เกิดเป็นคน ทั้งที จำได้ไหม

พระท่านบอก พ่อแม่สั่ง คุณครูสอน

วอนอย่าล้ม ทับซ้ำคน ที่ด้อยกว่า

อย่าจะคิด แม้ดูถูก ด้วยสายตา

ด้วยวาจา ด้วยความคิด ด้วยจิตใจ


ยี้ยี้ยี้ ฉันรังเกียจ คนนี้จัง

ช่างต้อยต่ำ น้อยเงินทอง ด้อยหน้าตา

ฉันไม่อยาก จะค้าคบ และสบตา

ฉันนี้หนา เก่งเลิศกว่า กว่าใครใคร

 

ฉันนั้นรวย ฉันนั้นสวย ฉันนั้นหล่อ

ใครใครก็ วิ่งเข้ามา สยบให้

มานอบน้อม มาเว้าวอน มาจริงใจ

ฉันนั้นไซร้ รวยสวยหล่อ ช่างดีจริง

 

ความสวยหล่อ หน้าตาดี ดูน่าคบ

เมื่อพานพบ ได้พูดคุย ได้ศึกษา

โอ้นี่หรือ ความสวยหล่อ ที่หน้าตา

ภาพลวงตา ชัดชัด เศร้าใจจริง

 

สวยแต่รูป จูบไม่หอม ได้ยินไหม

รวยเงินทอง เดี๋ยวก็หมด ไม่รักษา

สวยรวยหล่อ สะเปล่า โง่เขลานา

หาคุณค่า ในตัว ว่างเปล่าจริง

 

ท้ายที่สุด ก็เป็นคน เหมือนกันเล่า

มีมือเท้า มีหัวใจ มีวิญญาณ

ต่างจากกัน ที่โอกาส เวลาการณ์

เพียงเกิดมา เลือกไม่ได้ วอนเข้าใจ

 

วอนอย่าตี ค่าของคน ด้วยสายตา

วอนอย่าว่า คนด้อยกว่า และทับถม

เพราะบางที ที่เธอทำ มันสะท้อนตน

ว่าเป็นคน ไม่เต็มคน เสียดายจัง...

 

๒ ธค. ๕๒

เวลา อารมณ์พาไป...

ณ ที่ที่เห็นแต่ความสวยหล่อรวย...