ชีวิตที่เหลืออยู่

ชีวิตที่เหลืออยู่ของคนๆหนึ่งที่เดินทางมาค่อนชีวิต  เหลียวมองไปข้างหลัง ชะโงกคอไปข้างหน้า  ล้วนพานพบสิ่งที่เรียกขานกันอยู่ 2 ประเภท เรียกกันว่าภาพสร้างสิ่งหนึ่ง และภาพจริงอีกสิ่งหนึ่ง  สิ่งที่ทำให้ขนลุกและน่ากลัวที่สุดคือสิ่งที่เรียกว่าภาพสร้าง  มันเป็นสิ่งที่ต้องทำให้มนุษย์ทุรนทุราย ไขว่คว้า และเกิดเหตุการณ์ต่างๆมากมาย  กรรมของมนุษย์ที่ต้องเกิดมาแล้วพานพบกับสิ่งนี้  เวรกรรม...ที่มนุษย์มักจะไม่รู้สึกตัวว่ากำลังทำในสิ่งที่เรียกว่าภาพสร้าง  ลืมกำพืดและลืมความเป็นจริงกันตั้งแต่พวกตัวใหญ่ๆจนลากลงไปถึงพวกตัวเล็กๆที่ต้องปฏิบัติเหมือนพวกใหญ่ๆ  ทำไมหรือ...ทำไมเราต้องทุรนทุรายกันนัก  ทำไมเราต้องทำอะไรแบบที่ต้องทำตามคนอื่นกันนัก   เพื่อความอยู่รอดใช่ไหม   เพื่ออนาคตของลูกหลานใช่ไหม   เราเชื่อตามหลักการที่เขาอ้างมานั้นใช่ไหม  แล้วเคยย้อนมามองกำพืดตัวเราเองหรือเปล่า เราคือใคร   สังคมเราเป็นอย่างไร  และเราเคยเห็นว่าเขามองถึงสภาพของพวกเราที่แท้จริงหรือเปล่า  เออนะ......พูดแล้วมันก็เหนื่อย