“หวอ...อ...อ...อ...อ...อ...อ!!!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!!”
สัญญาณไฟฉุกเฉินและเสียงจากลำโพงหลังคารถเก๋งผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ดังก้องถนนคู่ขนานสายบางนา – ตราด หน้าห้างเซ็นทรัลซิตี้ รถยนต์ข้างเคียงเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว ประชาชนข้างทางหยุดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น...รถเก๋งขับเคลื่อนสี่ล้อสีดำเร่งเครื่องขึ้น ไม่ยอมหยุดตามคำสั่ง...
เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มแข่งกับไซเรนของตำรวจ ขับปาดซ้ายปาดขวา ด้วยความคล่องแคล่ว แม้ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์จะเหยียบจนสุดคันเร่งแล้วก็ตาม ก็ยังไม่สามารถเร่งขึ้นมาตีคู่ได้...เพียงเวลาไม่นาน โฟร์วิลล์ดำก็ทิ้งห่างอย่างไม่เหลือเยื่อใย จนยากที่จะตามทัน......
_____________________________________
“ฮืม...ม...ม...ม...ฮืม...ม...ม...ม...ม...ฮืม...ม...ม...ม...ม”
เสียงเครื่องยนต์จากรถมอเตอร์ไซด์สีขาวขนาด 6 สูบ พร้อมคนขี่ในชุดรัดกุม หมวกนิรภัยสีขาวกระจกหน้าฉาบปรอท จอดข้างถนนสายบางนา – ตราด ผู้ขับขี่เหลือบมองกระจกข้าง บิดแฮนเดิลตลอดเวลา ด้วยท่าทางเตรียมพร้อม...
“เอี๊ยด...ด...ด...!!!...บรืน....น...น...น...น...”
ล้อหน้ายกขึ้นพร้อมกระชากตัวออกอย่างรวดเร็ว ฝุ่นควันคลุ้งบริเวณ เพียงไม่กี่วินาทีรถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อสีดำก็แซงไปด้วยความเร็วสูง
ชายลึกลับบิดคันเร่งจนสุด ด้วยกำลังแรงขับแบบพิเศษ เครื่องยนต์ขนาดใหญ่ครางกระหึ่ม ตามท้ายโฟร์วิลล์สีดำ ในระยะไม่เกิน 20 เมตร
“ปิ้น...ปิ้น...ปิ้น...น...น...น...น”
เจ้าของมอเตอร์ไซด์คันงาม กดแตรลากยาว เหมือนเป็นการเตือน ชั่วครู่จึงกดปุ่มบนแผงควบคุมเบื้องหน้าสองครั้ง วัตถุขนาดแหลมเล็ก ข้างล้อหน้าค่อยๆ โผล่ออกมา แล้วพุ่งแหวกอากาศ...
“ตู้ม...ม...ม...ม...ม!!”
เข้าเป้าหมายกลางลำโฟร์วิลล์สีดำ เสียงระเบิดดังกึกก้อง เปลวเพลิงลุกท่วม กลิ้งลงข้างทางอย่างรวดเร็ว
“เอี๊ยด...ด...ด...ด...ด...ด...ด!!...โครม...ม...ม...ม...ม”
รถยนต์ที่ขับตามอย่างกระชั้นชิด เหยียบเบรคกันตัวโก่ง เสียงล้อครูดถนนจนแสบเข้าไปถึงลำไส้ใหญ่ ชนท้ายกันหลายสิบคัน ช่วงเวลาไม่ถึงนาที ถนนสายบางนา – ตราด ก็กลายเป็นอัมพาต เจ้าของผลงานรีบบังคับสองล้อคู่ชีพหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย...
------------------------------------
โคมไฟระย้าบนเพดานเปิดให้แสงสว่าง ผนังทั้งสี่ติดวอลล์เปเปอร์ลายคลาสสิค ด้านหนึ่งประดับรูปผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจแห่งชาติตามลำดับก่อนหลัง ถัดออกมาเป็นโต๊ะทำงานไม้สักสีน้ำตาลเข้มเคลือบเงาอย่างดี ชายวัยกลางคนนั่งเคร่งขรึมภายใต้เก้าอี้นวมปรับเอนสีดำ หลังโต๊ะทำงานนหรู
“อีกแล้วนะโว้ย...ไอ้สิทธิ์!!...ผู้ต้องหาตาย...เป็นรายที่เท่าไหร่แล้ว?”
