ครูน้อย

คำว่าครู ได้ยินตั้งแต่เด็กๆ เพราะคุณพ่อคุณแม่เป็นครู ได้ฟังเรื่องราวการสอนนักเรียน การดำเนินชีวิตของครู และคิดว่าสิ่งนี้เป็นโอกาสในชีวิตของครู ข้าพเจ้าจำได้ว่าตอนเป็นเด็กแม่ให้ไปโรงเรียนด้วยก็ไปดูแม่สอน ไปจดชื่อนักเรียนที่คุยกันในห้องให้แม่ เวลาแม่ประชุม พออยู่ชั้นป.6 วิญญาณความเป็นครู เริ่มออก การที่ได้รับโอกาสให้เป็นรองประธานสภานักเรียนทำให้กล้าแสดงออก เวลามีการประชุมครูประจำเดือน ครูจะให้พี่สภานักเรียนไปสอนน้องๆ ตามห้อง เอาละเริ่มเขียนกระดาน เริ่มสอนสนุกไม่หยอก ยังนึกขำๆ ตัวเองตอนอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 2 อาจารย์ถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร ก็ตอบไปว่าอยากเป็นอาจารย์ใหญ่ เพราะว่าได้ควบคุมคุณครู ดูยิ่งใหญ่ โก้ไม่หยอก เริ่มเข้ามัธยมเริ่มชอบสอนเพื่อนผู้ชาย ว่าให้ตั้งใจเรียน อย่าคุยกัน จนเพื่อนๆ เรียกว่า แม่ ยิ่งนึกขำ พอเข้ามหาวิทยาลัย มีโอกาสได้สอนรุ่นน้องปี 1 เป็นผู้ช่วยสอนภูมิใจมาก มีการเตรียมการสอน ยิ่งน้องๆ บอกว่าเข้าใจดีมากยิ่งดีใจภูมิใจ เป็นการหารายได้ระหว่างเรียนอีกด้วย แปลกดีพอปี 4 ทั้งๆ ที่ไม่ได้เรียนทางด้านครู แต่ก็ไปสมัครเรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพครู ที่มสธ. เรียนอยู่ 1 ปี ไปสมัครงานก็ไปสมัครเป็นครูสอนคอมฯ มีโอกาสนักเรียนบอกให้ไปสมัครสอบบรรจุครู เอ้าลองดูซิ ปรากฏว่าสอบได้แรกๆ ก็เฉยๆ แต่พอพ่อกับแม่ทราบ ดีใจมากเราก็พลอยดีใจไปด้วย แต่ก็สัญญาว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด นึกย้อนไปถึงอดีตถึงพระคุณพ่อและแม่ คุณของครูบาอาจารย์ ทำให้มีความสุขมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