
รอ...
จนกว่า...จะมีใครเดินเข้ามา
จนกว่า...ความเหว่ว้าจะเลือนหาย
จนกว่า...จะได้ยินอีกเสียงลมหายใจ
มันทรมานมากมาย...และยากเกินใจจะปล่อยวาง
ยาวนานที่รอคอยแล้วว่างเปล่า
ท่ามกลางสายลมเหน็บหนาว...ไม่มีใครเคียงข้าง
ยิ่งได้ยินเพลงเศร้า...ยิ่งเหงาอ้างว้าง
แค่ละอองน้ำค้าง...บางเบา.....ก็หนาวจนจับใจ
...กิ่งไผ่ใบหลิว...
..รอ..
หวานๆๆๆๆๆอีกแล้วค่ะ
อ่านแล้วเกือบคล้อยตามไปด้วยเลย ..^___^..
ให้กำลังใจนะคะ....
สู้ๆค่ะ ..^__^..
***แวะมาอ่านบทกวีไพเราะค่ะ...ขอขอบคุณ
สวัสดีค่ะอาจารย์
สวัสดีค่ะ...คุณ
กิ่งไผ่ใบหลิว
กำลัง "รอ" อยู่ทีเดียวค่ะ
ตอนนี้ไม่ใช่ละอองน้ำค้างบางๆทำให้หนาวจับใจ แต่หนาวสุดใจไปแล้วล่ะค่ะ
รออย่างมีความหวังบางบางยังดีกว่าไม่หวังบ้างเลย
สวัสดีค่ะ....
ครูตุ๊กแก
สวัสดีค่ะ
คุณกิติยา
สาวน้อย
น้องซิลเวีย
คุณครูอี๊ด
สวัสดีค่ะ
น้องซิลเวียแวะมาอีกรอบค่ะ
สวัสดีค่ะ
คุณครูวรางค์ภรณ์
สาวน้อย
น้องซิลเวีย
รอ..ไม่อยากเปลี่ยวเปล่าอ้างว้าง
เคว้งคว้าง แค่อยากมีคน ชิดใกล้
รอ..เวลาผ่าน เนิ่นนาน ยิ่งปวดร้าวใจ
หวัง..แค่อยากมีใคร เดินเข้ามา...แล้วอย่าจากจร
เจ็บแค่ไหนฉันก็จะ....รอ
แวะมาแจมครับ
รพี
สวัสดีค่ะ....คุณรพี
สวัสดีค่ะ ..แวะมาอ่านบทกลอนเพราะ ๆ อีกครั้ง ..
..ไม่รู้ต้องรออีกนานแค่ไหน..เหมือนกันค่ะ ..
สวัสดีค่ะคุณ
kaniya
คุณมีพรสวรรค์ในการแต่งกลอนมากคะ ขอชมจากใจคะ
สวัสดีค่ะคุณสารภี