คำปราศรัยในตู้กระจก

โลกวัยหวานเป็นอย่างไรไม่เคยรู้

                         

                               คำปราศรัยในตู้กระจก 



                         ไฟเรียงรายตู้กระจกกั้น
             เรียงลดหลั่นล้วนคนสวยขายความสาว
             ห้องแคบคับอับเหม็นด้วยกลิ่นคาว 
             เชิดหน้าสู้ตาวาวทั้งใจตรม
                         มีทีวีที่วางไว้กลางตู้
             ใครไม่รู้พูดเพราะช่างเหมาะสม
              มาดสง่าน่าศรัทธามีคารม
              จะแก้ปมปัญหาค้าประเวณี
                         เธอขายตัวสิบสองขวบจวบสิบเก้า
              เร่งทำงานใช้เขาให้หมดหนี้
              เคยสวยสุดทรุดโทรมช้ำสิ้นดี
              เหลือใจที่แข็งขืนฝืนข่มทน
                         ผ่านนายหน้าแม่เล้ามาเข้าซ่อง
              จากเมืองเหนือขึ้นล่องลงหลายหน
              จากเมืองบางกอกหรูสู่ตำบล 
              ขายให้คนทุกข์แค้นแดนกันดาร
                        ลมหายใจอ่อนล้าเหนื่อยเต็มที 
              สรรพางค์กดขี่ชินชาด้าน
              ถูกขู่เข็ญขังกักจนดักดาน 
             โลกวัยหวานเป็นอย่างไรไม่เคยรู้
                       ไฟเรียงรายตู้กระจกซี่กรงนั้น
              เธอนิ่งงันฟังปราศรัยที่ในตู้
              ชายกลัดมันชี้เธอเพิ่มประตู
              ไม่อาจอยู่ดูคนเด่นเล่นละคร

                            ศานติศุกร์    ตุลา



แต่งไว้เมื่อปี 2537 ช่วง นายชวน หลีกภัย ประกาศปราบขบวนการค้าประเวณี

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลีลาลิขิต



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ย่างเข้าปี 2553 กลอนบทนี้ก็ยังทันสมัยอยู่นะ(หมายถึงการค้าประเวณี) เมื่อไรหนอกลอนบทนี้ถึงจะล้าสมัย ต้องเกิดใหม่อีกกี่ชาติกันนี่

เขียนเมื่อ 

..ชีวิต..

บ่าวนพ
IP: xxx.53.15.250
เขียนเมื่อ 

เป็นอาชีพเก่าแก่อยู่คู่โลกมานานแสนนาน ยากที่จะทำให้หมดไปได้ ถ้าเป็นไปได้ก็พยายามให้มันถูกกฏหมาย...ให้มาก ๆ จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง