ผมสังเกตปฏิกิริยาที่แตกต่างกันสิ้นเชิงของไอ้เจ้าสองตัว แม่โซดา กับ เจ้ายกล้อ ต่อเสียงพลุ ประทัดที่ดังขึ้นรอบบ้านช่วงเทศกาลสำคัญๆ แล้วได้ประสบการณ์สอนใจ

พอพลุดัง

เจ้าลูกชายสุดซ่า..ยกล้อ จะเห่ารับเสียงกรรโชก เหมือนมีอารมณ์ โกรธ หงุดหงิด

คุณแม่ไฮโซ..โซดา จะส่งเสียงครางหงิงๆ ลุกลี้ลุกลน ระริกระรี้ ทำท่าตะกายรั้ว อยากจะหนีออกไปเที่ยวนอกบ้าน

เออนะ เสียงเดียวกัน สุนัขสองตัว ยังตอบสนองไม่เหมือนกัน

แล้วคนล่ะ..

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาแถวบ้านผมมีเสียงดังกลางดึก ไม่ว่าจะเป็น เสียงคาราโอเกะเพราะน้ำเปลี่ยนนิสัย เสียงพลุประทัดช่วงเทศกาล ผมจะมีอารมณ์กรุ่นๆ ไม่พอใจ หงุดหงิด

แต่พอได้อ่านหนังสือเล่มนี้ และสังเกตเห็นปฏิกิริยาของไอ้เจ้าสองตัวแล้ว มันสอนผมให้รู้ว่า

ก็มีแต่หมาแหละ ที่หงุดหงิด ระริกระรี้ กับเสียงพวกนี้

ตูไม่ใช่หมา นี่หว่า

ไม่กล้าหงุดหงิดแล้วคร๊าบ