Jane ฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่โรงพยาบาล โดยมีสารวัตรและ Roy อยู่ข้างเตียงเธอ
สารวัตร : โอ้ ! ขอบคุณพระเจ้าคุณฟื้นแล้ว
Jane : ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ
สารวัตร : คนตกปลาช่วยคุณไว้ น้ำพัดคุณห่างจากน้ำตกประมาณ 2 กิโลเมตร แล้วเขาก็พาคุณมาที่นี้
Jane : สารวัตรคะ ฆาตกร คือ หมอ Mark ค่ะ เขาเป็นคนจับตัวฉันไปขังและพยายามจะฆ่าฉัน คุณต้องรีบไปจับตัวเขาเดี๋ยวนี้ ถ้าเขารู้ว่าฉันรอด เขาต้องหนีไปแน่นอน
สารวัตร : คุณหมอ Mark เหรอ คุณแน่ใจนะ
Jane : ค่ะ ฉันแน่ใจ
สารวัตรจึงสั่งให้ Roy นำกำลังเจ้าหน้าที่ไปจับกุมผู้ต้องสงสัยทันที เมื่อ Roy และเจ้าหน้าที่ไปถึงก็สายเสียแล้วเพราะ Mark เสียชีวิตแล้ว โดยนอนจมกองเลือด ในมือถือปืนกระบอกหนึ่งสันนิษฐานว่าฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิด
สารวัตรขอบคุณ Jane ที่ช่วยคลี่คลายคดีและสามารถหาตัวฆาตกรได้ ถึงแม้เขาจะเสียชีวิตก็ตาม ขณะที่ Jane กำลังเก็บของที่ห้องพักนั้น เธอชุกคิดขึ้นมาได้ว่า ฆาตกรอาจไม่ได้มีแค่ Mark คนเดียวเพราะเขาพูดว่า “เรา...” หรือว่าคนที่สนทนากันคืนนั้นจะเป็น Mark แล้วฆาตกรอีกคนที่สมรู้ร่วมคิดคือใคร เธอจึงตัดสินใจโทรไปหาสารวัตรเพื่อบอกว่าฆาตกรไม่ได้มีแค่คนเดียว ขณะที่เธอกำลังพูดโทรศัพท์อยู่นั้น มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาได้ยินการสนทนาของ Jane เขาจึงพูดขึ้นมาว่า “เก่งจังนะที่คิดว่าฆาตกรไม่ได้มีแค่คนเดียว” Jane มองตามเสียง เธอต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเสียงนั่น คือ Roy เขาโผเข้าหา Jane Jane ล้มลงกับพื้น โทรศัพท์หลุดมือและสายถูกตัดไป สารวัตรคิดว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นกับ Jane แน่นอนจึงรีบนำกำลังไปที่โรงแรมที่พักของ Jane ทันที Roy บีบคอ Jane ไว้ไม่ให้ขัดขืน
Roy : เรื่องมันน่าจะจบได้แล้วนะ ฆาตกรก็ตายไปแล้วคุณจะสืบต่ออีกทำไม
Jane : คุณคือชายคนที่คุยกับ Mark คืนนั้น คุณทำทำไม
Roy : ก็เหมือนที่คุณพูดครั้งแรกไม่ตั้งใจ แต่พอทำต่อ ๆ ไปมันสะใจดี แต่ Mark ไม่เห็นด้วย เขาจะขอวางมือ ผมเลยต้องจัดการเขา
Jane : ถ้าอย่างนั้น Mark ก็ไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่เป็นฝีมือของคุณ
Roy : Bravo ! คิดออกแล้วใช่ไหม ผมเริ่มเอะใจตอนคุณพูดถึงหนังสือ เขาดูตื่นเต้น ตกใจ ผมบอกเขาว่าถ้าไม่มีคุณซักคน ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย แต่เขาทำไม่สำเร็จ ผมจึงต้องจัดการเขา เพื่อไม่ให้สาวถึงตัวผมได้
Jane พยายามตะเกียกตะกาย เธอคว้ามีดได้จึงแทงไปที่แขนของ Roy เขาร้อง “โอ๊ย” และปล่อยมือออกจากคอของ Jane แล้วดึงมีดออกจากแขนหวังจะแทง Jane แต่เฉียดถูกแขน Jane เล็กน้อย
Roy : นังแพศยา แกแทงฉัน พวกแกเหมือนกันหมดทุกคน ฉันจะฆ่าแกและไถ่บาปเหมือนคนอื่น ๆ
Jane พยายามร้องตะโกนให้คนช่วย Roy คว้าปืนได้จึงยิงเข้าใส่ Jane แต่พลาด ขณะนั้นตำรวจมาถึงห้อง Jane พอดี
สารวัตร : Jane คุณเป็นไงบ้าง O.K.ไหม
Jane : สารวัตร ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่ระวังนะคะเขามีปืนด้วย
สารวัตรให้เจ้าหน้าที่บางส่วนอ้อมไปด้านหลัง เพื่อหาทางเข้า
Roy : ถ้าใครเข้ามา ฉันจะฆ่านังนี่ซะ
สารวัตร : คนที่อยู่ข้างในใจเย็น ๆ เราจะไม่ทำอะไรคุณ คุณต้องการอะไรบอกเราได้
Roy : สั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด ไม่งั้นฉันยิงนังนี่แน่
สารวัตรสั่งให้ทุกคนให้ออกห่างจากประตูห้อง เมื่อ Roy มองผ่านช่องประตูก็ไม่เห็นใครแล้ว เขาจึงหันกลับมาสนใจ Jane “ตุ๊บ” Jane ใช้แจกันฝาดศีรษะของ Roy อย่างจัง เขาทรุดลงกับพื้น เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเป็นโอกาสจึงพังหน้าต่างเข้ามาจับตัว Roy ไว้ เจ้าหน้าที่ : คุณเป็นอะไรไหมครับ
Jane : ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ
เจ้าหน้าที่เดินไปเปิดประตู สารวัตรจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วย Jane และพาไปปฐมพยาบาล
สารวัตร : Roy คุณถูกจับข้อหาฆ่าคนตายและพยายามฆ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่พาตัวเขาไป Jane คราวนี้คงจบเรื่องกันจริง ๆ ซะทีนะ ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณมาก
Jane : ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันยินดีช่วยเสมอ
สารวัตร : หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีก
Jane : แล้วเจอกันค่ะ
Jane ขับรถออกจากเมืองนี้ด้วยความสบายใจและหวังว่าถ้าเธอกลับมาอีกครั้งคงไม่ต้องเจอเหตุการณ์เลวร้ายเหล่านี้อีก........................................END
