ให้คิดถึงคนที่ควรคิดถึง คนทึ่ไม่ควรคิดถึงเราก็อย่าไปคิดถึง".....

          

 

           วันนี้ผู้เขียนได้มีโอกาสพูดคุยกับนักเรียนหญิงชั้น ม.๔ คนหนึ่ง        เด็กคนนี้ท่าทางสุภาพเรียบร้อย       แม้ไม่ได้สอนเธอแต่เธอก็หมั่นทักทายด้วยกิริยามารยาทอันงดงามเสมอ      

            ผู้เขียนมักชอบหาโอกาสคุยกับเด็ก ๆ เพื่อคลี่คลายทางความคิด   ทุกคร้้งที่คุยกับผู้อื่นมักได้รับบทเรียนชีวิต  ความคิดที่งอกงามเพิ่มขึ้น

            สิ่งที่ได้รับรู้ในวันนี้ก็คือ   เด็กคนนี้อยู่กับพ่อและน้องเพียงสามคน   ส่วนแม่เลิกกับพ่อมาห้าปีแล้ว   แม่ไปมีครอบครัวใหม่   แล้วไม่เคยหวนกลับมาหาเธอและน้องอีกเลย

            เธอบอกว่า  เธอไม่เคยรู้สึกว่าขาดแม่   เพราะพ่อเป็นทั้งพ่อและแม่  ทุกวันพ่อจะคอยดูแลเรื่องอาหารให้เธอกับน้อง    หลังอาหารเย็นครอบครัวเธอมักจะเล่นกอดคอกันบ้าง  ขี่คอกันบ้างก่อนนอนเสมอ....  

            ในวันหยุดพ่อจะถามลูก ๆ ว่าจะทำอะไรกันดี  แล้วก็ชวนทำด้วยกัน  บางทีก็ปลูกต้นไม้   บางทีก็ตกแต่งบ้าน   บางทีก็ชวนกันไปตกปลาแล้วแข่งกันว่าใครตกปลาได้ตัวใหญ่กว่ากัน...  ปีใหม่นี้เราสัญญากันว่าจะไปเที่ยวแล้วก็หาของกินอร่อย ๆ กินกัน...

            ถามว่า "หนูเคยคิดถึงแม่ไหม ?"   เด็กตอบว่า  "ใหม่ ๆ หนูก็คิดถึงและฝันถึงแม่
บ่อย ๆ   พอหนูบอกพ่อ"    พ่อบอกว่า  "ให้คิดถึงคนที่ควรคิดถึง  คนทึ่ไม่ควรคิดถึงเราก็อย่าไปคิดถึง"..... 

             ทุกวันนี้พวกเราสัญญากันว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด  พ่อบอกว่าจะไม่มีแม่ใหม่  หนูก็จะอยู่กับพ่อตลอดไป  พ่อไม่อยากให้หนูมีครอบครัว  บอกมีแล้วจะลำบากเหมือนพ่อ   สิ่งที่พ่อบอกพวกเราเสมอก็คือ  "ให้พยายามพึ่งตนเองให้ได้"   "เวลาชีวิตเหลือน้อยให้อยู่ด้วยกันมาก ๆ"

             ไม่น่าเชื่อว่าชายวัยสี่สิบปีเศษ ๆ  มีอาชีพเกษตรกร  เรียนจบเพียงชั้นประถมศึกษาปีที่สี่จะมีความคิดที่แยบยล  มีปรัชญาในการดำเนินชีวิต    และสอนลูก ๆ ด้วยความรักความเอาใจใส่  จนทำให้ลูกมีความสุขและมีสุขภาพจิตที่ดี   ช่างน่าชื่นชมจริง ๆ

              สิ่งที่ผู้เขียนประทับใจที่สุดก็คือคำว่า  "ให้คิดถึงคนที่ควรคิดถึง  คนทึ่ไม่ควรคิดถึงเราก็อย่าไปคิดถึง".....  ฟังแล้วเกิดปัญญาจริง ๆ เพราะบางครั้งเราก็อาจหลงคิดถึงใครก็ได้ที่เขาอาจไม่เห็นคุณค่าในตัวเรา   แล้วมันจะเกิดประโยชน์อ้นใดเล่า... ดัง
บทกวีจากหนังสือ  ไม้ ตะปู  และหัวใจ ที่ว่า

                                " ... ขณะคุณคิดถึงใครคนหนึ่ง
                                ด้วยรู้สึกลึกซึ้งประมาณไม่ได้
                               ใครอีกคนที่คุณวางไว้ห่างใจ
                                อาจนอนน้ำตาไหลห่วงใยคุณ..."

                                       (จันทร์  วรลักษณ์) 

            เราคุยกันนานพอสมควร  จนเด็กเดินจากไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข   และความภาคภูมิใจในตัวพ่อ  ผู้เขียนเองก็มีความสุขที่รับรู้เรื่องราวดี ๆ ของพ่อคนหนึ่ง    แล้วผู้อ่านละคะคิดอย่างไรกับ "พ่อ" คนนี้

                            

      http://www.bloggang.com/data/gewoonleven/picture/1127243948.jpg