ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเอาใจออกห่างจากกัน...ก็ยากที่จะทำให้การงานนี้มีกำลังใจแห่งการฝ่าฟันปัญหาและอุปสรรคไปได้

ข้าพเจ้าสังเกตอย่างหนึ่งว่า...บนเส้นทางแห่งการทำงาน หากว่า "ผู้ร่วมงานกัน" ไม่มีใจให้แก่กันแล้ว ก็ยากที่จะทำเส้นทางการทำงานนี้เป็นเส้นทางแห่งการทำอย่างมีความสุข...

"ใจ" ที่มีต่อกัน...นี้ หมายความว่าอย่างไร...

ใจที่มีต่อกัน คือ สภาวะใจที่นำพาการกระทำ อันนำไปสู่ การร่วมทั้งทุกข์และสุข ลุยก็ลุยไปด้วยกัน แต่คนส่วนใหญ่ในการทำงานนั้นมักอยากจะร่วมเพียงแค่สุขกันเท่านั้น หากแต่ไม่ปรารถนาที่อยากจะร่วมทุกข์กันเลย... เวลาที่มีทุกข์ "ใจ" ของใครที่ไม่หนักแน่นพอ ก็จะนำพาตนเองวิ่งหนี... หรือว่าปล่อยคนที่ประสบทุกข์นั้นตกอยู่เพียงลำพัง

หรือ "ใจ" ของคนใดคนหนึ่ง ที่กำลังหลงระเริงแห่งสภาวะ "สุข" ก็มักจะละทิ้ง "ใจ" ของผู้ร่วมงานอีกฝ่ายให้ประสบกับชะตาแห่งความทุกข์บีบคั้น...

สภาวะนี้จะเกิดขึ้นบ่อยและเพิ่มมากขึ้นเรื่อย... ทำให้ขาด "ความเห็นอกเห็นใจ"...กันและกัน และนึกถึงแต่เรื่องตนเอง ประโยชน์ตนเอง แต่ลืมเหลียวหน้าแลหลัง "คน" อีกคนที่อยู่ร่วมกันในการงานของเรา

เรื่องทำนองนี้...ถือว่าเป็นยาขมขององค์กรต่างๆ...

หรือแม้แต่ในหน่วยงานของข้าพเจ้าเอง...ซึ่งผู้บริหารก็มักถามข้าพเจ้าเสมอว่า "ไปนำพาคนอื่นให้มีความสุขในการทำงาน แล้วในหน่วยงานของตนเองล่ะ"... ซึ่งข้าพเจ้าก็ได้พูดคุยกับท่านหลายประเด็น ประเด็นหนึ่งก็คือ เรื่องของ "คน" ซึ่งสภาวะแห่งจิตใจของแต่ละคนก็ไม่เท่ากัน...

ใจที่ไม่อ่อนโยนลง...ไม่เห็นอกเห็นใจ

ใจที่เจือปนด้วยความโกรธและความชิงชัง ริษยา...อันเป็นใจที่ขาด "มุฑิตาจิต"

ใจที่อยากเอาชนะ...และความมีมานะถือตัว...

ทำให้ "ความร้อน" ในใจ เกิดขึ้น ปรากฏขึ้น หากจะแก้ไขได้ "บุคคล" นั้นต้องแก้ไขด้วยตัวของเขาเองเท่านั้น เรานั้นทำได้เท่าสภาวะแห่งใจเราจะทำได้ ซึ่งสำหรับข้าพเจ้าเองก็ทำได้เพียงแค่ประคองใจของตนเองให้เกิดความร่มเย็น...ไม่สาดความร้อนต่อผู้คนรอบด้านเท่านั้นเอง...

ใจ..

เป็นเรื่องสำคัญ ต่อการนำพาให้บุคคลพูดหรือแสดงออก...

หากเราใช้ใจของเราสัมผัส...เราจะรู้ได้ว่าใจที่ว่านี้ของเรานั้นเป็นใจที่ร้อนรุ่ม ถูกคุกคามจากความคิด และอารมณ์มากน้อยเพียงใด...หรือว่าเป็นแค่เพียงใจ...ที่นิ่งเย็นเท่านั้นเอง...