ค้นพบสัจธรรมสำหรับชีวิต คือ คนที่คิดจะทำไม่ใช่คนโง่...คนที่โง่คือคนที่ทำโดยไม่ได้คิด แต่ขอให้คิดในสิ่งที่ดีแล้วจึงค่อย ๆ ทำด้วยสติปัญญา


          ครุ่นคิดอยู่หลายวัน หากแต่ใจไม่เคยสงบให้คิดได้ แม้จะคิด คิด คิด คิด หากจะคิดเท่าไรก็ยังคิดไม่ออก ว่าเหตุไฉนคนเราจึงมีอารมณ์ขึ้นมาได้ เพียงแต่บอกใจวันไหนไม่สบอารมณ์ เป็นต้องงอน หน้าบึ้งตึงอยู่เรื่อยไป เหตุไฉนคนเราจึงเกิดอารมณ์ไม่เคยเป็นที่พึงประสงค์ของใครนัก

          เปิดตำราค้นคว้าหาดู E.Q. (Emotional Quotient) นี่เหรอเป็นความฉลาดทางอารมณ์ คนฉลาดต้องรู้จักจัดการควบคุมอารมณ์ของตนได้อย่างเหมาะสม นั่งคิดอยู่หลายครานี่แสดงว่าที่เราโง่ เนื่องจากความโกรธ ความเกลียด ความโลภ ความหลง และยังคงหลงมัวเมาในพายุของกิเลสตัณหา เหล่านี้นี่มันไม่ทำให้เราเป็นคนฉลาดขึ้นมาเลยเหรอ ยากนักปุตุชนคนเช่นเราหากยังอยู่ใกล้ยึดติด รัก โลภ โกรธ หลง การขจัดกิเลสแห่งอารมณ์คงไม่สมดั่งอุราเท่าไรนัก

          อารมณ์ผันแปรได้ตามเหตุการณ์ สภาพแวดล้อมที่ผันผ่านได้นำพาชีวิตให้เปลี่ยนไป จะมีใครสักกี่คนที่ยังสงบได้โดยไม่ไหวติง คนคนนั้นไซร้คือยอดมนุษย์ ย่อมนำพาชีวิตให้รอดพ้นไปตามสายธารแห่งตัณหา พบจุดฝั่งฝันที่งดงามได้ดั่งใจ กับอีกหนึ่งชีวิตที่ยังยึดติดกับอารมณ์ ผันแปรเปลี่ยนแปลงตามแรงต้านของกิเลส หากแค่ควบคุมจิตใจไม่ไหวหวั่นสิ่งนี้ย่อมสงบลงได้ด้วยสติของตนเอง

          มีคนอารมณ์หลากหลายในโลกนี้  หากผู้คนมากมีที่ต้องพานพบประสบเจอกับอารมณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ การตัดสินใจในขณะอารมณ์ที่เราโกรธพบว่าโทษมากมายมหาศาลหากทำไปในขณะที่ลืมตัวเพราะยังมืดเมาอยู่ในพายุอารมณ์ การงานสิ่งใดดูไร้ผล หากว่าคนยังยึดติดในอารมณ์

          “ดีใจ...ที่ได้ช่วยชีวิตเด็กนักเรียนคนหนึ่งในสภาวะที่เขาคับขัน ตัดสินใจเลือกไม่ถูกว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตดี เขาคิดที่จะฆ่าตัวตายด้วยอารมณ์แค่ชั่ววูบ แต่ยังดีที่เขาไม่ทำมันลงไป...เชื่อว่าทุกคนมีสิทธิ์ที่จะคิด และทุกคนก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกกระทำในทางเดินของชีวิตตนเอง หากแต่เขาได้มาปรึกษาก่อน...ความคิดของเขาในการเลือกที่จะฆ่าตัวตายก็เลยล้มเลิกไป ดีใจที่เขาเลือกตัดสินใจมาบอก และได้เตือนสติเขาไว้มันเป็นความภาคภูมิใจที่ได้ช่วยชีวิตเด็กนักเรียน...มองว่าเขาไม่ได้เป็นคนโง่ที่จะคิดฆ่าตัวตาย  แต่เขาจะโง่หากเขาฆ่าตัวตายจริง ๆ”

          ครั้งหนึ่ง อ.เอกองค์  ได้พยายามเตือนสติตนเองด้วยในขณะนั้นอารมณ์ของความสับสนเกิดขึ้นในใจ ในขณะที่คิดจะลบ “blog” ของตนเองและเลิกเขียนบทความ “น้อง...คิดให้ดีก่อนทำ และพี่ไม่อยากให้ทำเช่นนั้นเลย เหงื่อแต่ละหยดคำพูดแต่ละคำที่กลั่นกรองออกมาจากใจ กว่าจะเขียนออกมาได้ในแต่ละตัวอักษร น้องเหนื่อยขนาดไหน อยู่ ๆ จะมาลบบทความออกเพียงแค่อารมณ์ที่หวั่นไหวในคืนนี้ พี่ว่าน้องคิดผิด มองดูรอบ ๆ ตัวเราในขณะนี้ซิ น้องคิดที่ลบบทความออกหมดแล้ววิทยาลัยเราจะเหลืออะไรใน “Gotoknow” สิ่งที่น้องเพียรทำมาทั้งหมดทำเพื่อใคร...เพื่ออะไร...หากเหนื่อยนักก็พักก่อน...พรุ่งนี้ตื่นก็สดชื่นใหม่ได้ แต่ขอให้รอหน่อยให้มันผ่านคืนนี้ไปก่อนแล้วอารมณ์ที่มีขณะนี้มันจะค่อย ๆ หายไป พอเราไปยืนตรงจุดนั้นได้ และหากเราได้ย้อนมองมาตรงจุดเดิมแล้วจะรู้ว่าคิดผิดขนาดไหน หากจะมาเสียใจภายหลังมันก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย”

          ค้นพบสัจธรรมสำหรับชีวิต คือ คนที่คิดจะทำไม่ใช่คนโง่...คนที่โง่คือคนที่ทำโดยไม่ได้คิด แต่ขอให้คิดในสิ่งที่ดีแล้วจึงค่อย ๆ ทำด้วยสติปัญญา