บันทึกที่สอง

ขอบคุณ...ความคิด
ที่ช่วยให้เราได้ใช้อวัยวะที่ชื่อ "สมอง" บ่อยๆ
แม้บางครั้ง...ที่ความคิดจะมีมากเกินไปจน "ล้น"
แต่หลายครั้ง...ที่เราหยุดทำเรื่องไร้สาระได้
ก็เพราะสิ่งๆ นี้ห้ามเอาไว้

ขอบคุณ...ความฝัน
ที่ช่วยทำให้เกิดสิ่งดีๆ ขึ้นมา
เพราะเราอยากเห็นมันกลายเป็นความจริง
และบางครั้งอีกเหมือนกันที่มันก็สอนให้เราเข้าใจด้วยว่า
"ความฝัน" บางอย่าง เป็นได้แค่ "ความฝัน"
เปลี่ยนเป็นความจริงไม่ได้

ขอบคุณ...ความจริง
ที่ทำให้รู้สึกได้ว่า
ตัวเองยังยืนอยู่บนโลก

ขอบคุณ...ความทุกข์
ที่บอกอะไรเราได้อย่างตรงไปตรงมา
ไม่เหมือนกับ...ความสุข
ที่บางทีก็ทำให้เราหลงเพลิดเพลินจนลืมพิจารณาตัวเอง

ขอบคุณ...ความแตกต่าง
ที่ทำให้โลกนี้สวยงาม และไม่น่าเบื่อ
การยอมรับความแตกต่างของเรากับคนอื่น
จะทำให้ประตูของมิตรภาพ...เปิดออกตลอดเวลา

โลก...คือห้องเรียนห้องใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันได้เคยเรียนมา
และเป็นที่แห่งเดียวก็ว่าได้ที่คนเรียนกับคนให้คะแนนคือคนๆ เดียวกัน
...นั่นคือ ตัวเราเอง...

ทุกวิชาที่ได้เรียน ไม่มีวิชาไหนที่ผ่านไปง่ายๆ
แต่ก็ไม่มีวิชาไหนที่ยาก เกินกว่าจะเรียนรู้

นี่คือบางสิ่งที่ฉันได้มาจากห้องเรียน...ห้องนี้
และอยากจะเอ่ยคำว่า...
...ขอบคุณ...