นายพลตำรวจโทสุกัณฑ์ รัตนโกวิท โยนหนังสือพิมพ์รายวันลงบนโต๊ะ
มันเหมือนเป็นเรื่องประจำและซ้ำซากในการทำงาน ของว่าที่นายร้อยตำรวจตรีสิทธิ์ธนู สุทธิฤทธากรณ์ พนักงานสืบสวนสอบสวนพิเศษ แห่งหน่วยสืบสวนสอบสวนพิเศษ หน่วยตำรวจลับที่ปฏิบัติการณ์แบบสายฟ้าแลบ ถึงลูกถึงคน
“ผมจำไม่ได้แล้วครับหัวหน้า”
ตอบผู้บังคับบัญชาหน้าตาเฉย ไม่ยินดียินร้ายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“อะไรของแกวะ?...ต้องให้มันได้อย่างนี้ทุกทีสิ”
“แต่หัวหน้าเองก็ชอบวิธีแบบนี้ไม่ใช่หรือครับ?”
“มันก็ใช่โว้ย...แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าจะบ่อยเกินไป เพลาๆ ลงบ้างก็ดี แค่บาดเจ็บแบบไม่ถึงชีวิตน่ะ...แกทำได้ไหม?”
“ก็พยายามครับ...แต่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย”
“เฮ้อ...อ เถียงกับแกก็เท่านั้น...เอาหล่ะ! ในเมื่อแกมันอยากจะเสี่ยงก็มีงานใหม่ให้แกทำ”
“งานอะไรครับ?”
“คุ้มกันมิสเตอร์โรลล์ แม็คเคลย์ นักการเมืองจากประเทศอังกฤษ”
“งานคุ้มกันเนี่ยนะ หัวหน้า!!”
“ก็ใช่น่ะสิวะ ฉันเห็นแกมีความสามารถที่สุดแล้วนะโว้ย แกน่าจะดีใจนะ”
“โธ่...ถ้าเป็นงานอื่นผมไม่ปฏิเสธหรอกครับ...แต่นี่ให้มาเป็นบอดี้การ์ด มันไม่เหมาะเลยนะ...หัวหน้า น่าจะให้เอกชนจัดการยังจะดีซะกว่า”
“มิสเตอร์ แม็คเคลย์ เชื่อมั่นและศรัทธา ในระบบรักษาความปลอดภัยของประเทศเรามากทางสำนักงานฯ จึงมีคำสั่งให้เจ้าหน้าที่สืบสวนทุกคน ปฏิบัติหน้าที่คุ้มกันมิสเตอร์แม็คเคลย์ตลอดที่ยังอาศัยในประเทศไทย ซึ่งฉันพิจารณาแล้วว่า แกเป็นคนเดียวที่สามารถคุ้มกันมิสเตอร์แม็คเคลย์ได้ปลอดภัยที่สุด หากงานนี้สำเร็จ หน่วยของเราก็จะมีชื่อเสียง และนั่นก็เท่ากับเป็นการโปรโมตระบบความปลอดภัยของประเทศด้วย...”
ด้วยเหตุผลอันล้นเหลือของท่านผู้อำนวยการแห่งหน่วยสืบสวนสอบสวนพิเศษ ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาต้องปฏิบัติตามคำสั่งโดยดุษฎี
ว่าที่ร้อยตำรวจตรีสิทธิ์ธนู สุทธิฤทธากรณ์ ชายหนุ่มอายุ 29 ปี เข้ารับการฝึกอบรมจากหน่วยสืบสวนสอบสวนพิเศษรุ่นที่ 6 จากนั้นจึงเข้ารับราชการในตำแหน่งพนักงานสืบสวนสอบสวนพิเศษ ของหน่วยสืบสวนสอบสวนพิเศษ หน่วยงานตำรวจลับของประเทศไทย เขาตั้งใจทำงานอย่างเต็มความสามารถ กล้าได้กล้าเสีย ไม่เกรงกลัวอิทธิพล จนได้รับฉายาว่า “มือปราบตงฉิน”
มือปราบหนุ่มขึ้นคร่อม “ไวท์ฮอร์ค (White Hawk)” สองล้อคู่ชีพแบบสปอร์ตสีขาวขนาด 6 สูบ ที่ออกแบบพิเศษ มีทั้งวิทยุติดรถ จอมอนิเตอร์ พร้อมด้วยอาวุธไฮเทคมากมาย โดยวิศวกรทางด้านอาวุธและยานยนต์จากสหรัฐอเมริกาและเยอรมนี เป็นมอเตอร์ไซด์ที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ เฉพาะมือปราบตงฉิน ด้วยเงินทุนส่วนตัว ทำให้สองล้อสปอร์ตคันนี้เป็นเสมือนอาวุธประจำกายของเขา และคันนี้เองที่เป็นจอมมัจจุราชระเบิดเก๋งโฟร์วิลล์สีดำเมื่อบ่ายที่ผ่านมา...
