“ทีละก้าว...เดี๋ยวก็ถึง”
ในบางช่วงเวลาที่ดูเหมือน จุดหมายปลายทางช่างยาวไกล ราวกับไม่รู้จะสิ้นสุดที่ตรงไหน...ทำไมเหนื่อยนักนะ ยากเย็นแสนเข็ญเสียจริงเลย... จำได้ถึงถ้อยคำที่กลุ่มผองเพื่อนมักใช้ปลุกปลอบใจกัน...
น่า...อีกอึดใจเดียว แล้วมันก็จะผ่านไป... เชื่อสิ...
ไม่ว่าจะการทำงาน การเรียน การใช้ชีวิต คงมีวันเวลาที่เรารู้สึกว่า... เหนื่อยจัง ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างช่างมาประเดประดังกับชีวิตน้อย ๆ ของเราเสียจริง (เนี่ย)
กำลังใจที่ได้รับจากคนรอบข้าง แม้จะมากมายมหาศาลเพียงใด หากเราไม่ปรับใจ ปรับมุมมอง และให้เวลาในการพินิจพิจารณาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ้างแล้ว...
อาจต้องใช้เวลามากมายกว่าจะ "เรียนรู้..."
ต้องปรับใจ ปรับความคิด ปรับอารมณ์ หันมามองปัญหาและต่อสู้ด้วยตนเอง...ยิ่งผนวกกับกำลังใจจากกัลยาณมิตรแล้ว ...
จะยิ่งช่วยส่งให้เราเชื่อมั่นและศรัทธาในเส้นทางที่เราเลือก เส้นทางที่ต้องมุ่งมั่นฟันฝ่าไปให้ถึง "จุดหมาย" ให้ได้...
คราวนี้ยิ้มอย่างมีความสุข บอกตัวเองว่า แน่ล่ะ... หากไม่หยุด ไม่ถอดใจเสียก่อน ก้าวนี้ย่อมใกล้จุดหมายกว่าก้าวที่แล้ว...
ก้าวต่อไป...อีกนิดก็จะถึงแล้ว
(^___^)
โดนเลยล่ะพี่หญิง ไม่ค่อยอยากจะก้าว ... เหนื่อย อยากพักบ้าง อิ อิ
... เราเชื่อมั่นและศรัทธาในเส้นทางที่เราเลือก เส้นทางที่ต้องมุ่งมั่นฟันฝ่าไปให้ถึง "จุดหมาย" ให้ได้
เป็นกำลังใจให้กับงานวิทยา พาเพลินของพี่หญิง ส่งใจช่วยได้อย่างเดียว
อิ่มอร่อยมื้อเที่ยงค่ะ ...
สวัสดีค่ะคุณpoo
ขอบคุณกำลังใจค่ะ... กำลังต้องการมาก ๆ ....
(^___^)
หากไม่อยากก้าว...พักด้วยก้นก่อนก็แล้วก้น...
บางครั้งก็อยากจะหยุดไม่อยากก้าวไปนะครับ
เพราะรู้สึกสับสนไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี
แต่ด้วยความเชื่อและศรัทธาว่าวันพรุ่งนี้ย่อมดีกว่า
อย่างน้อยๆก็คงดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ทำให้เราก้าวต่อไป
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะคุณcapuchino
งานวิจัยของฝรั่งบอกไว้น่าสนใจว่า
วัยหนุ่มสาวมักจะเสียใจที่ "ไม่ได้ทำบางสิ่ง" พอ ๆ กับ "ทำสิ่งที่ไม่ควรทำ"
ส่วนวัยกลางคน-วัยสูงอายุ มักจะเสียใจที่ "ไม่ได้ทำบางสิ่ง..."
นั่นคือ...ในวัยที่ต่างกัน มุมมองความคิดย่อมต่างกันไปด้วย ... แต่ที่แน่ ๆ ....
