หนูได้เรียนรู้จากครูว่าการที่เราลงมือทำตามหน้าที่อย่างเต็มที่เต็มกำลัง เราจะเห็นศักยภาพในตนเองที่มีอย่างอย่างไม่จำกัด

เมื่อไม่กี่วันมานื้ ครูโทรมาหาหนู หนูเอ่ยกับท่านว่าการได้ทำงานให้ครูแม้เพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือ อะไรก็ตาม แม้จะต้องเหนื่อยยากแสนเข็ญ แต่ใจหนูสบาย ค่าตอบแทนที่ได้จากครู ไม่ใช่เงิน สำหรับหนูสิ่งที่หนูได้รับทุก ๆ ครั้งมันล้ำค่า เป็นความสุขเบิกบานและอิ่มเอมในใจ แม้บางครั้งความเศร้าหมองกำลังจับจองพื้นที่ในใจ แต่เมื่อใดก็ตามที่ลงมือทำงานถวายแด่ครู ความเบิกบานจะค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาแทนที่

          แม้บางครั้งต้องเดินทางไกล ด้วยความยากลำบากขนาดไหน แต่ด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาในคำแนะนำสั่งสอน ทำให้หนูมีพละกำลังที่จะลุยงานอย่างเต็มที่

          อืมหากจะถามว่า หนูเลยท้อกับงานที่ครูมอบหมายให้ ก็มีนะคะตอนที่หนูโดนกิเลสครอบงำ โดนความคิด ความเศร้าหมอง หรือ บางทีก็เป็นความสุขแบบลิงโลด อย่างขาดสติ ซึ่งครูเมตตาบอกหนูเสมอว่า สิ่งเหล่านี้เข้ามาเยือนหนูได้เพราะหนูไม่หายใจ ไม่ภาวนา ถ้าหนูหายใจสบายติ๋วจะรู้ว่า ติ๋วสามารถทำอะไรได้มากกว่าที่ติ๋วคิด

          หนูได้เรียนรู้จากครูว่าการที่เราลงมือทำตามหน้าที่อย่างเต็มที่เต็มกำลัง เราจะเห็นศักยภาพในตนเองที่มีอย่างอย่างไม่จำกัด ยิ่งครูมอบหมายงานที่ลึกซึ้ง ยิ่งรู้สึกว่า มีโอกาสในการพัฒนามากขึ้น แม้ว่าบางครั้งหนูจะเป็นนักเรียนที่ลุ่ม ๆ ดอน ทำงานได้เรื่องบ้าง ไม่ได้เรื่องบ้าง แต่ครูท่านก็ให้โอกาสอยู่เสมอ ๆ งานที่ครูมอบหมายแทบทุกชิ้น ค่อย ๆ ถูกถอดบทเรียนออกมา สิ่งที่ครูคอยพร่ำสอน ค่อย ๆ ปรากฏยอมรับลงในใจ หนูไม่รู้หรอกค่ะ ว่าอะไรที่ดูดหนู เข้ามาทำงานถวายครู มาตอนแรก ๆ ก็ไม่มีความศรัทธา รู้แต่ว่าต้องเรียนจากครูนี่แหละ หนูเริ่มต้นที่คำนี้จริง ๆ หนูไม่รู้ หนูรู้แต่ว่า ต้องมาหาครู จนทุกวันนี้

          ค่าตอบแทนที่หนูได้จากครูมันงอกงามขึ้นในใจ จิตใจเบิกบานมากขึ้น หนูทำร้ายคนรอบข้างน้อยลง อยู่กับสิ่งที่มันเป็นได้ดีขึ้น คร่ำครวญน้อยลง โดยสรุปชีวิตหนูดีขึ้นมากมาย จนไม่สามารถจินตนาการได้เลยค่ะ ถ้าไม่รู้จักครู จิตใจหนูคงจะบอบช้ำมากมาย เงินมากมายขนาดไหนก็ซื้อความเจริญในใจที่ล้ำค่าขนาดนี้ได้ค่ะ

         

 

การทำงานกับครูท่านยก “ใจ” เป็นอันดับหนึ่ง ทุก ๆ ขณะของชีวิตคือการเรียนรู้ ครูท่านให้ค่าทุกสิ่งทุกอย่างเท่า ๆ กัน ไม่ว่าสิ่งใด คำที่หนูจำติดใจ คือ

“ทุก ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรามันดีเสมอแหละ แต่คนเราถูกหลอกให้ไปให้ค่า ว่าดีชั่ว”

          สิ่งที่หนูได้เรียนรู้จากการห้อย ต่องล่อง แต่งแล่ง กับครูไปโน่นไปนี่ แทบจะเขียนออกมาได้ไม่หมด เหมือนครูสอนแบบไม่สอนกับหนูเสมอ เสร็จงานครูก็จะถามว่า “ได้อะไร” เสมอ ๆ ค่ะ จะว่ากันขำ ๆ บางทีหนูก็เคยรู้สึกกลัวคำนี้ แต่พอครูท่านค่อย ๆ นำพา ก็ทำให้หนูเห็นอะไรมากมาย จากการที่ได้พูดกับท่าน แท้ ๆ ที่จริง มันเหมือนกับการพูดกับตนเอง ไม่รู้ซิค่ะ เหมือนหนูได้ยินเสียงตัวเองก่อน แล้วก็ได้รู้ว่า ค่าตอบแทนที่หนูได้คือ ใจที่เบิกบาน