ตั้งใจว่า อ่านหนังสือเล่มไหนจบแล้ว จะเขียนถึงในบันทึกสักหน่อย

คงไม่ใช่สรุป แต่น่าจะเป็นเกร็ดที่ได้ หรือ ความคิดต่อยอดของตนเอง มากกว่า

 

 

ความเงียบ : The Spirit of Silence
(The Spirit of Silence: Making space for creativity)
ความเงียบ เปิดพื้นที่เพื่อความสร้างสรรค์
ผู้เขียน    John Lane (จอห์น เลน)
ผู้แปล    สดใส ขันติวรพงศ์

 

 

หนังสือเล่มนี้ แค่เห็นชื่อ ไม่ทันอ่านข้างใน ก็จ่ายตังค์ซื้อแล้ว ที่ตลกก็คือ เล่นซื้อมาตั้งสองเล่ม เพราะจำไม่ได้ว่าซื้อแล้ว เฮ้อ..สังขาร

เพราะชอบ ความเงียบ และเห็นประโยชน์ของมัน ทั้งต่อตนเอง และ ในระหว่างสนทนา กับผู้อื่น

ปีใหม่นี้ มีเสียงประทัด พลุ เพลง ที่เร่งความดังกันรอบบ้าน ปลุกให้ต้องตื่นขึ้นตอนเที่ยงคืน ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงหงุดหงิด จนนอนไม่หลับต่อ แต่ปีนี้หลับต่อได้ เพราะบางอย่างที่ได้จากหนังสือเล่มนี้ โดยเฉพาะใน บทส่งท้าย .. แค่อยู่อย่างถูกต้อง เราก็อยู่ท่ามกลางความอึกทึกได้ด้วยใจที่สงบ..เงียบ

ถึงแม้จะเป็นหนังสือเกี่ยวกับความเงียบ แต่ปรากฏว่าผู้เขียนกล่าวถึงเสียงจาก บทเพลง ๒ บท หนึ่งในนั้นคือ Spiegel im Spiegel ของ อาร์โว พาร์ต (Arvo Pärt)

ลองฟังดู

ไปๆมาๆ ก็มาเจอชื่อเพลงโปรดที่ประกอบช่วงที่สำคัญที่สุดในหนังเรื่อง Wit; โดยบังเอิญ

มันเหมือน กระจกที่สะท้อนตัวตน กระจกสะท้อน