ก้าวนี้ ใกล้กว่า ก้าวที่แล้ว... แน่ ๆ ๆ (แม้อาจไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน) จริงไหมคะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดี ครับ
คุณคนไม่มีราก....ทำให้คนที่เข้ามาอ่าน แล้ว เกิดความตระหนักครับว่า...การก้าวย่างไปบนเส้นทางของชีวิตนั้น...ต้องมี ต้องพบความเหนื่อย และอ่อนล้า...แต่หากศรัทธาและเชื่อมั่นแล้ว ..ไม่มีสิ่งใดทัดทานได้
....
ผมเคย...อ่านtext book สมัยเรียน ด้วยความยากลำบาก....
และผมก็คิดแบบนี้ ...ศรัทธาและเชื่อมั่น...
ทุกวันนี้ ..แม้นจะไม่เก่งกล้า...แต่ก็สรุปประเด็นได้
....
ปอดกลางกรุง....เป็นความสดชื่น ท่ามกลางความไม่หยุดนิ่ง
การนิ่งแบบนี้....มีหรือที่จะไม่อยากก้าว
ชีวิต มิใช่เครื่องจักร หากหยุดพักแล้ว ย่อมก้าวได้เสมอ
....
ทุกสิ่งที่ผ่านมา...ไม่เคยเหนื่อยล้าเสียทั้งหมด
หากเราเชื่อมั่นและศรัทธา....มีหรือจะไปไม่ถึงฝัน
อ่านบันทึกแบบนี้ แล้ว มีพลัง นะครับ
ขอบคุณ....จิตสำนึก ดี ดี ที่มีร่วมกันในชุมชน แห่งนี้ ครับ
สวัสดีค่ะคุณแสงแห่งความดี
หลังกรำศึก...ไม่ว่าขุนพลหรือทหารเลว ล้วนต้องการการผ่อนพัก เพื่อเข้าสู่สมรภูมิครั้งต่อไป...
ที่ผ่านมาคนไม่มีรากรู้สึกเหนื่อยมากค่ะ และยังมีนิสัยที่ไม่ดี คือ... การไม่ค่อยยอม "หยุดคิด"
การคิด เป็นสิ่งจำเป็นในการทำงาน ทำดุษฏีนิพนธ์อย่างยิ่ง แต่...บางครั้ง กลายเป็นคิดย้ำ ซ้ำทำ อยู่อย่างไม่มีจุดหมาย....
จึงเหนื่อยสาหัสเอาการค่ะ
นอกจากนี้นิสัยที่ไม่ดีอีกประการหนึ่งคือ การไม่ค่อยบอกเล่า ความรู้สึกไม่สบายใจของตัวเองให้คนอื่นได้ร่วมรับรู้ ด้วยมีความเชื่อว่า ไม่ควรเล่าสิ่งที่ไม่สบายใจ ความทุกข์ของตนเองให้คนอื่นทุกข์และไม่สบายใจไปกับเราด้วย... ซึ่งส่งผลให้ เกิด "การหมักหมมความทุกข์" ค่ะ เลยลองหัดเล่าความทุกข์ ไม่สบายใจและความท้อของตนบ้าง...พบว่า..
ดีจังเลยค่ะ....!!!!
และชอบตรงนี้ค่ะ.... หากเราเชื่อมั่นและศรัทธา....มีหรือจะไปไม่ถึงฝัน
ขอบคุณค่ะ
(^____^)
มาส่งกำลังใจให้เพื่อนรัก...
และแอบเก็บกำลังใจจากเพื่อนใส่กระเป๋ากลับไปด้วย..
โครงการแลกเปลี่ยนกำลังใจของทาเคชิ..อิ..อิ..
ขอให้เบิกบานในทุกก้าวย่างของชีวิตนะคะ..^__^..
สวัสดีนกแห่งอรุณรุ่ง
...น่า...อีกอึดใจเดียว แล้วมันก็จะผ่านไป... เชื่อสิ
คนเราคงต้องเป็นทั้งผู้ให้กำลังใจ และ ผู้รับกำลังใจ...
