เกิดมาทั้งทีต้องทำดีให้ได้ ตายไปทั้งทีจงฝากความดีเอาไว้

เกิด   เป็นคนควรจะทิ้งสิ่งที่ผิด

แก่    ทำ  คิด  พูด  ดี  เป็นศรีสม

เจ็บ   กายพร่องเปี่ยมกุศล  คนชื่นชม

ตาย  ก็สมควรค่า  อนุสาวรีย์

  ♣ คนเรานั้นเมื่อทำความดีก็เป็นที่ต้องการของสังคม  เพราะเรามีดีที่ตัวของเราเอง  แต่ยังมีอีกหลายคนที่พูดในทำนองน้อยใจดังที่ว่า

                       ทำดีได้ดีมีที่ใหน    ทำชั่วได้ดีมีถมไป

ความดี เป็นคนละเรื่องกับ ของดี  คนที่ยังไม่เข้าใจ ก็พูดประทุออกมา  อย่างนี้จึงเรียกว่าหลงดี จึงควรระวัง หลงดีเป็นชั่ว และหลงชั่วจึงเป็นชั่ว เพราะความชั่วเป็นความชั่วอยู่แล้ว

              ดีในที่นี้จึงมีสองประเภท

1.ของดี  คือ  ดีนอก  หมายถึง สมบัติ  ตำแหน่ง  ยศ  อวัยวะ  หน้าตา ฯลฯ

2.ความดี  คือ  ดีใน  หมายถึง  มโนธรรม  คุณธรรม  น้ำใจ  จิตใจ

 ♣ คนที่อยากทำดีหาได้ไม่ง่ายนัก  เพราะการทำดี บางครั้ง บางที บางคนต้องเข็น  ต้องฝืน ผิดกับความชั่ว เพียงปล่อยให้เป็นไปตามใจตนก็ทำได้แล้ว

♣ ความดีทำได้ทันที และได้ทันที จึงควรฝึกตยเองดังนี้

1.กระตุ้น คือ ศึกษา  นึกถึงคนที่ทำดี  คบคนดี

2.ฝึกฝน คือ  - ใคร่ครวญ  คิดก่อน  พูด  ทำ

                      - มีสติ  ระลึกได้  รู้ตัวตลอดเวลา

       เพราะฉนั้น  คนเรานั้นจึงมีสติเอาไว้ว่า 

                 จงทำแต่ดี    อย่าดีแต่ทำ

                 จงพูดแต่ดี   อย่าดีแต่พูด

                 จงคิดแต่ดี   อย่าดีแต่คิด

บางคนนั้นมีของดี แต่ขาดความดี

และบางทีคนเรานั้นมีความดีแต่ขาดของดี

มีบ้างคนที่มีทั้งของดีและความดี

หากมีทั้งสองข้อนี้พร้อมกันแล้วก็นับว่าประเสริฐที่สุด