ไม่ทราบว่า.....ความรู้สึกนี้ จะเกิดขึ้นกับผู้ใด หรือ ไม่ นั่นคือ การให้....เป็นยอดของความสุขที่ได้รับ
เมื่อยังเด็ก....ยังสงสัยว่า ทำไม ครูประจำชั้นจึงให้นักเรียนทุกคน นำของขวัญราคาไม่ต่ำกว่า .....ห่อของขวัญมาให้เรียบร้อย สวยงาม
เขียนชื่อติดไว้ที่กล่องด้วย เมื่อใครจับได้ของใคร ก็จะได้รู้ว่า.....เราได้รับโชค(ของขวัญของใคร)
แล้วทำไมต้อง นำมาแลกกัน ในเมื่อ มูลค่าของของขวัญเหล่านั้ มีค่าเท่ากัน มาจับฉลากให้เสียเวลากันทำไม......
เคยสงสัยกันไหม
ก็เพราะ....กุศโลบาย ที่ทำให้ทุกคน ได้รู้จักการให้ มอบความสุขให้กันและกัน
ในแต่ละปี มีสักครั้งหนึ่ง.....ก็น่ายินดี
ตอนครูอ้อยยังเล็ก ชอบกล่องของขวัญใหญ่ๆๆ เพราะรู้สึกว่า.....กล่องใหญ่ นั่นคือ ดีที่สุด
แต่พอโตขึ้นมานิดหนึ่ง ครูประจำชั้นได้นำเงิน 100 บาทใส่กล่องเล็กนิดเดียว เป็นของขวัญที่ดีที่สุด เพราะ กล่องอื่นๆ มูลค่า 50 บาท จึงเลิกคิดว่า.....กล่องใหญ่ นั้นคือดีที่สุดไปเลย
พอเรียนชั้นมัธยม เลิกการจับฉลากแลกของขวัญไปเลย.....แต่คอยมองว่า.....เพื่อคนไหนนะ จะนำของขวัญมาให้เรา
และเราก็ต้องมีหน้าที่ตอบแทน......นำของขวัญไปให้เขาด้วย......นั่นคือ การแลกเปลี่ยนความสุข.....ซึ่งกันและกัน
จวบจนมาถึงทุกวันนี้ มาเป็นครู ก็ยังมีสภาพเดิมๆ ที่นำของขวัญราคา ไม่ต่ำกว่า 80บาท ไปจับฉลากกับนักเรียน
ส่วนในสังคมครู .....ไม่มีการจับฉลากแลกเปลี่ยนของขวัญกันมานานแล้ว......ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ยังคงมีการให้ ของขวัญเล็กๆๆ น้อยๆๆ แลกเปลี่ยนกัน ตามความรัก ที่มีต่อกัน.....ชื่นใจจัง
พอจะเข้าใจไหมคะว่า......นี่คือ กุศโลบายของการจับฉลาก เพื่อ ให้คนในสังคมนั้นๆๆ รู้จักการให้ความสุขกันและกัน.....นั่นเอง
สวัสดีค่ะ ครูแจ๋ว คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน
อยากเป็นนักเรียน ในห้อง ครูแจ๋ว จังเลยค่ะ
มีความสุขมากๆๆนะคะ ขอบคุณมากค่ะ