บันทึกสั้นๆ

ในแต่ละวันที่ผู้เขียนต้องเดินทางไกลไปทำงาน สิ่งหนึ่งที่ทำให้ไม่เคยรู้สึกทุกข์ร้อน กับระยะทาง เพราะสองข้างทาง ล้วนมีวิวทิวทัศน์ ให้ได้ชม ให้สบายใจ

ทิวเขา เนินเขา สลับซับซ้อน เจริญตา ถนนราดยางที่ผิวเป็นมัน ยามเช้าผู้เขียนจะเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก แสงตะวันสีขาวสว่างจึงฉาบพื้นถนนเป็นสีเงินยวง เหมือนกำลังเดินทาง บนเส้นทาง ที่ปูลาดด้วยแผ่นเงิน ผู้เขียนรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

 

ส่วนเวลากลับบ้าน ผู้เขียนกเดินตามตะวันกลับบ้านเช่นกัน ทำให้รู้ว่าแดดยามเย็นนี้ เป็นสีเหลืองทอง สะท้อนผิวถนน ดูอร่ามจริงๆค่ะ รู้สึกขอบคุณ ที่ถนนสายนี้ พาผู้เขียนให้ได้พบความงามได้ ทั้งไปและกลับ

 ธรรมชาติเป็นเพื่อนที่แสนดีของผู้เขียนเสมอ แม้ในยามที่ไม่มีมนุษย์สักคน นั่งมาในรถเป็นเพื่อน แต่ผู้เขียนก็ไม่เคยเหงาเลย

เพราะใจเราเป็นเพื่อนกับทุกสิ่ง ที่แวดล้อมตัวเรา

เป็นบันทึกสั้นๆ ก่อนจะราตรีสวัสดิ์ค่ะ