สมดุลทั้งการใให้และรับจึงจะเกิดนะครับ
ทุกครั้งที่ให้กำลังใจคนอื่นก็คล้ายการให้กำลังใจตนเองเหมือนกัน
แต่...อ่านอย่างไร ก็ยังรู้สึก ได้กำลังใจจากโหลมากกว่านะครับ.... ไม่เหมือนกำลังเล่า บ่นถึงความทุกข์ท้อเลย
เลยมาส่งกำลังใจให้ครับ... เพราะก็มักจะได้รับมุมมอง แนวคิดดี ๆ จากบันทึกของโหลเสมอเช่่นกัน
ทาเคชิน่ะ ยังไงก็ต้องสู้ต่อไป
เห็นด้วยกับคุณแสงแห่งความดีและคุณใบไม้ย้อนแสงครับ
:)
ลืมบอกไว้คร้บ
จำได้ว่าโหลเคยบอกว่า มีงานวิจัยเรื่อง "เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ" หรือ ง่าย ๆ ก็คือ การอยู่กับปัจจุบัน การทำปัจจุบันขณะให้ดีที่สุด นั่นเอง
สวัสดีค่ะ
"ทีละเท้า ค่อยก้าวเดิน"
เป็นคำที่คอยบอกตัวเองเหมือนกันค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ถือโอกาสนี้สวัสดีปีใหม่ด้วยเลยนะคะ
หากเคยล่วงเกินอะไรไป ขออภัยด้วยนะคะ
“ทีละก้าว...เดี๋ยวก็ถึง”
บางช่วงของเวลาเราสามารถใช้ประโยคนี้เพื่อเตือนเราในการกระทำต่าง ๆ
แต่บางครั้งด้วยความโลดโผนโจนทะยาน ประกอบกับภาระที่เร่งเร้า และเร่งรีบ ตามเป้าหมายและ กรอบของเวลา เราต้องกระโจนผ่านช่วงนั้นด้วยความรีบเร่ง บางครั้งเราลืมว่าที่เดินทีละก้าวอย่างมีสตินั้น มันเป็นอย่างไรและการวิ่งอย่างมีสติเป็นเช่นไร เราลืม เพราะเรามุ่งแต่เป้าข้างหน้า โดยลืมซึมซับดื่มด่ำกับระยะทางที่เราผ่านมันมา "สุนทรียะ" หมดสิ้นระหว่างการเดินทาง (อันเร่งรีบ)
ทีละก้าว....เดี๋ยวก็ถึง (จริง ๆ ค่ะ)
ว่าแต่....รวมเรื่องเรียนหรือเปล่าค่ะ (อิอิอิ)
คิดถึงค่ะ
สวัสดีค่ะ
ครูใจดีเชื่อค่ะว่า เหนื่อยมาก เพราะผ่านมาแล้ว ทั้งเรียน วิทยานิพนธ์ (แค่โท นะ) ทำผลงานวิชาการ (คศ.3 ) งานประจำ งานของ สมป. ครอบครัวประดังเข้ามาเหมือนคลื่นลูกใหญ่ หรือพายุที่โหมกระหน่ำ.... เหนื่อยใจจะขาดรอนเสียให้ได้....
เหมือนเสียงที่กระซิบไว้ ค่ะ "หากไม่หยุด ไม่ถอดใจเสียก่อน ก้าวนี้ย่อมใกล้จุดหมายกว่าก้าวที่แล้ว...