-------------------------------
18.30 น. ของวันรุ่งขึ้น ห้องแกรนด์บอลรูม โรงแรมแกรนด์ไฮแอท เอราวัณ ถูกจัดตกแต่งประดับประดาสวยงาม โคมไฟระย้าบนเพดานช่วยเพิ่มบรรยากาศให้หรูหรามากยิ่งขึ้น บนเวทีขนาดใหญ่ วงดนตรีบรรเลงเพลงคลาสสิค คลอตลอดงาน เพื่อให้สมฐานะกับการต้อนรับนักการเมืองต่างชาติ
แขกเหรื่อผู้มาร่วมงานทั้งไทยและเทศจำนวนหลายร้อยคน ต่างเป็นนักธุรกิจและบุคคลที่มีชื่อเสียง ดังนั้นระบบรักษาความปลอดภัยต่างๆ จึงต้องเข้มงวด ตำรวจทั้งในเครื่องแบบและนอกเครื่องแบบแยกย้ายกันปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมาย
มือปราบตงฉินในชุดสูททักซิโด้สีดำ มองนาฬิกาแล้วส่ายศีรษะช้าๆ
“หัวหน้าแกล้งหรือเปล่าวะ...มิสเตอร์แม็คเคลย์ก็จริงๆ เลย ยังมีหน้ามางานการกุศลอีกแทนที่จะรีบๆ ทำงานแล้วก็กลับประเทศซะ”
บ่นงึมงำเป็นหมีกินผึ้งอยู่คนเดียว มิสเตอร์แม็คเคลย์ ยังคงสนุกสนานร่าเริงกับการทักทายปราศรัยกับแขกเหรื่ออย่างเป็นกันเอง
ชายต่างชาติสวมแว่นตาดำ ไว้หนวดหนา ในชุดสูทสีกรมท่า ยืนนิ่งเงียบอยู่มุมมืดสลัวของห้อง
ว่าที่นายร้อยตำรวจมองดูชายต่างชาติคนนั้น แล้วล้วงมือภายในทักซิโด้ตัวเก่ง กุมมัจจุราชสีดำอย่างเตรียมพร้อม
“จับตาดูชายต่างชาติสวมแว่นดำ ไว้หนวด สวมสูทสีกรมท่าที่อยู่มุมห้องฝั่งขวาของเวทีให้ดีท่าทางไม่น่าไว้วางใจ”
สิทธิ์ธนูวิทยุยังเจ้าหน้าที่ทุกนายให้จับตาดูพฤติกรรม
เหมือนชายต่างชาติจะรู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง จึงเดินเข้ามารวมกลุ่มกับผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ คว้าเครื่องดื่มจากบริกรที่เดินผ่านมา และกล่าวทักทายแขกอื่นๆ
ตลับพลาสติกเล็ก ๆ ทรงกลมในมือชายต่างชาติตกสู่พื้นอย่างรวดเร็ว...
“ฟู่...!!”
ควันสีขาวลอยฟุ้งขึ้นมาจากตลับพลาสติก...และช่วงเวลาไม่กี่นาทีนั้นเอง...
“เปรี้ยง...ง...ง!!”
“โอ้ย...ย!!”
เสียงปืนดังสนั่นแหวกม่านหมอกสีขาวที่เริ่มหนาทึบ พร้อมกับเสียงแหกปากร้องของนักการเมืองชาวอังกฤษ
มือปราบตงฉินรีบพุ่งตัวคว้าร่างใหญ่หมอบลงอย่างรวดเร็ว ปล่อยมัจจุราชในมือสวนออกไปหนึ่งนัด
“เปรี้ยง...ง...!!”
“จับมันมาให้ได้!!”
มือปราบหนุ่มสั่งการด้วยเสียงดุดัน พาร่างของตนกลิ้งหลบไปอีกด้านแล้วซัลโวออกไปไม่นับ...
“เปรี้ยง...ง...เปรี้ยง...ง...เปรี้ยง...ง!!”
เสียงหวีดร้องลั่นห้องแกรนด์บอลรูมอันหรูหรา ข้าวของแตกกระจาย แขกเหรื่อและพนักงานต่างก้มหลบเอาตัวรอดกันจ้าละหวั่น
เจ้าหน้าที่ตำรวจคว้าอาวุธประจำกายประทับในมือ
“ทุกคนหมอบลง!!”
