“การสร้างองค์กรแห่งการเรียนรู้นั้นการจัดการความรู้นับเป็นเครื่องมือที่สำคัญมากหากแต่เราต้องจัดการความรู้สึกและจัดการความรักก่อนจัดการความรู้..........”

เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2552 ผมไปมหิดล ศาลายา เพื่อปรึกษาหารือกับคุณเอก_จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร  ถึงแนวทางการสร้างโมเดลการพัฒนา พอช.ให้เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ โดย “การอบรมนักจัดการความรู้โดยชุมชนปฏิบัติ” โดยมี ดร.ดร.วิรัตน์ คำศรีจันทร์ ร่วมประชุมปรึกษาหารือในวันนั้นด้วย

 “การพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้นั้น   การจัดการความรู้นับเป็นเครื่องมือที่สำคัญมาก  หากแต่เราต้องจัดการความรู้สึกและจัดการความรักก่อนจัดการความรู้..........”  

คือคำแนะนำจากคุณเอกในวันนั้นครับ

               

ที่มาของภาพจากBlogคุณเอกhttp://gotoknow.org/blog/mhsresearch/311278

 

จึงเป็นที่มาของการประชุมปรึกษาหารือกันต่อ   กับทีมงานในวันที่ 27 พฤศจิกายน 2552

ที่สำนักงาน พอช. กับโจทย์ที่ต้องช่วยกันออกแบบการเรียนรู้

 

กับการจัดการความรู้สึก.....ทำอย่างไรคน พอช.จึงจะรู้สึกว่า KMเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ ทำแล้วรู้สึกดีด้วย

 การจัดการความรัก....... ทำอย่างไรคน พอช.จึงจะเกิดประสบการณ์ตรง จากการได้ชื่นชมยินดีกับเรื่องราวที่ดีๆของเพื่อนๆใน พอช.และเกิดความรู้สึกอยากให้เรื่องเหล่านั้นต้องเกิดการขยายผลสื่อสารต่อๆกัน

การจัดการความรู้....... ทำอย่างไรคน พอช.เมื่อมีจุดเริ่มต้นจากการถอดความรู้ครั้งนี้ให้เป็นจุดเริ่มต้นการเกิดชุมชนนักปฏิบัติตามความสนใจและสมัครใจ”

รวมทั้ง “การสร้างชุมชนนักปฏิบัติ_ COP และเครื่องมือ KM ต่างๆทำอย่างไรจึงจะทำให้เป็นธรรมชาติ ไม่ให้รู้สึกว่าถูกยัดเยียดให้หรือถูกบังคับว่าต้องทำ KM”

คุณเอก_จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร   วิทยากรกระบวนการงานนี้ได้บันทึกการปรึกษาหารือที่

http://gotoknow.org/blog/mhsresearch/317593  คุณเอกเป็นวิทยากรที่มีการเตรียมงานที่หวังผลและทุ่มเทมากครับ