อไป

 

 

พัฒนาทุกด้าน บริการทุกคน

มาตรฐานสากล สู่ชุมชนสุขภาพ