โอกาสดีที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไปเปล่า

ช่วงวันเวลาที่หมุนเวียนไปนี้บางครั้งก็ได้มาหวนคิดถึงการเดินทางแห่งตนที่ผ่านมา  เมื่อวันวานเป็นวันอาทิตย์ช่วงบ่ายไปทำหน้าที่อาจารย์สอน ป. โท อยู่ใน มอ. ทักษิณ  พอช่วงบ่ายห้าโมงเย็นพาครอบครัวขึ้นเขาคอหงส์ออกไปข้าง ๆ มอ. หาดใหญ่ ก่อนขึ้นไปเห็นชาวบ้านแถวนั้นทำงานอยู่ข้างทางเลยถามว่ารถเก๋งขับขึ้นไปถึงองค์เจดีย์ที่มองเห็นอยู่บนยอดเขาริบ ๆ นั้นได้ไหม...

เพราะไม่แน่ใจว่าช่วงฝนตกหนักเมื่อเดือนที่ผ่านมาจะพังถนนทางขึ้นแล้วรึไม่  เขาตอบมาว่าถ้าคนขับหานก็ขึ้นถึง...ยิ้ม ๆ

 แล้วผมก็ขับรถขึ้นไปในเส้นทางที่สูงชันพาครอบครัวไปทำบุญชมวิวทิวทัศน์งามยามเย็นที่พระมหาเจดีย์ไตรภพไตรมงคลบนเขาคอหงส์นั้นเอง 

 พอขึ้นไปถึงเห็นกลุ่มแสวงบุญคงมาจากมาเลเซียใช้รถตู้ 2 คันขึ้นไปก่อนหน้านั้นแล้วและมีรถนักท่องเที่ยว ๆ จอดอยู่บนนั้นเกือบ 10 คันได้  นึกว่ามีแต่เราขึ้นมาบนนี้ละ...

พอยามค่ำคืนบุกเข้าไปในตัวเมืองหาดใหญ่ขึ้นไปหาข้าวค่ำกินกันถึงชั้นที่ 33 นั่งริมหน้าต่างมองลงมาเห็นวิวเมืองหาดใหญ่เต็มไปด้วยแสงไฟฟ้าเป็นดวงดาวพราวแสงสดใสงามตายามค่ำคืนยังกะมองจากหน้าต่างของเครื่องบินตอนขึ้นลงอย่างนั้นละ 

 แง่คิดที่ได้คือ...สังคมคนเรามีหลายรูปแบบคนที่แสวงหามักจะเจอในสิ่งที่ตนเองต้องการเพียงแต่อย่าปิดตนเองให้โอกาสดีที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไปเปล่า  อย่างน้อยถ้ามือคว้าถึงควรยื่นมือคว้าจับเอามาเป็นของเรานั้นแล.