"ตัวเองในวัยเด็กที่วิ่งซุกซนไปตามท้องทุ่งนา"

"ภาพวัยเด็กที่วิ่งซุกซนไปตามท้องทุ่งนา"

          ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณ กัลยาณมิตร ในชุมชนแห่งการเรียนรู้ gotoknow ทุกท่าน มีสนใจ อ่าน….เรื่องราวที่ผมเขียน  และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง พี่สุเทพ ที่เป็นที่ปรึกษา ในการเขียน ที่ขาดไม่ได้เลย อ.เอก หนามเกียรติ อ.ศิลา ที่จัดให้มีการอบรมการจัดการความรู้ เมื่อวันที่ 14-15 ธค.52 ภูเขางามรีสอร์ทที่ผ่านมา… หลังจากที่ได้เขียนลงbloc สองวัน 17 – 18

         ล่าสุดที่เขียนวันนี้ เวลา 20.02 น. มีพี่ๆเพื่อน น้องๆ เข้ามาทักทาย จำนวน 232 ครั้ง แสดงความคิดเห็น 62 ท่าน  ต้องขอบคุณจริงครับ…

           ย้อนกลับไปตอนอบรมการจัดการความรู้ วันแรก ตอนที่อ.ศิลา ให้แต่ละคนนั่งนิ่งๆกับตัวเองคนละ 5 นาที เปิดเสียงบรรเลงธรรมชาติ และให้ฟังเสียงและย้อนกับไปนึกถึงอดีตตอนวัยเยาว์  "ใจจริงผมอยากเล่าความรู้สึกขณะนั้นให้เพื่อนๆได้ฟังในวงสนทนานะครับ.. แต่เวลาจำกัด จึงไม่ได้เล่า ….

ภาพแรกที่ผมเห็น  ตัวเองในวัยเด็กที่วิ่งซุกซนไปตามท้องทุ่งนา........

ผมเป็นลูกชาวนายากจน เป็นคนสุดท้องคนที่ แปด........

ที่สบายที่สุดแล้วในบรรดา ลูกๆ..........

งานเบาที่สุดที่พ่อแม่มอบหมายให้ทำคือการ หาบน้ำ ใส่ตุ่ม ตอนเลิกเรียน......

วันละประมาณ สี่ถึง ห้าเที่ยวต่อวัน................

ระยะทางประมาณ หกร้อยเมตร จากบ้านถึงบ่อน้ำ หัวไหล่เทียบหลุด.........

ตอนเสาร์-อาทิตย์ ต้องไปเลี้ยงควายที่กลางทุ่งนา.............

เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนฤดูหว่านไถจะมาถึง.....................  

ของเล่นที่ดีที่สุดคือ (เล่นปั๊ดล้อ)......................

อุปกรณ์เป็นวงล้อจักรยานเก่าๆ...........

วิธีเล่น ใช้ไม้เล็กตีแล้ววิ่งตามไปตามถนนลูกรังรอบหมู่บ้านกับเพื่อนๆ........

อีกภาพ ตอนที่เกาะรั้วบ้านเศรษฐี ในวันเสาร์(แอบหนีพ่อมาดูละคร มดเอ๊กซ์)....

ถูกพ่อแอบย่องมาข้างหลัง ฟาดด้วยไม่เรียว ทำให้ไม่กล้าหนีหน้าที่เลี้ยงควายอีกเลย...

และอีกหลายภาพนิมิตรที่ เห็นถึงความลำบาก แต่มันก็เป็นความสุขในวัยเด็กที่จำติดตามาถึงทุกวันนี้ครับ..........

ปล. เรื่องบันทึกขอเวลาเรียบเรียบอีกหน่อยจะนำมาลงครับ.......