เธอได้ยินเสียงความเงียบนั่นไหม

มันกรีดร้อง..ก้องอยู่ในความเหงา

ด้วยท่วงทำนองแห่งความปวดร้าว

ท่ามกลาง...ลมหนาว..และเงาจันทร์

 

เธอเห็นความเงียบนั่นไหม

มันซอกซอน...ซุกในหัวใจฉัน

จะหลีกหนีอย่างไร...ก็ไม่มีวันไกลจากมัน

ยังคงรุกราน......รุมเร้า

 

เธอสัมผัสความเงียบนั่นได่ไหม

ช่วยนำมันออกไป...จากใจเหงา-เหงา

แม้สุดท้าย....จะเหลือเพียงใจที่ว่างเปล่า

ยังดีกว่าถูกความเหงา....รุกเร้า..แผดเผาใจ

                                                           ...กิ่งไผ่ใบหลิว...