"ก้าวต่อไป...อีกนิดก็จะถึงแล้ว"
เป็นกำลังใจให้ค่ะ ความมุ่งมันและศรัทธา เท่านั้นค่ะ ที่จะนำเราไปสู่ความสำเร็จ
ว้าวววววววว
บางทีกอก็รีบก้าวเกินไป
เกือบไปแล้วค่ะ
ขอบคุณน่ะค่ะพี่คนไม่มีราก
สวัสดีค่ะคุณใบไม้ย้อนแสงเพื่อนรัก
แค่เห็นโลโก้เพื่อนก็อุ่นใจแล้ว... กำลังใจมาพร้อมรอยยิ้ม
รู้ว่าเพื่อนก็กำลัง ต่อสู้ ฟาดฟันอยู่กับ...งาน เช่นกัน
ส่งใจให้...และ
ขอให้เบิกบานในทุกก้าวย่างของชีวิตนะคะ
คิดถึงมากค่ะ
(^__^)
สวัสดีค่ะพี่คนตัดไม้
อย่างนี้โทรไปคุยดีกว่า ... จะได้บ่นให้ฟังสมใจ
บันทึกนี้ โหลว่าบ่นเต็ม ๆ แล้วนะคะ... ยังบ่นไม่พออีกหรือนี่
ใช่แล้วค่ะ... ทาเคชิน่ะ ยังไงก็ต้องสู้ต่อไป
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
อ้าว...มีอีกคอมเม้นท์
เพิ่งคิดได้ค่ะ "เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ" หรือ ง่าย ๆ ก็คือ การอยู่กับปัจจุบัน การทำปัจจุบันขณะให้ดีที่สุด นั่นเอง
จริงด้วยค่ะ
ขอบคุณที่เตือนสตินะคะ
ดีจัง!!!!
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณณัฐรดา
สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าค่ะ
และหากคนไม่มีรากเคยล่วงเกินหรือทำสิ่งใดให้ระคายใจ ... ขออภัยด้วยนะคะ
ขอบคุณที่มาทักทายกันค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่สาวที่รักน้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ
ช่วงเวลาที่เราอยู่ในสมรภูมิแห่งการงาน ย่อมมีหลายเหตุปัจจัยเข้ามาเกี่ยวข้องกับเราอยู่เสมอ บางครั้งเราไม่อยากเร่ง แต่ภาวะอื่น ๆ ทำให้เราต้องเร่ง เราอยากดื่มด่ำกับความงาม ความดีของสิ่งรายรอบตัว... แต่อาจไม่มีโอกาสเช่นนั้น...
"ทีละก้าว เดี๋ยวก็ถึง".... เป็นข้อความที่คิดขึ้นมา ด้วยเหตุแห่งความรีบเร่งและไม่พึงพอใจในสิ่งที่ต้องทำค่ะ แต่เมื่อเลือกทำสิ่งทื่ชอบไม่ได้ ก็ต้องชอบสิ่งที่ทำ...
เดินไปเถิด ไปข้างหน้าด้วยสติตั้งมั่น และปณิธานแน่วแน่ว่า ขอให้สิ่งที่ได้พยายามทำนี้ จงเกิดประโยชน์สูงสุดแก่ตนและสังคม... ค่ะ
รักษากายใจนะคะ
ระลึกถึงพี่ค่ะ
(^___^)
เหนื่อยนักก็หยุดพักบ้าง หายใจเข้าลึกๆ ก้าวต่อไปจะได้มีแฮง ..^__^..
น้องทาเคชิแวะมาส่งกำลังใจ
สู้ต่อไปเด้อค่า...พี่ทาเคชิ ..^__^..
ขอบคุณมากค่ะคุณครูใจดี
คนไม่มีรากถูกดุในห้องสอบตอนพูดคำว่า... "วิทยานิพนธ์" ... 55555...ก็เรียกอย่างนี้มาตลอดนี่ค้า... อาจารย์บอกก็ผิดไงคะ คุณต้องเรียกว่า "ดุษฏีนิพนธ์" ค่ะ จำไว้นะค้า...
เจ้าค่ะ ... คนไม่มีรากคิดว่า ไม่เห็นต่างกันตรงไหน เพียงแต่มีขั้นตอนที่ซับซ้อนกว่ากัน ยากกว่าหน่อย (ทำให้กระบวนการมันยากมันยุ่งเข้าไว้)...
มิน่าเขาว่าเรียนมาก ๆ กลายเป็นพวก ฉลาดลึก แต่โง่กว้าง... ค่ะ
ความเหนื่อยกายนั้น... หายไปแล้วค่ะ แต่เหนื่อยใจ นี่... คล้ายโรคเรื้อรัง ต้องรีบรักษาแบบเด็ดขาดโดยเร็วค่ะ
ขอบคุณกำลังใจและข้อความที่เข้าใจอย่างยิ่ง...ค่ะ
(^___^)