บันทึกนี้จะค่อยๆเจาะลึกรายละเอียดที่ผมไปคุยกับ "แม่นี"  ที่

โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก    ด้วยสุนทรียสนทนา

 

        ผมนำนิยาม สุนทรียปรัศนี มาจากบันทึกของคุณมนัญญา ว่าดังนี้ครับ

 

        สุนทรียปรัศนี...เป็นการใช้อารยะของตัวเองในการก้าวไปข้างหน้า ด้วยการใช้คำถามที่ก่อให้เกิดความซาบซึ้ง การให้กำลังใจมาเป็นตัวตั้ง โดยค้นหาสิ่งดีๆที่แต่ละคนมีอยู่ออกมา

 

       ผมใช้คำถามแบบสุนทรียปรัศนีคำถามแรกว่า แนวคิดสำคัญ หรือ กระบวนการสำคัญในการพัฒนาเด็ก

 

 

       แม่นีบอกว่า ปัจจุบันที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก  ได้ใช้แนวคิดที่สำคัญถึง ๓ แนวคิดด้วยกัน  ในการจัดการศึกษา  คือ   ปรัชญาซัมเมอร์ฮิลล์    หลักพุทธธรรม   และ   หลักสูตรการสอนแบบมอนเตสเซอรี่  (มอนเตสเซอรี่ มีหลักคิดว่าจุดมุ่งหมายในการจัดการศึกษาระยะแรกนั้น  ไม่ใช่เป็นการเอาความรู้ไปบอกให้เด็ก  แต่ควรเป็นการปลูกฝังให้เด็กได้เจริญเติบโตไปตามความต้องการตามธรรมชาติของเขา)

 

       (มาถึงตอนนี้ขอแทรกเพิ่มเติมว่า  ขณะที่ผมเข้ามา มีคณะนิสิตเอกปฐมวัย จากมหาวิทยาลัยบูรพา ๑ คันรถ เข้ามาศึกษาดูงานการสอนแบบมอนเตสเซอรรี) 

 

      ทางโรงเรียนนำทั้งสามแนวคิด มาผสมผสานกลมกลืนกัน เพื่อพัฒนาเด็ก  เพราะหลักคิดที่สำคัญของทั้งสามหลักคิด  เป็นเรื่องเดียวกัน คือ  เน้นที่ "ภายใน"  ของเด็ก   ให้เด็กมี "ฉันทะ" จากภายใน   มีหลักคิดร่วมกันว่า ความรู้  คือ ชีวิต  ชีวิต คือ ธรรมชาติ   การจัดกิจกรรมการเรียบนการสอน จะไม่แทรกแซงธรรมชาติ   ไม่ยัดเยียดสิ่งแปลกปลอมให้เด็กที่ผิดธรรมชาติ

 

      ผมถามต่อไปว่าความสำเร็จของการจัดการศึกษาวัดจากอะไร

 

      แม่นีตอบว่า วัดได้จาก "ความสุข" ของเด็ก   เด็กมีความสุขและค้นหาตัวเองพบ  เป็นตัวของตัวเอง กล้าพูด กล้าแสดงออก

 

 

      (ขอแทรกนิดนึ่งครับ  เด็กที่นี่ทั้งหมดเป็นเด็กกำพร้า  เด็กยากจน  เด็กที่ประสบปัญหาการกระทำทารุณ  และ เด็กที่มาจากครอบครัวแตกแยก)

 

      ตอนหน้า  จะพูดถึงการบำบัด "ปม" ทางจิตใจของเด็กครับ