มือปราบหนุ่มตะโกนก้อง
ด้วยความกลัวตาย ต่างทำตามอย่างว่าง่าย เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามเพ่งมองฝ่าความหนาทึบ อย่างยากลำบาก เล็งไปยังเป้าหมายเป็นจุดเดียว เสียงประทุดินปืนรัวสนั่นปานประทัดแตก
“เปรี้ยง...ง...เปรี้ยง...ง...ปัง...ง....ปัง...ง...ปัง...ง...!!”
มือสังหารฉีกยิ้มมุกปาก ม่านหมอกทึบ ไม่ได้เป็นอุปสรรคใหญ่ เพราะแว่นตาที่สวมอยู่เป็นเลนส์อินฟาเรดและตัดหมอก เห็นแม้กระทั่งทิศทางห่ากระสุนที่กระหน่ำอย่างสะเปะสะปะต่อเนื่อง
มือสังหารพุ่งตัวหลบหลังโต๊ะอาหารทรงสูง หัวเราะลงคอ กระชากลูกเลื่อน ยิงกราดไปทั่วงาน
“ปร๊าด...ด...ด...ด...ด...ด...ด...ด!!”
กระสุนวิ่งไร้ทิศทาง ถูกผู้เคราะห์ร้ายบาดเจ็บระนาว มองมือปราบหนุ่มผู้เปิดศึกอย่างท้าทาย...มือล้วงในสูทตัวเก่ง คว้าระเบิดลูกเกลี้ยงขนาดเล็ก ดึงสลักขว้างไปประตูทางเข้า...
“ตู้ม...ม...ม...ม!!”
แรงระเบิดฉีกร่างผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดแดงฉานสาดกระจายทั่วบริเวณ ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มห้อง
แทบไม่น่าเชื่อว่าอานุภาพของลูกเกลี้ยงขนาดเล็กจะมีประสิทธิภาพร้ายแรง ขนาดทำลายห้องจัดเลี้ยงอันหรูหราให้แปรสภาพในพริบตา...
ได้ผลเกินคาด ตำรวจบางนายรีบวิ่งมายังบริเวณประตู เพื่อช่วยเหลือผู้รอดชีวิต
มือสังหารแสยะยิ้มกับตัวเอง ก่อนโยนลูกที่สอง
“ตู้ม...ม...ม...ม!!”
ได้ผลยิ่งกว่าครั้งแรก ตำรวจหลายนายและผู้เคราะห์ร้ายอีกหลายคนต้องสังเวยให้กับแรงระเบิดไม่ต่ำกว่า 16 คน
มือสังหารโหดกลิ้งตัวออกมาจากที่ซ่อน เปลี่ยนเป้าหมายมายังนักการเมืองชาวอังกฤษ ที่นั่งคุดคู้อยู่กับพื้นหน้าเวที สาดกระสุนไม่นับ...
ว่าที่นายตำรวจหนุ่ม ตาไวพอที่จะเห็นความเคลื่อนไหว รีบดึงร่างยักษ์ ที่กำลังคุดคู้ด้วยความหวาดกลัว อย่างรวดเร็ว...
“ปะ...ปะ...ปะ...ปะ...ปะ...ปัง...ง!!...ปัง...ง!! ปัง...ง!!”
กระสุนรัวถี่ยิบ พลาดเป้าหมาย มือสังหารกัดกรามแน่น ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เตรียมขึ้นรังเพลิงเพื่อปล่อยออกไปอีกชุด
“ปัง...ปัง...ปัง...ปัง...ปัง!!!!”
มือปราบหนุ่มกระชากลูกเลื่อน ยิงมือสังหารด้วยความเดือดดาล มันกลิ้งตัวหลบวิถีกระสุนนายตำรวจหนุ่มยิงสวนอย่างรวดเร็ว เหมือนรู้ทางปืน มือสังหารไม่คิดที่จะยิงตอบกลับมา ก่อนจะพาร่างถอยหลังออกไปทางห้องจัดเตรียมอุปกรณ์ของโรงแรมอย่างรวดเร็ว...
“มันกำลังหนีออกไปทางด้านหลังห้อง...ตำรวจทุกนาย รีบปิดทางออก!!!”
นายตำรวจตงฉินสั่งอย่างรวดเร็ว
-------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป 02 ลาออก
ติดตามอ่านค่ะ ขอบคุณค่ะ