รอ...

    จนกว่า...จะมีใครเดินเข้ามา

จนกว่า...ความเหว่ว้าจะเลือนหาย

จนกว่า...จะได้ยินอีกเสียงลมหายใจ

มันทรมานมากมาย...และยากเกินใจจะปล่อยวาง

 

ยาวนานที่รอคอยแล้วว่างเปล่า

ท่ามกลางสายลมเหน็บหนาว...ไม่มีใครเคียงข้าง

ยิ่งได้ยินเพลงเศร้า...ยิ่งเหงาอ้างว้าง

แค่ละอองน้ำค้าง...บางเบา.....ก็หนาวจนจับใจ

 ...กิ่งไผ่ใบหลิว...